kendi reklamını yapan yazarlar  

bu konuda orhan pamuk başı çeker. hatta kar romanına klip gibi bişey de çekmişti, kitap yayınlandığı günlerde trt-2de habire döner dururdu bu şey. ben hoşlanmıyorum bu tavırdan, bir yazar eserine güvenebilmeli ve eserinin kendi kendisini anlattığına inanabilmeli. yazarlık cesur olmayı gerektirir kanımca...

(bkz: ben de öyle biliyordum)

(bkz: louis cypher)

(bkz: ülgen)

ayşe arman vardır bi de. çok bilmiş hatun diyesim gelir kendisine.

"ali kamber: giride kalitenin adı."

''sen git öss de ilk bine gir de...'',''biz odtü de okurken...'',''x marka arabamla caddebostan civarında turlarken...'',''biz starbucks'a takılırken...'' gibilerinden binlerce örnek verebileceğimiz genellikle girilerinin ilk cümlelerinde konuya kendileriyle başlayan yazarlardır.

(bkz: ben amerikadayken)

"başlık : akıllı ve güzel kadın

giri : (bkz: fb)"

bu şekilde yaparlar.

not: sadece başka örnek vermemek için kendimi yazdım. alakam yok.

(bkz: @1985357)

(bkz: reklam girisi)

takdir ettiğim yazarlar...

kitaplarında diğer kitaplarından alıntı yapan yazarlar da reklam yapmış sayılabilir. güzel reklamdır ama bu, insanın ilgisini çeker. stephen king'in özellikle maine eyaletinin derry kentinde geçen olaylar etrafında dönen kitaplarında dönüşümlü olarak birbirinden bahsetmesi, ortak karakterler kullanması da reklamın bir parçasıdır bir nevi. kara kule serisi dışındaki kitaplarını okuyanlardaki kara kule merakı da reklamın en belirgin sonucudur.

örneğin;
aaa çok büyük terbiyesizlik
aaa yok artık
aaa bu kadarda olmaz ki
(bkz: gizli reklam)

(bkz: eşref adalı)
gercek zaman dizgeleri kitabında bazı bölümlerin sonunda yazdığı referanslar arasında yine kendi kitabı olanmikroişlemciler/ mikrobilgisayarlar kitabı da bulunmaktadır.
maksat reklam yapmak değilse şayet, hoca bile unutmuştur konuyu, hatta kendi yazdıklarını; bize "nasıl öğreniyorsunuz siz nasıl unutursunuz" demesi pek de ciddiye alınmamalıdır.

(bkz: @3178926 )

(bkz: paulo coelho)

veronika decide morrer kitabında veronika ölmeye karar verdikten kısa bir süre sonra yazarın bir dergi için yazmış olduğu yazısını okuyor, tesadüfen...

reklamını yapmayan yazarların kitaplarının ancak öldükten sonra popüler olduğunu gören ve kendi sonunun da böyle olmasından korkan yazar tipidir.