yakın hiçbir bilgileri olmadığının oldukça açık bir kanıtı; öne sürdükleri çeşitli görüş açıları üzerinde, aralarında, insanın içinden çıkamadığı önermeleri olmasıdır. kendi kendileriyle kavga halindedirler ki yargıya bile dönüştürebilme potansiyelleri vardır, bilge* olarak görünmeleri sayesinde. biraz üzerine düşülürse de, kesinlikle hiçbir şey bilmedikleri gerçekliğindedirler.
pişmişlikleriyle, çok bilmişlikleriyle övünürler. bakış açılarının zayıflığı veyahut sıklıkla saçmalayan zihinlerinin dalgınlığı, dizlerinin ucunda biten bir kayayı görmelerine engel olur. laf dinlemezler, kafalarının dikine giderler.
düşündürürken, ideaları, skolastik terimleri, paradoksları, lime lime edilmiş dağınık maddeleri mükemmel suretle görmeyi başarmışıklarıyla keyiflenirler bir de. karmaşıklıkları üst üste yığarak, binbir türlü birleştirip birtakım şekiller vererek, pazılı tamamlamak için tekrar bir araya getirerek, en açık şeyler üstüne karanlık bir perde çektikleri vakit, dinleyen ve alkışlarıyla hayat veren budalalara apaçık şeyleri anlaşılmaz hale soktukları an, egosu sıradan halkın içinde bakışlarıyla, mimikleriyle zirve yapar. en boş, en gülünç olanları, en geveze bir düzine karıya kafa tutar gibi yayarlar ortaya. lakin peşine düştükleri gerçeği çok kez gözden kaçırırlar. yalnızca ve yalnızca özsaygıları ve içerisinde barındırdığı önyargıları mutlu kılar onları..
mesela, girişlerinin ilk cümlelerini ne denli alçak sesle söylerlerler ki, kendileri bile anca duyabilirler ya da okuduklarını anlayabilirler. sanki hiç kimsenin onu işitmemesi övgüymüş gibi, esaslı bir önlemmiş gibi.. noktalama işaretlerin, özellikle ünlemlerin, tutkuları harekete geçirmekte büyük yardımcı oldukları dile getirerek, hiç beklemediğimiz bir anda aniden seslerini yükseltir, gereksiz yere naralar atarlar, yine alkışlarınızı sunarsınız.
lethe nin suyundan bir yudum sunmak istemek, bir miktar çöpleme otu verme arzusu kimin umrundadır ki.. derece derece hararetlenmelelerinin ardından, vaazlarının belli başlı kısımlarını gelişi güzel okuduktan sonra, birdenbire kalfalıktan ustalığa geçişteki göğüs kabarmasındaki edalarını takınmakta kusur etmezler. ki bunu en itici, en tatsız şeyleri söyledikleri ve ruhlarını teslim ediyormuşlar gibi sona erdirdikleri zaman da yaparlar. bazense, söylemlerini birkaç hoş sözlerle eğlenceli kılmak isterler, incelikli şakalarını arp çalmak isteyen eşekler gibi sanırsınız. ısırmaya da kalkışırlar.
okuyucularına ya da dinleyicilerine en fazla yaltandıkları vakit, genel ahlaka isyan ediyormuş gibi tavır takındıkları vakittir.
sözün özüyle; bunlar göründükleri zaman, onlardan bir parça birşeyler duyduğumuz zaman, lunaparktaki elinde sadece 3 topla gösteri yapan hokkabazı andırırlar. boyunlarında pek ağır bir zincir taşımakla böbürlenen mutlu deliler, soytarılarla ahenk içinde yaşamaya, budalalar da onları izlemeye devam edecektir..
bir anda aklıma düşüverdi.. kokoş kadınları akla getiriyorlar ; budalalıklarını boyayarak örtmek söz konusu olunca ne kadar şırfıntı olmalarıyla böbürlenerek ...
