kendi hayatından kabak tadı almak  

olur bu, fakat asıl önemli olan bunu kendine itiraf edebilmendir. yaşadıklarınla, okulunla ya da işinle, tanıştığın insanlarla ve yapamadıklarınla artık kendi kendinden, kalbindeki düş ören teyzeden kötü kokuların burnuna yayılmasıdır.

bir önceki ya da 2 hafta önceki pazar günü, şu anda içinde bulunduğun pazar günü ile birebir aynıyken, sürekli yapıcam edicem derken ve geçmişine koca bir hiç yayılmışken, dünyanın seni incitmesine izin vermeden sen kendi kendinin yeterince canına okuyorken ve hiç tatmin olmadığın sofralarda, hiç tatmin edici olmayan konuşmalarda ve artık bütün büyüleyiciliği sönüp gitmiş olan sonbahar günlerinde, -az önce de belirttiğim gibi- aslında bir hiçten ibaret olan geçmişinden melankolik altyazılar geçiriyorken gözlerinden ve artık hiç bir öpücük seni heyecanlandırmıyorken, sahip olmayı istediğin ve kutsallaştırdığın bütün bedenlere diğerleri elini bile sallamadan sahip oluyorken ve ki dönüp dolaşıp hep aynı şeyi anlatıyorken, güneşe hep aynı güvensizlikle bakıyorken, bayatlamakta olan kelimelerin, birkaç ulaşılmaz hayalin uğrunda bir tek içerek bu maymunlar dünyasına katlanabiliyorken ve bütün yapabileceklerini, sınırlarını, dünyadaki konumunu artık kavramışken, yapabileceklerinden çok yapamadıkların yükselirken, derin içlenişlerle kendinden sıkılarak kendi yüreğinden yanık kokuların gelmesidir.

kendi kendinden kabak tadı almak, koca bir bekleme odası gibidir. sizi ya yenileyerek sınırın ilerisine geçirecek ya da küçük gösterişsiz çöküşünü ıslanmış yıldızlarla ve kabuk bağlamış denizlerle kutlayacak olan uğursuz bir bekleme odası.

diğer bir yandan, içini yanık kokuları basmışken, en son cümlende, en son sarılışında bile zararı bir tek kendine verirsin, başkalarını çoğu zaman hiç incitmeden, incitemeden.

filler mezarlığı nerdedir, bilirsin.

hayatında kabak yememiş insanın içine düşemeyeceği durumdur ama sevilmeyen bir yemek çeşidi olarak pırasa tadı bu durumu özetler... yok yok kapuska tadı alıyorum ben... sikerim lan tadı tuzu yok işte!

her gün aynı şeyleri yapmak sonucu içinde bulunulan ruh halidir. " ay ne kadar mutluyum" diye gezinilen zamanlarda aslında hayatın boyunca yaşadığın tüm mutsuz geçen zamanlardan daha mutsuz olduğun gerçeği ile yüzleşmen. ne kadar titiz çalışsanda çıkan sorunların başına patlamasından bıkmak ama sistemi değiştirecek gücünün olmaması gerçeği. etrafındaki insanların (aile , arkadaş , sevgili) mutlu olması için ne kadar çabalasanda bir gün sana dönüp "benim için ne yaptın ki " gibi bir çıkışta bulunmaları. çok sevdiğin sevgilinin aslında seni sevmediğini anlaman. en yakın arkadaşım hatta "kardeşim" dediğin insanın hayatından çıkması. suçu devamlı kendinde araman ve kendini sorgulaman.
hayal kurmaktan çekinir olman. seni terk eden sevgilini (eski sevgilini) hala deli gibi seviyor olman. ama artık her şey için çok geç olduğunu bilmen. yakın arkadaşlarından birinin sevgiline asılması gibi... insanı sıkan , boğan olayların üst üste gelmesi bunun yanı sıra ailevi sorunlarının olması hatta bunları yazarken bile derin bir "offff" çekmek insanın yaşadığı hayattan kabak tadı alması için yeterlidir bence.

(bkz: çok yalnızım be sözlük)

aileden uzakta (bkz: istanbul) sıkıcı,asosyal,gıp gri bir şehirde (bkz: ankara) okuyor olmanın durumudur. okul yurt arası mekik dokumanın bu ikisi arasında yapcak bir tek şeyin bile olamamasının verdiği boktan taddır.