hemen kendisine deli yakıştırması yapılan insandır. ama artık gelişen teknoloji sayesinde arabanın içinde tek başınayken konuşan insanın araç kitiyle telefonla da konuşuyor olabilme ihtimali her kendi kendine konuşuyor gibi olanın aslında deli olmadığını anlamamızı sağlar.
bir de insanın içsesiyle konuşması vardır.
görünce hiç şaşırılmaması gereken insan tipidir(en azından türkiyede). misal bunlara en çok otobüs duraklarında rastlayabilirsiniz. bazen ne dedikleri anlaşılmaz. haa... bir de otobüsteki modelleri vardır bunların ki dillere destandırlar. otobüs hafif bir ani fren yapsa hemen başlarlar hep bir ağızdan trafiğin şansalla ermanını canlandırmaya.
-iiiiiiiiccccccc* x:şerrrefsize bak ya şoför olacah bi de!
y:ne biçim sürüyo kardeşim bunlar hiç mi bilmiyonuz araba gullanmayı?
z:çarpacahtı salak erif , bah bah bah ...
b:size ne ulan turşular?!*
yurtta kalan bir insan olarak benimsediğiniz takdirde arkadaşlarınızın size bakıp bakıp gülmesine sebebiyet verecek modeldir. odanızı topalarken, giyinirken, buzdolabının kapağını açarken, kahvaltı yaparken, sürekli olarak kendi kendinize konuşursunuz, kafanızdakileri dile getirirsiniz ancak düşünme hızınızdan daha yavaş konuştuğunuz için bazı şeyleri atlayarak konuşursunuz ve ortaya bir ton anlamsız sözcük çıkıverir. bu durumda da kimse sizi ciddiye almaz.
bir gece kendisini abuk bir şey hakkında abuk bir saatte abuk hareketler yaparak aynanın karşısında konuşurken yakalaması durumunda aniden durarak "uyuyayım ben artık" diyen kişidir*
insana özgü bir durum. "kendi"ne dönüş! her ne kadar deli diye nitelendirilselerde en azından kendisinin farkında olan insanlar bunu her insan evladının yaptığını bilir. kendisi ile hesaplaşmayan, kendisi ile konuşmayan "insan" yoktur zira konuşan "bilincin" ta kendisidir!
bir yerden sonra bundan yorulur, sıkılır, saçma bulmaya veya bundan utanmaya başlar işte o zaman cansız bir nesneye canlı gibi davranmaya başlar.. diğer insanlara vermekten korktuğu değeri ona verir.. bilir ki o ne ihanet edebilir ne kötü bi yorum yapabilir ne başkasına anlatabilir ona anlattıklarını..
mütemadiyen beni korkutan insan modelidir. aralarından hafızamda sağlam yer edinmiş bir tanesini anlatmak isterim:
arkadaşla olgunlara inmekteyiz. bir adam yürüyor ve konuşuyor; ancak kulağında ne bir telefon ne de kulaklık var. tam yanından geçerken kulak misafiri oluyoruz:
- amına godumun evlatları siz göreceksiniz. ananızı sikecem sizin.
hepten aykırı ve alter egosu "seymour" arasında geçen konuşmaların dışarıdan bakan bir insan tarafından yorumlanışı.
- abi senin için bu denli değerli olduğumu bilmiyordum
- olur mu seymour'cum. sen kızlar tarafından reddedilen tarafımsın. elbette seni sevicem
- oh ne güzel mına koyim.
öncelikle şunu söylemek isterim ki hayatta kesinlikle önyargılı olmamamız gerekmektedir. bir kere kendi kendine konuşan insandan zarar gelmez, eğer cevap vermiyorsa!!!
kendi kendine konuşan insan görüldüğünde deli yaftası yapıştırmadan önce aşağıdaki adımlar sırasıyla kontrol edilmelidir:
1-) kendi kendine konuştuğu uzaktan görülen kişinin etrafına bakılır, görüş alanı içinde kaç kişi vardır? eğer bu kişiler kahramanımızla ilgilenmiyorlarsa bile peşin hükümlü olmamamız gerekir, sadece dinliyor da olabilirler...
2-) kahramanımızın vücudundan herhangi bir kablo çıkıp çıkmadığı kontrol edilmelidir. cebinden, montunun içinden, kazağın altından kulağa doğru yönelmiş bir kablo varsa bu kişi müzik dinlemekte olup, etrafındakilerin o müziği duymadığının farkında olmadığından dolayı kendince çok normal bir şey olan şarkı söylemek eylemini yapıyordur. ses detone değilse bir nebze kabul edilebilir olmakla beraber, sesi kargalarla yarışabilecek kişilerin kablolarını penseyle kesmek farz olmuştur...
3-) araba kullanan kişilerde görülecek kendi kendine konuşma pozisyonlarında genellikle bluetooth kulaklık kontrol edilmelidir. el hareketleri eşliğinde yapılan konuşmalar çoğu zaman hararetli bir tartışma içinde bulunan bluetooth kişisini gösterir...
