kendini felsefeye vermek  

nirvanaya ulaşmaya çalışmak, aristotalesle yatıp platonla kalmak.

(bkz. emel akdeniz)

tanrı üzerine düşünmeye başlayıp kafayı yemeden önceki durum...

fizik mi? o da ne? bunlar insanoğlunun gerçeği bulma sevdasıyla ortaya attıkları boş işlerdir.. bir şey bilirim, kalmak ya da kalmamak.. *

(bkz: sofie nin dünyası)
(bkz: nietzsche ağladığında)
gibi kitaplarınokunduğu zaman gelişen olay

ilk denemelerinde insanda yaşamış tüm filozofların üzerinden geçtiği hissi uyandıran süreçtir. kafayı sağlam tutup zevk alınarak devam edilebilirse kişilik gelişiminde müthiş etkileri olacağı kanaatindeyim.
lakin ben devamını getiremeyenlerdenim. sokrates in karısıyla saygılı bi birlikteliğimiz var simdi. bu şarkı onun için;

eninde sonunda alim olacaksın
haydi naz yapma
yaratımı aklı bende bulacaksın
medyaya bakma

gel thalesle arkhe olalım
gel descarteste septik olalım
seninle mutlu idelere koşalım
gel beraber manyak olalım.

kişinin kendisini felsefeye adaması olsaydı, sadece felsefe kitapları içinde gömülüp onlarla yatıp kalkması olabilirdi. ama kendisini vermesi her etkileşime, filozofa, kitaba, duruma göre değişecek farklı bir durumdur. düşüncelerini belli bir konumda oturtup, yaşamı ona göre sürüklemektir. tanrı inancına sahip olan kişi; bunun felsefesi ile fenafillah'a ulaşma çabası içerisindeyken; arke'ye inanlar; su, ateş, hava, gibi şeylere inanmışlar, humanistler; insan derken, varoluşçular seçim kaygısına düşerken, aynı zamanda pragmatizmi yaşam feslefesi yapanlarda olmuştur. bu yüzden kişinin belli bir felsefeye kendisini vermesi mümkündür. amaç o görüşe kendini kaptırmak ve onu içte hissedebilmektir. yani kısacası sadece aa düşünelim felsefe yapalım değildir.

sorduğunuz sorulara göre anlamlı ya da anlamsız olan uğraştır.

"filozoflar yalnızca dünyayı değişik biçimlerde yorumladılar, oysa sorun onu değiştirmektir."

(bkz: on birinci tez)

hayatı sistemli ve tutarlı bir "evet"leme üzerine kurmak, kendine/hayata/topluma/kavramlara...ikinci bir göz yoluyla bakabilme becerisini bizzat hayatın merkezi haline getirmek, şüpheyi ve şüpheden doğacak soru sorma "iş"ini, iflah olmaz bir tür biriciklik içerisinden kurmaya uğraş vermek. "önemli" "iş"lerle koşturan kitleye tezat, tercihini kendi insalık durumunu gerçekleme patikasına adamak ve bu eğimli yolda bütünlük içerisinde ve "farkında" bir yürüyüşe çıkmak.