kaset üzerine ses kaydetmek  

bugünlerde pek yapılmayan bir şey. şöyle olur:

öncelikle evden dandik bir kaset bulunur. ( o döneme denk gelmiş olmaları itibari ile küçük ceylan olur, izzet altınmeşe olur vs.) sonra kaset çalara koyulup play ve record (kırmızı) tuşlarına aynı anda basılır.

burda dikkat edilmesi gereken husus bazı kasetlerin bunu yememesi, yani bu durumda kayıt yapmamasıdır. kasetin üst kısmlarında bir adet sağda bir adet de solda olmak üzere bulunan küçük boşluklara kağıt sıkıştırmak bu durumun çözümüdür.

kayıt işlemine geçtikten sonra da kardeşle bir güzel komik olmayan komiklikler yapılır (genellikle erdal inönü- süleyman demireltaklidi), başa sarılıp dinlenir ve gülünür. bütün gün bu şekilde geçirilir.

evet, ilk denemeler kardeş ile yapılır. anneden habersizce odanın kapısı kapatılır ve ilk bulunan kasete kayıtlar yapılır. iki kardeş baş başa verip teybe mümkün olduğunca çok yanaşılır. 'bir- iki- üç" diye sayıldıktan sonra kayıt işlemi başlar. ya şarkılar söylenir, ya ropörtajlar yapılır. çat çut rec ve stop düğmesine basma sonucu ortaya çıkan sesler de kayıt içerisinde yer alır. her kayıt sonrası oturulur, büyük bir eğlence içinde dinlenilir kayıtlar ve "sesim ne kadar garip çıkmış değil mi' diye şaşırılır karşılıklı. çok zevkli ve önemli bir aktivitedir çocukken kaset üzerine ses kaydetmek. ta ki anne ya da baba birgün o kasedi dinlemek isteyene kadar.

dinlenilen biçok şarkının seri biçimde akılda kalıp ezberlenmesi mantığından yola çıkılarak dahi ev arkadaşın dahiyane fikri olarak ders notlarını fon müziği eşliğinde kasede kaydedip sonrasında dinleyerek gerçekleşen bir ders çalışma yöntemidir.
bu eylemin gerçekleştirilmesi esnasında işin bokunun çıkması ile ders çalışılamadığı ancak geyik yapılıp çok eğlenildiği kesindir.
(bkz: okul anıları)

pür neşe bitirilen monoloğun- ki kaset çaların içinde minik minik, parmak parmak çocukların varolduğuna inananların için pek de monolog denemez bu duruma- akabinde, kaset başa sarılır kaydedilenler dinlenir ve eğer ki kaset sonuna kadar doldurulmamışsa,
-evet çocuklaaar, bugünlük de bu kadar! sizler bana yazmaya ama her konuda yazmaya devam edin,
pismistavuk moda seksenbirbinüçyüz istanbul, adresi tekrar ediyorum
pismistavuk moda seksenbirbinüçyüz istanbul. allahaısmarladık!! (bkz: 7 den 77 ye)
repliğinin akabinde zeki müren den:
üşüdüm üstümü örtsene anne
anne anne anneciğim nidaları reklam kisvesinde girer, faili perişan eder...
yıllar sonra dinlendiğinde kasetçalar play tuşu adeta zaman makinasının güç tuşuna dönüşür.. nerde o günler

zaman zaman eski doldurulmuş kasetler dinlenerek zamanda kısa bir yolculuğa çıkılabilir. ayrıca çoğu zaman kasetteki kaydedilmiş ses izinin yerini bulmak oldukça sinir bozucu bir eylem haline de dönüşebilir, "ah keşki cd daha önce bulunsaymış" şeklinde serzenişte bulunulabilir.

daha konuşmayı yeni yeni becerebilirken, annemin benim ve kardeşimin yerine gerçekleştirmiş olduğu olay..

yıllar sonra o kasetler dinlenir.. kayda alındığının farkında olmadan ne cevherler yumurtlanmış olduğu şaşkınlık vericidir.

zamanında şarkı paylaşımını kasetle sağlayan çocuklar olarak arkadaşlar arasında yapılan aptalca şakalaşma idi.
şarkılardan arta kalan kısımda salak espriler yapılıp garip sesler çıkartılır, kaset böyle verilirdi
evet işlevsiz hale getirilmiş olurdu, çünkü kimse öyle bir eseri dinlemezdi
ama ne var ki başka şans olmadığından tek müzik kaynağımız olduğundan kasetçalarla yakın mesafede oturup şarkı bitince durdurmak sonra kaset değiştirmek veya geri sarmak olarak geçerdi zaman
az ve özdü
az olduğu için de değerliydi, sonra biz büyüdük ve kirlendi dünya

