kavga edip misafir varken can ciğer olan ebeveyn  

geçimsizlik sorunuyla boğuşan tipik türk ailesidir.

yaptığım gözlemlere göre, birbirleriyle anlaşamayan karı kocaların %99.58' i evlerine bir misafir geldiğinde dünyanın en mutlu çifti haline geliyorlar. hatta bokunu çıkarıp çiftler birbirlerine hayatım, canım, ahmetciğim, ayşeciğim gibi sevgi pıtırcığı şeklinde hitap ediyorlar.

peki bu durumun ebeveynin arasındaki geçimsizliği bilen birine ortamdaki yansıması ne oluyor? kişi, bütün gece gülmemeye kasan bir insan halini alıyor. ortamda biri bi espri falan yapsa da ben de o bahaneyle doya doya yarılsam diye bekliyor. zor bir durum.

misafir gidince herşey normal hayata döner, çift şalteri tekrar indirir. hayat normale döner. türk aileleri güzeldir güzel.

(bkz: anne ben tespit adamı oldum)

en ateşli kavgalarda çalan kapı ziliyle sevgi kelebeğine dönüşen anne baba modelidir..surata o ana uygun gülücük yerleştirilir ve gab* temalı bir yüzle kapıya doğru ailecek hücum edilir..surata smiley koymak kesinlikle bilinçli bir davranış olmayıp zil sesine karşı geliştirilen bir şartlı refleks örneğidir.cümle aralarına kahkahalar serpiştirilir ki misafirlere "saadeti yakalamış mesut aile" tablosu çizilebilsin.."ahh bizde sizi bekliyorduk-ha ha ha- buyrun efendim buyrun-ha hayyy- terlik ver kızım mahmut amcana-ilahi-".
mahmut amca terliğini giyer gülersiniz,sıdıka teyze tuvaletin yerini sorar ve sormasıyla sıdıkamız şen şakrak cümbür cemaat tuvalete uğurlanır.işte biz böyle mutlu bir aileyiz diye nispet yaparcasına..bir espri dalgasıdır yok efendim karı koca arasında aşk böcüğü olma yarışıdır baş gösterir.apartmana yayılan patırtı gürültü yalan olmuştur.ne zamana kadar?sıdıkayla mahmutun bu saadet tablosu karşısında morali bozulana kadar.
misafirler gittiği an kavga kaldığı yerden devam ettirilir..bu durum türklerde bir aile geleneğidir.gülünesidir.

bir erdemmiş, fedakarlıkmış gibi gösterilen ikiyüzlülüktür, bir türlü akıl erdiremediğimdir. hadi sorunu gelen misafire yansıtmayalım yaklaşımıyla normal bir konuşma anlaşılabilir de suni bir mükemmeliyet yaratmak çok büyük sahtekarlıktır.bir arada yaşayan insanların eş de olsa, arkadaş da olsa, akraba da olsa arada bir tartışması, bozuşması son derece olağanken bunu saklamaya da gerek yoktur. zira o gelen misafir de az önce yolda gelirken veya bir iki gün önce benzer bir şey yaşamıştır kendi içinde büyük ihtimalle.

zaten ebeveynlerin hiç de sevmedikleri halde sırf komşu veya akraba diye görev yerine getirircesine misafircilik oynamaları da tarafımca hiç anlaşılamamıştır. gerçek arkadaşlarım dışında kimseye ne ben giderim ne de onların bana
gelmesini isterim.gerçek arkadaşların o anki mutluluğu da mutsuzluğu da bilmesinde ise zaten sakınca yoktur.