4-) araba kullananlarda görülebilecek bir diğer kendi kendine konuşma vakası ise erkek şoförlerin %99'unda, kadın şoförlerin %90'ında görülen "trafikte küfretme" sendromudur. bu kesinlikle yadırganmaması gereken bir şeydir. istanbul trafiğinde sabır taşı bile ortasından çatlar, çatlarken çıkardığı ses ise "sinyal versene ulan orospu çocuğu" olacaktır. küfür etmeyenler ise daha terbiyeli yollardan deşarj olma yoluna gidecekler, "tarlada mı yürüyon lan it oğlu it" tepkisini vereceklerdir. terbiye ölçütü normal hayattakinden biraz farklıdır istanbul trafiğinde. evet...
5-) son aşamada, eğer itü'deyseniz, kendi kendine konuşan insanlara deli gözüyle bakmamayı öğrenmeniz gerekir. yolda yürürken karşılaşacağınız her 5 erkekten 4'ü, şanslı gününüzdeyseniz göreceğiniz her 4 kızdan 3'ü kendi kendine konuşmaktadır. sebepleri çeşitlidir:
a) kendisini teselli ediyor olabilir: "şşş sakin ol bakim, neden buradayım diye sorgulamayı bırak, burada olmanın keyfini çıkar" veya "oluum çan düşük çıkar kesin, üzülme be" demektedir. aslında bunları aklından geçirdiğini sanar itü kişisi; ancak bu sözler bir süre sonra gayriihtiyari ağızdan dökülmeye başlar fısıltılar halinde.
b) aldığı projedeki formülleri sayıklıyor olabilir: "neydi o yaa, du bakiyim, hah aferim be, dhaş bölü dte eşittir du bölü dt artııı r. budur be tamam akşam bitiriyorum projeyi"
c) hayatı sorguluyor olabilir: "buraya gelmeden önce elimi sallasam ellisiydi, buraya geldikten sonra elimi sallasam köpeğe çarpıyor, bi kere de biriyle çarpışıp defterleri toplarken aşık olamıycak mıyım ben bu okulda?!?!"
görüldüğü gibi hayat, itü içinde ve itü dışında diye ikiye ayrılır, itü sınırları içinde her şey mübahtır.
evet, kontrol etmemiz gereken adımları gördük... kahramanımız bu kategorilerden hiçbirine girmiyorsa yanına gidiyoruz, yanımızdan hiçbir zaman ayırmadığımız hunimizi alıyoruz, başına geçiriyoruz ve diyoruz ki: "hebele hübelellelele"
ya ben bişi daha yazıcaktım, neydi o, bak unuttum şimdi, yarına ödev de var, nasıl yetiştiricem ki bu saatten sonra, zaten ilk soruyu da bilmiyorum. sabah erkenden sınıfa gitsem yapan olmuş mudur ki ödevi acaba, verir mi bana... şöyle sorarsam işe yarar belki: sana x milyar versem bana verir misin??? yok be sormiyim böyle, en iyisi yatiyim ben. evet... iyi geceler...
-iyi geceler...
-noluyo lan sen de kimsin?!?!?!?!
-hebele hübelellelele
dizilerde sık sık karşımıza çıkan tiplerdir. hemen her dizi karakterinin arasıra yalnız kaldığında sesli düşündüğü yada kendi kendine konuştuğu görülmektedir. şimdi aklıma gelen ilk örnek de gümüş dizisindeki gümüş karakterinin ta kendisidir, ne zaman yalnız kalsa "allahım sen bana yardım et bla bla.." yada "ay ben ne yapacağım şimdi..." gibi birşeyler der durur.
- hafiften kafayı sıyırmış tiplerdir.
- yok daha neler? niye sıyırsın ki?
- aaa! ne demek niye sıyırmasın. hep paranoyak şizofren manyaklar mı sıyıracak canım?
- ya niye konuyu değiştin ki
- neden bahsediyorduk? ha model insan - ha evet kafayı sıyırmaktı di mi!?
- kafa sıyırmak mı, allah allah! bu ne biçim kelime be!
- sadete gel istersen?
- ha evet ne diyorduk? kendi kendine konuşan insan modeli ya da monolog diyaloglar yaşayan insansılar
- her neyse. bu tip insanlardan uzak kalmak gerek. bugün kendi kendine konuşan yarıın...
- bu tip insanların kafasında bir sürü tilki dolaşır ve bu da patlar işte..
etrafına bakar, kendine üç beş bir şey katacak adam yoktur, gene ne varsa kendinde vardır, mükemmeldir, ötesidir...konuşur da konuşur, deli deneceğine karşısına geçip dinlense stand up durumu işte, varsa yakalayın kaçırmayın...
"bir ben vardır birde benden içeri" mevzusudur, şahsımın sık sık yaptığı eylemdir. sesli yapılmaya başlandıysa en yakın sağlık kuruluşuna gitmek lazım. ne olur ne olmaz.