şimdi dinlendiğinde insanı bir hoş yapan, "iyi ki yapmışım lan" denilen eylem.

bu kasetler, saçma salak bir sıkıntı içinde etraf karşıtırılırken anneanne çekyatının altından çıkan kasetler karıştırılıp 90'larda çıkmış sibel can, mezdeke kasetlerinin arasından bir şekilde bulunur, kaset çalar'a konup play düğmesine basılır. önce o kayıt başlatma eyleminin klasik hışırtısı gelir, sonra kimbilir kaç sene öncesinde yapılmış kayıt başlar. sesiniz daha o bülüğ çağına girmemiş olmanın çocuksuluğunda, şimdi evlenmiş, çocuğu bile olmuş kuzeninizin sesi de benzer niteliktedir. diğer kuzenlerden bahsetmeme gerek bile yok. kuzenim garibim çocuklara göz kulak olma amacında bizimle oyun oynuyor, önce röpörtajlara girişiyor benimle saçma salak bir sohbet yapıyor(ben aptal espriler yapmaya ve büyükmüş gibi davranmaya çalışmaktayım bu arada), çılgın eğleniyoruzdur. ortam bir radyo programı havasındadır adeta. sonra diğer kuzenime telefonla bağlanıyor gibi yapıp onunla da üç-beş kelam ettikten sonra dönemin en bomba şarkısı girilir araya. dön bebeğim olur bu şarkı belki, tarkan'ın sevildiği dönemler işte. çekim işlemi yukarda anlatılan konsept içinde devam eder ve sonunda biter. kaset o "tık" sesiyle atar. siz geçmişi yaad etmenin verdiği hüzün ve sevinçle başka kaset var mı diye bakarsınız ama yoktur, klasik olduğu gibi üstüne şarkılar falan çekilmiştir hepsinin...

bir "vay a.k." çeker ve devam edersiniz hayata. hüzünlendim lan.

(bkz: kaset deliğini bantla kapatmak)

anne ve babanın sesinin bir zamanlar ne kadar ince olduğunun anlaşıldığı, ablayla "ingilizce çalışmak" için eğitici-öğretici sebeplerle ve geçiş müziği olarak anne-babanın başucu saatinin müziğinin kullanıldığı kasetlerdir. güzeldir, eğlencelidir.

erken 90lı yıllarda eski kasetlere radyodan veya arkadaşlarımdan kasetler alarak şarkılar çekip bir arşiv oluşturmaya çalıştığımı hatırlıyorum. daha bilgisayar ve internetle tanışmamıştım. insan her şartta bir arşivi olsun istiyor, şimdiki teknoloji nere amatör kayıt kasetler nere. yine de saklarım bölük pörçük kaset arşivimi.
kaset üzerine kayıt yapma deneyiminin ilki cok heyecanlıdır. ablamın yeni kasetini mahvetmiştim ama eda özülkü'nün şarkısının en güzel bölümünü çekip tekrar tekrar dinlemiştim. evet bunu başarmıştım

komşunun 4 yaşındaki çocuğunu kapıp "hadi ben şimdi sunucu olacağım sen de konuk tamam mı?" deyip 6 yaşında abidik programlar yapmayı, yapılan bu abidik programların arasında çalınacak şarkıları da bizzat seslendirmeyi sağlayan aktivite..

ilerleyen zamanlarda, yaş kemale ermeye niyet ettiği demlerde dinlendiğinde "ne zeki müren'ler, ne zerrin özer'ler söylermişim vakt-i zamanında beah" diye böbürlenmeyi, gülümserken minik gözyaşları akıtmayı beraberinde getirir bu kayıtlar, kasetler..

ölümcüldür.

----herşey dergiyle başladı----

çok güzel anıları hatırlatmıyor bana.
en sağlam kasedi bile kendini mumyalamak için kullanan kasetçaların kırmızılı rec tuşunu ilk defa yalvaç ural'ın o salak esprilerinin yer aldığı dergiyle keşfettim *. o zamanlar gazeteyle beraber verilmiyordu, bağımsız bir dergiydi yamulmuyorsam. bunu biliyor muydunuz benzeri übersalak bir köşede garip garip şakalar, ucunun nereye varacağını bilmeden yayınlanan bölümler (rec tuşunu biliyor musunuz? gibi)..


----"ben getiririm"----

"vaaooov, olum sesimizi kaydediyomuş bunlar, hadi deneyelim, birimiz kasetçalarla kaset getirsin" dendiğinde herkes sonunda olacakları biliyormuş gibi sinsi sinsi diğerlerini süzüyordu. çok korkusuzum ya, atladım kimseden ses çıkmayınca. "ben getiririm".


