keane  

somewhere only we know ile tanıdığımız, starsailor, coldplay * sevenlerin tereddütsüz seveceğine inandığım ingiliz grup.
vocals: tom chaplin
piano: tim rice-oxley
drums: richard hughes
(bkz: www.keanemusic.com)" onmousedown="return bkc('224907','+www.keanemusic.com')">www.keanemusic.com)

(bkz: robbie keane)

the darkness ile kavgalı, genel olarak müzikleri pek haz vermeyen grup. ama everybody's changing iyidir...

coldplay tarzı, kanımca amacı "popüler müzik yapıpta para kazanalım" lardan olmayan. hissettikleri gibi müzik yapan. duygusal güzel bir grup.

çok yumuşak sesli bir vokale sahip olan(tom chaplin) pop-art a benzer bir tarzı olan ingiliz grup.everybody's changing , bend and break ,somewhere only we know gibi çok hoş şarkıları vardır.piyasa müziğinden uzak temiz sözler yazarlar.benzer gruplar için;
(bkz: colplay)
(bkz: travis)
(bkz: starsailor)

çoktan ölmüş olan brit pop'u inatla devam ettiren ve bu işi iyi başaran grup. severek dinliyoruz kendilerini.

ek: ayrıca (bkz: piano rock)

klavyede 10 parmak olayıyla kene yazacakken, parmağınızın kayıp araya a harfinin girmiş olma olayıdır.

sesiyle, şarkı kayıtlarını ağladıktan sonra yaptığını düşündüren bir vokalistleri vardır

2 dvd'lik konser kayıtlarına ve seçme şarkılarına megavizyondan ulaşılabilecek grup. ama ne bu kardeşim 59 ytl, para mı basıyoruz biz burada?

(bkz: everybody's changing)

keane, ana enstürman olarak piyanoyu kullanan bir ingiliz rock grubudur. beatles, queen, radiohead gibi gruplardan etkilendikleri söylenmektedir. grup üyeleri:
tim rice-oxley(piyano, keyboard, geri vokal),
tom chaplin(vokal, live keyboard),
richard hughes(davul)
dominic scott(bas gitar) dan oluşmaktadır.
albümler: hopes & fears (2004)- bu albümdeki bütün şarkıların ayrı bir tadı vardır ama bedshaped klibiyle, sözleriyle suratınıza(ruhunuza) tokat gibi çarpar, yüreğinizi parçalar, yokeder..
'you'll follow me back with the sun in your eyes and on your own bedshaped and legs of stone you'll knock on my door and up we'll go in white light i don't think so but what do i know? what do i know? i know!'
under the ıron sea (2006) - yeni albümleri..
henüz keşfetmedim..

haklarında yorum yapan zevksiz, müzikten anlamayan insanların "coldplay bunlardan daha iyidir" dediği, coldplay'in piano, klavye, gitar, bateri ve osuruktan teyyare bir sürü müzik aleti kullanarak yakalayamadığı soundu sadec piano ve bateri kullanarak yakalayan, everbody's changing, this is the last time şarkıları dinlenecek kıvamda olan ingiliz grup..
fan sayfaları da var:
http://www.myspace.com/...

gitarı olmayan grup.

keane,
keane'dir.

hopes and fears albümünü tüm şarkılarının birbirini tamamlayıcı içeriğe sahip olması, ve yine tüm şarkılarının birbirinden güzel olması nedeniyle bağrıma bastığım, yıllardır bıkmadan uzanmadan dinlediğim grup,,

the oc'nin de soundtrack'lerinden biri olan walnut tree şarkısı dinlemeye değer olanlardandır.

sevilirler sevilmezler o ayrı konu, ama kendi bildiği türde emin adımlarla ilerleyen müzik grubu. asla çok görkemli olmadılar, ya da olağanüstü müzik yapmadılar ama her zaman belirli bir çıtanın üstünde icra ettiler sanatlarını. o çıta da çok yükseklerde kesinlikle. her müzik dinleyicisi tatmalı keane'den...

(bkz: hopes and fears) (bkz: under the iron sea) (bkz: crystall ball) (bkz: a bad dream) (bkz: somewhere only we know)

solistlerinin her daim mikrofon ayaklığıyla pek samimi olduğu ingiliz grup.

şarkılarında coldplay hatta u2'ya benzeyen ritm ve vurgulara rastladığım ingiliz alternatif rock grubu. ana enstrümanları piyano olup bas gitarist gruptan ayrılmıştı,birini buldularmı bilemiyorum.iyi iş çıkarıyorlar,yeni nesil kaliteli müzik yapıyor gerçekten.

walnut tree adlı parçası ile tarzını ve kalitesini ortaya koyan ingiliz grup.

this is the last time şarkısına öncelik verilesi grup,piyanoyla da gayet rock yapılabileceğini bize göstermektedir.

bütün rezilliğine ve işe yaramazlığına karşın try again adında güzel bir şarkı yapabilmeyi başarmış grup, hayret.

"why don’t we go somewhere only we know?"

tom chaplin, tim rice oxley, richard hughes üçlüsünden müteşekkil piano rock / brit pop grubu. east sussexli çocukluk arkadaşlarının okullarını bırakarak orda burda çalması, akabinde keşfedilip album yapılması hikayeleri var, klasik.

ilk başlarda "the lotus eaters" olan grup, ismini daha sonra "cherry keane" olarak değiştirdi, grubun adı sonradan "keane" olarak kaldı. sanırım grubun en kötü yanı kendilerine güzel bir isim seçme konusundaki yeteneksizlikleri.

enteresan bi durum daha var; grup önceden 4 kişiymiş yani tam bir britpop grubuna uyacak şekilde bas gitarcıları da varmış ama anlaşamamışlar sonunda "güzel müzik yapan bas gitarsız da yapar ver piyanoyu ordan" diyerek –biraz da şanslarına- 3 kişi kalmışlar.

2004 çıkışlı debut album hopes and fears gerçekten beklenmeyecek bi etki yarattı. gerek solistin sempatik tavırlarından, gerek üyelerin mütevazılığından, keane diğer gruplardan bir şekilde ayrıldı.

2006 'da ikinci album under the iron sea ise bence başarısız single seçimleri yüzünden bekleneni veremedi. under the iron sea’de klipleri çekilen şarkılar bence b-side olması gereken şarkılardı.

grubun albumlerinde yer almayan güzel şarkılardan bazıları şunlar,

she has no time
emily
snowed under
let it slide
walnut tree
thin air

"ee hani everybody’s changing? this is the last time nerelerde? neden onlardan bahsetmiyorsun?" sorularını klasik bir sözle yanıtlayıp kaçayım: aslında dinleyecek ortama uyduktan sonra her şarkı güzeldir.

"god, i wish you could see me now
you'd pick me up and you'd sort me out"

(bkz: roy keane)

13 ekim 2008'de üçünü albümleri perfect symmetry'yi çıkaracak olan ingiliz grup. albümden bir parçayı (spiralling) resmi sitelerinden indirebiliyorsunuz:
http://www.keanemusic.com/
tarzlarını iyice değiştirmişler, müzik çok pop-vari geldi bana. umarım hayal kırıklığı yaratacak bir albüm yayınlamazlar.