sık sık aynalarda gördüğüm insanlar. bazıları, daha doğrusu çoğu bana benzer. tamam öf, ben de onlardan birisiyim itiraf ediyorum. ama kendim gülmeyeceksem neden insanları güldürmeye çalışayım ki. bana komik gelen bir konuda espri yaparım, kendim eğlendiğim gibi karşıdakini de eğlendiririm. gülmezse bana ne, bana komik geldi*.
espiri ardından, kahkahalarla gözleri kapalı bir şekilde kendine arkaya doğru atması, ardından normale dönüşte, çok ciddi bir şekilde bütün arkadaşların ona bakması ve bu kişinin yüz ifadesi, müthiştir, tarif edilemez...
gülmediği şeyi espri diye ortalığa saçmak gayet saçma olacağından, kendi esprisini komik bulan normal insandır. ama kalabalık bir ortamda herkesi yaran süründüren bir espri yapıp gülmemek ve geriye yaslanıp "öyle işte.." gibisinden birşeyler diyivermek de gayet karizmatik konuma sokar mizahsal zatı (o ne lan) o ayrı.
ortamın psikolojisine bağlı olarak şanssız insanlardır. çünkü bazen komik esprilerin havada uçuştuğu anda yaptığınız espri o anda yapılmış en komik espri olsa bile, insanlar gülmekten tıkandıkları veya o anda başka şeyler düşünmeye başladıkları için espriniz havada kalabilir.