----hangi kaset----

evde kimse yoktu kardeşimden başka. günboyu didştiğimizden kelli, kapıyı açtıktan sonra yine dayak yerim endişesiyle (artık yapmıyorum öyle şeyler) direk odasına kaçmıştı. ortam benimdi. annemlerin odasından kaset kutusunu çıkartıp kaset seçmeye başladım.

- yok bu olmaz, dışı yırtık.
- ııh, bu da olmaz, bu kardeşimin en sevdiği kaset (yonca evcimik - aboneyim) ("başıma üşüşüp nereye götürüyorsun, anneme söyliycem" demediğinden kanım ısındı heralde)
-hah bu olur, bunu kimse dinlemiyor (ulan pezevenk, ev ahalisini sen ve kardeşin mi oluşturuyor?kimse kelimesinin içine anne-baba dahil değil mi?)


----"geldim lan işte"----

kaset alınır, babanın en sevdiği(ymiş) türkü kasedi *. mumyacı kasetçalar toparlanır, içindeki pillerle. kasetçaların mumyalama yapmaması için dua edilerek aşağı götürülür.

- allahım nolur kaset sarmasın.

aşağı inilir, "nerde kaldın olum" nidalarıyla karşılanan ben, bu işe cesaret eden kişi olmanın gururuyla karışık bir yavşaklıkla "geldim lan işte" der.


----ilker yasin----

kasetçalar güzelce bir köşeye bırakılır, ne yapılacağına karar verilir. şarkı söylemek bize yakışmaz, erkeğiz ya,topçu adamız ya. en güzelinin maç sunumu olacağına karar verilir radyodan maç dinleyen bir güruh olarak. her gün top oynamak için kıçını yırtan;yemek yemekten, çizgi film izlemekten feragat edip aşağı kaçan bir insan evladı olarak o gün bana verilen "hadi maçı sen sun" şerefini ve fırsatını kaçırmadım, hemen kabul ettim. yanıma bir arkadaşı daha aldım ve takımları belirledik.


----işte o maç----

"barış sol kanattan aldığı topla ilerliyor, barış bir çalım daha, vurursagololurvurduaut, ahahahha o nasıl şut mna koyim" şeklinde 10 dakikalık bir maç sunumu yapılır. gün biter, "o kasetçaların sokakta ne işi var" diye kızacak anne gelir akla saatlerden beri ilk kez. "bu kadar yeter, başka zaman herkesi toplayıp daha güzel bi maç yaparız, bütün maçı sunarız" deyip kasetçalar toplanır. eve götürülür.


----ve olaylar gelişir----

baba haftasonu kahvaltıda kargayla keyif yapmak ister, sabahın 7sinde herkesi uyandırır. süklüm püklüm yüz yıkamaya gidilir "neyse, bari çizgi filmleri kaçırmayız" diyerekten. ve oturma odasından fırtınanın habercisi gelir : "hanıııım, benim türkü kasedi nerede?". cevap gecikmez "en son neverlander'ın elinde gördüm". dedektif yarısı olan o dönemki emniyet mensubu baba ufak bir soruşturmayla sanığı konuşturmayı başarır. ve umutsuz itirafçı kanıtı babasına teslim eder. türkünin yarısında giren çocuk nidaları babayı şoka uğratır.

----vah yavrum vah----

teslimden sonraki 10 bilemedin 15 dakikalık dönem hayatımın hatırlamak istemediğim dönemlerinden olmuştur hep sevgili okurlar. *

evde dinlenmeyen bilimum radyodan çekilmiş eski şarkıların bulunduğu kasetler üzerine evde kimse yokken hoparlörlere bağırmak suretiyle yapılmış eyleme denir.teknolojinin gelişmesiyle telefona kaydedilen şarkı arkada çalınıp müzik katma girişimleriyle bu durum renklendirilmek istenmiştir,ancak binbir emekle performans gösterildikten sonra dinlendiğinde arkadan nasıl da kolpa bir şekilde müziğin duyulduğu farkedilip yeni versiyonlara girişilmiştir.çekilen kasetler bir yere atılır ve yıllar sonra aileden birileri tarafından bulunup dalga geçilir.kişi şanslıysa da kendi bulur ve dinledikten sonra gaza gelip sesini kaydetme işine tekrar girişir.ancak uzun yılların sonunda ses kaydetme özelliğinin de telefonlarda yer bulmasıyla bir kenara atılmış uğraştır.

babaannem ilk söylediğim kelimeleri ve bana söylediği ninnileri kaydetmiş ben henüz 1 yaşındayken...ben şimdi 22 yaşındayım...22 yıl sonra o kasetin dinlenmesi biraz ağlamanıza sebep olsa da,çok güzel bi duygu...anlatılmıyor...

