----------
spoiler----------
ukteci:
materazzi (05.02.2009 19:08)
----------
spoiler----------
kişinin kendisini bağlayan gaza gelme söylemidir.
nasıl bir ruh haliyle insan bunu söylemiştir diye düşününce milyarlarca olasıllık gelebilir akla, her ne kadar bu ihtimal bile çok görülse dahi. ancak ibnelik olsun diye ben bir tane doğaçlama ihtimal türeteceğim. maksat akılda canlanabilsin.
efendim kahramanımız öncelikle 43 yaşında. adını rencide etmek istemediğim için vermeyeceğim. çocukluğu acılar içinde geçse de bunu ailesinden hep gizledi. çünkü ailevi problemlerden ziyade, çocuğumuz kimlik bunalımı yaşayan bir tipti de. ayrıca hep özendiği birileri oldu ama hiç onlara tam anlamıyla benzeyemedi. bu sebeple ya özenti, ya da gereksiz insan olarak aşağılandı.
bu sebeple sık sık arkadaş ortamı değiştirdi. her ortamda farklı bir karakter olarak iz bırakmaya, kabul edilmeye çalıştı. ama bir türlü beceremedi. zamanla "tükürdüğümü yalamam" mantığını geliştirdi. beceremediği değişim manevraları ile zaman kaybettiğini anlamıştı. diğer insanlar gibi aynı kalabilip, tuttuğu safı korumaya bu mantık uyuyordu. üstelik başarısızlığı kabullenene kadar kendini savunabilip, sonrasında ortam değiştirdiğinde tekrar başka bir karakter yaratarak o karakter ile var olmaya, özenti diye suçlanmamak için özgünlüğünü iddia etmeye haklı gerekçeler bulabilmek için bu felsefeye ihtiyacı vardı. bu sebeple dikkat çekmek, benzediği kişilere nazaran özgünlüğünü de ispatlamak için hep marjinal ve iddiacı söylemler kullandı.
mesela yeni girdiği bir ortamda en çok kendine dikkat çekebilecek ve en çok becerebileceğini düşündüğü bir farklılık eyleminde, en çarpıcı iddia ile taktir kazanmayı bekledi. sonra tükürdüğünü yalamamak felsefesinde kendine inanmayanlara, daha çarpıcı iddialarla özgünlüğünü ispatlamaya çalıştı.
zaman geçti. adamımız 43 yaşında ve yaşı gereği hasıl olan sendromdan dolayı hayat boyu içinde olduğu kimlik bunalımına artı olarak gücünü yitirme korkusu, yaşlanma kaygısı gibi faktörleri de ekledi. sorunları dolayısı ile eşiyle arasında açmazlar vardı. eşininin kendinden uzaklaşan tavrına ve kendine azaldığını düşündüğünü saygısına yeni bir boyut getirmek, hatta yeniden kazanmak için, yine özgün olduğunu düşündüğü ve saygısını kazanabileceğine inandığı marjinal iddialar türetmeye ihtiyacı olduğu kanaatine vardı.
karısı daha serbest giyinen, dışarıda daha çok vakit geçiren biri olmuştu. azalan cinsel gücü ve psikolojik sorunları ile karısını kaybetme, boynuzlanma korkularına sahip olmuştu. artık karısı tanga bile giyer olmuştu. onunla konuşarak onu tanga giymemeye ikna edememişti. karısı artık herkesin bunları giydiğini söylüyor, lakin adam öyle düşünmüyor; giyseler bile karısının giymesi için diğer insanları sebep göstermesini haklı bulmuyordu. ona, onun gibi örnekler vererek marjinal iddiacı ve özgün tavrı ile yeni bir saygı duyulacak/sözü dinlenecek karakter yaratmalı idi. bu iddiada seçtiği örnek, şartlara uygun olan kibariye idi. iddia ise: "kibariye giyerse, çocuğumu keserim"di. bu kadar iddialı idi. yani karısı, onun gibi gördüğü örnek kişiler gibi davranmalı ve tanga giymemeli idi. adam bunları söylerken, karısının tanga giymemesini sağlamak kadar, yitirdiğini düşündüğü saygı/sözü dinlenirlik gibi unsurları da yeniden kazanmaya çalışıyordu. yazık tabi. içim acıdı lan.
not: henüz 24 yaşındayım. kimlik bunalımında falan değilim. empati kurdum sadece.
