kendine itiraf etmek  

herşeyin başlangıcıdır.gerceği kabullenebiliyorsanız hayatınız için bir adım daha atmışsınızdır...

zordur.. en acıtanıdır.. herkesten sakladığınızın kalbinize yumruk gibi inişidir.. sonunda hayatla ilgili bütün planlarınıza rağmen kocaman bir fiyaskodan başka birşey olmadığınız sonucu ortaya çıkabilir.. ya da sonunda ne bileyim.. aslında ona ne deli aşık olduğunuz sonucu ortaya çıkabilir.. varsın olsun..
olayları nedenleriyle, sonuçlarıyla kabul etmektir kendine itiraf etmek..sivri köşeli yargıları parçalamaktır.. objektif olmayı öğrenmektir..
büyümektir biraz da.. hayatla inatlaşmayı bırakıp dinginleşmektir..
herkes beceremez malesef.. keşke olsa.. ama hep acıları taşımak ister insan..
zordur.. en acıtanıdır...

kesinlikle dawson's creek modundaki aşk-meşk hikayelerinin ötesinde olan eylem. o güne kadar süregelen tüm yaşantınızın, inancınızın, çevrenizdekilerin sorgulanması sonucu ortaya çıkar. bundan sonra yapacaklarınızın, o güne kadar yaptıklarınızın türünden bir fonksiyon oup olmadığı incelenir, yeni parametrelere bakalır. yalan söylemenin en iyi yolu kendine yalan söylemek olduğundan*, stable olan her şeyi bir önceki durumunda tutma adına söylenmiş olan bütün afyonlar bünyeye itiraf edilir. gene kendini sorgulamayla devam edip gider, kaotik birşeydir. bu durumda en iyi şey bünyeyi -geçici olarak da olsa- rahatlatmak adına süper yüzeysel bir şekilde yaşamaktır. bu duruma gelen insan açıp kral tv de serdar ortaç la dans bile edebilir.
(bkz. allah korusun)

biz nasıl severdik cümleleri yıkıp o ohlara mide kanaması geçirtmeyi...hikayesiz kaldılar biz yazmayı beceremeyince..biz hepsinden daha sevdalıydık ve anlat diyecek kadar da kız çocuğu.oysa susan hep bizdik anlatan da onlar zaten..bir türlü cesaret edemedik sustuğumuzu kendimize itiraf etmeye...

insanın kendinden emin olamadığı zamanlarda yapmaya korktuğu şeydir. bir kere itiraf etse gerçek olacaktır ama ya sonra..

hayatta başınıza gelen itirafların en zorudur belki de. ne de olsa karşınızda itirafınızla size kızacak, sinirlenecek, cezalandıracak ya da çok daha sevecek, bağlanacak biri yoktur.

kendine itiraf etmek, iki kişinin de siz olduğu bir düellodur. sonunda biri mutlaka yaralanır ya da ölür. sizden de eksilen bir şeyler mutlaka olacaktır. önemli olan da bunu en az zararla kurtarmaktır.

herkesten vazgeçip de kendinden vazgeçemeyeceğini anladığında, aynaya bakıp gözlerinin derinliklerinde kaybolarak yapılan yüzleşmedir.

en zor olandır. ara sıra seni yüzleşmeye çağırır aslında, kafana değişik düşünceler sokarak ama sen genelde kaçarsın. çünkü çıkmaza girmek istemez insan, ve bilirsin o yüzleşmeye her şeyin ortaya dökülmesine katlanamayacağına. bunun için itiraf edemezsin kendine. kendinle her şeyi açık açık konuşamazsın. bilirsin konuşursan bir çok taşın yerinden oynayacağını da bunun için yapamazsın.

bazen bakıp da ben bunlara nasıl tahammül edebiliyorum dediğin hareketleri bile azcık kazıyınca altında kendinle yüzleşmek vardır. kendine bir şeyleri itiraf etmek işte orada gene durursun. saman altı edersin bir şeyleri. aslında bu yaptığın sadece kendini kandırmak değil, kendinle birlikte bir çok kişiyi kandırmaktır. ama cesaretin yoktur.

bilirsin ki kendinle yüzleşince bir çok şey değişir ama bunları başkalarına açıklayamazsın. o yüzleşme hayatında pek çok şeyi değiştirebilir, belki hayatında çizeceğin yönü, uzun süreli ilişkinin yönünü, bir arkadaşlığın ya da pek çok şeyin yönünü değiştirebilir. ve sen bir gün kendinle yüzleştikten sonra, hey bu artık böyle dersen insanlar sana bu nerden çıktı, bi gece de mi anladın, o kadar zamandır nerdeydin gibi şeyler soracak ve seni daha da yaralayacaktır. seni anlamayacaktır çünkü hiç kimse senden başka, sen yüzleşmişsindir, derinliklerine inip her şeyi kendine itiraf etmişsindir ama onlar edememiştir bu yüzden doğacak anlaşamamaları ve baskıyı kaldıramaz bünye. işte bazen sırf bunları yaşamamak için kendinden kaçarsın. kaçarsın, kaçarsın ve kaçarsın...

daha sonra geldiğin noktada neyin doğru neyin yanlış olduğunu karıştırırsın. bakarsın yüzleştiğinde yer yerinden oynayacak gene kaçarsın, ama bu sefer kendi doğrularını kaybetmeye başlarsın. bu sana acı verir artık bir yerde sonlandırmak istersin. bir yerde sonlanacaktır ama sonunda hem kendi canını acıtacak hem de başkalarının canını yakacaksındır. kaçınılmaz sonla karşılaşılacaktır.

en zor olanı. gerçeklerden kaçmayı tercih ederiz çoğu zaman,kendimize bile itiraf edemeyiz. ama kaçınılmaz sondur kendine itiraf etmek,eninde sonunda yüzleşme anı gelir..
tek yapabildiğimiz o yüzleşme anını geciktirmek olmuştur,o kadar...başkalarını bir yere kadar kandırabilirsin ama kendini nasıl kandıracaksın ki.. en iyisi bir an önce kabullenmek.

itiraf edilen hakkında farkındalık kazanmaktır. gözünü karartmaktır, sonucuna katlanmayı göze almaktır.

önce bir şekilde bastırılan durum açığa çıkarılır ve ifade edilir.

ifade sonrası önce kısa süreli bir "şok aşaması"ndan geçilir (inanıp inanmamak arasında yaşanan çelişkiler).

şok aşaması atlatıldıktan sonra ise, sancılarla ya da rahatlamayla bir "kabullenme süreci" başlar (durumu özümseme).

ve yeni duruma "uyum süreci" takiben..

kabullenilen şey kimi zaman güzel de olabilir aslında ama imkansızlıklar dahilindeki güzellikler ne yazık ki insanın kendisine bir şeyleri itiraf etmesini geciktirir.