80lere ait bir eylemdir kanımca.anneannem öldükten sonra evden bir kaset çıkmıştı.dinledik.anneannemin konuşması kayıtlıydı.

yıllar sonra dinlenen bir coşkun sabah albümünden;

"anılar, anılar, şimdi gözümde canlandılar. anılar, anılar, beni bu akşa.. katkkrrt. nerden ses kaydediliyordu lan buna? şu mu? (bir süre sessizlik) hay skiym böyle aleti. taktrtk... yamam, artık benim olmasan bile, seni görmeden yaşayamam"

(bkz: anılar)

6-7 yaşlarındayken yaptığım bir işti.o zamanlar dandik olduğuna kanaat getirdiğim bir kaç sezen aksukasedinin üzerine bişeyler kaydetmiştim(kendi sesimden masallar,ya ya yeee kokko camboooo vb.şarkılar)

yıllar sonra(yaklaşık 10-11 sene) çocukluğumun beyin hücrelerine sövdüm!

-abi akorlar tamam demi
-tamam ben hazırım
-biraz daha yaklaş abi davul sesi çok bastırıyo zaten gitarı yakın tut işte
-tamam mına koy.... yakınım işte
-elimle işaret ettiğimde çalmaya başlıyacaz sakın konuşma bak
-hı hı??
-bir iki üç
???
-akdeniiiiizzzzz akşammlarıııı bir başkaaaa oluyooooorrrrr

allahım ne günlerdi yaşasın kanal kayıt

seksenli neslin kızlı erkekli mutlaka denediği tekrar tekrar dinleyip bundan manyakça zevk aldığı bir eylemdi zamanında.ben de sıksık yapardım hatta annemin neşe karaböcek kasetinin üzerine şarkı söyleyip kaydetmiştim de kadın cinnet geçirip allah ne verdiyse girişmişti bana.bir de bu kayıtlar yapıldıktan sonra müzik setinin bir tuşuna basılınca çok hızlı çalardı ses de iğrenç çıkardı biz de buna komik diye saatlerce gülerdik.

ilkokul iki ya da üçe gitmenin verdiği saflıkla pink floyd the wall albümünün kapağını beğenerek üstüne müsamere şarkılarını kaydetmek.

90'lı yıllarda ben çocuk iken , bizim kuzenlerde ergen iken yaptığımız bir eylemdi , hatta birisi şarkı söylerken dıkşın dıkşın demek favoriydi , sonra takıp buna saatlerce gülmekte işin en güzel bölümüydü , bir de sunucu olmalıydı ki o herkesin arzu ettiği bir şeydi (ah eski günler ah)

bir de bir zamanlar abuk bir kasede ses kaydedip, yıllar yıllar sonra ortada bir kaset çalar bulamamak var hani.. malum şimdiden yok oldular. nolcak ilerde gramafon durumuna düşünce bu teypler, sorarım? evde bir antika köşesi açıp, yanına antika değerindeki kayıtlarımızı, kasetlerimizi koyacağız, sonra çocuklarımız "la bu ne ola ki" diye düşünüp kasetleri mundar edecek veya top oynarken üzerinden geçecekler. çocuklarımız bunları anlayacak bir yaşa gelmeden o kasetler eşekler cennetini boylamış, biz de onları o zamana kadar koruyup kaybetmenin acısıyla kalacağız.
(bkz: geldiler galiba bir an)

90'larda çocuk olmak suretiyle babamın pink floydkasedinin* bir kısmısının üzerine şiir okuyarak olabilecek en hıyarca ve son derece mal bir şekilde gerçekleştirdiğim eylem.
bugün düşündükçe hala içim yanar, o derece.

tarkanın eski bir kasedine kayıt yapmışım zamanıda

seni gidi fındık kı "öhöm bir ki kaydediyormuu öhöö evett aa yandı kırmızı ışık kaydediyor. gel erman gel.. evet şimdi radyo programındayız konuğum var zart zurt şimdi şarkımıza geçiyoruz tekrar" oynama şıkıdım şıkıdımm oo yee

tercümanlık bölümü öğrencilerinin o kadar yeni teknoloji dururken mecburen yaptıkları eylem.bir de elimizde devasa recorderlı kaset çalarlarla vizelere girip etrafta 80lerden fırlamış gibi görünmemiz cabası...