kardeş kavgaları  

koltuk atmak , burun kırmak , ard arda yumruklamak , kol kırmak , kafaya tekme , boğmak , dumble fırlatmak , kafayı tutup duvara toslatmak gibi bileşenleri ile 3. dünya savaşına benzer kimi durumlarda...

genelde küçük olanın "aneeeaaaaaaaa" sesiyle son bulur. büyük olan haklı da olsa azarı işitir. köşelere çekilip hayata devam edilir. 5 dakika sonra kardeş gelip bi şey söyler ya da ister. hiç bir şey olmamış gibi ne istediyse yapılmaya çalışır. güzeldir, anıları çok olur. bazen iyi ki var dedirtir bu kavgalar.

bazıları da daha şiddetli olur. ilk cinayete neden olmuştur ayrıca. (bkz: habil ile kabil)

erkek erkeğe olan bir kavgaysa genelde boğuşmaktan ibarettir. kızlar ise birbirlerinin saçını falan çekerler, kıskançlıktandır muhtemelen, sonunda tatlıya bağlanır.. ne de olsa kardeşiniz her zaman sizin yanınızda olan biriciğinizdir..

sebep çok saçma olabilir, hiç farketmez. balkondaki su giderine parmağını kim sokacak diye kavga ettiğimizi bilirim, anneannem arada anlatır da yarar bizi

iki dakika sonra hiçbir şey yokmuş gibi davranan iki kardeşin tartışması, hatta bazen boğuşmasıdır..
bazen eğlencelidir, bazen sinir bozucu..o an öyle öldürmek istersiniz belki ama canınızdır bilirsiniz..

kardeşlerden birinin ünüversite için başka bir şehre ya da master için yurtdışına falan gitmesi halinde -etin tırnaktan ayrılamayacağını bilen bir kişi olarak,sonunda asla küs kalınamayacağını bilmenin içrahatlığyla kavga edebileceğin başka biri olmadığını farkettiğin için...- "ona dair özlenenler" listesinin tepesine çok yakın biryerlerde yeralan olgudur...

kardeşli evlerdeki eksik olmayan seslerdir.

uzaklara gittiğinizde bu sesten hep yakınan anne ve canı acıyan kardeşin özlediği ekşınlardır. ama nereye kadar? çok değil eve gidip bir gece kaldıktan sonra tekrar;

-burası benim odam artık, ses istemiyorum.
+ne zamandan beri küçük şey?
-sen gittiğinden beri.
+ama ben geldim ve son kez hatırlatıyorum; son gelen sensin bu eve, sesin çıkmasın.
-anneeeee, uyutmuyor beni senin şu çocuğun.

koşu yoluna terlik ve taş bırakmak.

(bkz: habil ile kabil)

kardeşin telefonda ağlayarak 'abla seni çok seviyorum' demesi ile beraber gözleriniz de dolunca film şeridi gibi gözünüzün önünden geçen anlık tartışmalar. o an can yakar evet ama daha sonra daha da çok yakıyormuş.

kardeşlerden birinin obezlik sınırında olmasından dolayı sürekli yemek içmek yüzünden çıkan tantanalar bütünü.
-yeme onu dedim sana, son parçaydıııı, zaten manda kasa oldun!!
-kes!

"ekmek bıçağı fırlatma" ve "odadaki küçük televizyonu üzerime doğru şutlama" lı olanlarını , kızkardeşimin benim üzerimde tecrübe etmesinin de, örnek olarak başlık altına sunulabileceği kavgalar topluluğu...

(bkz: yalanım varsa oturduğum yerden kalkamayayım)
(bkz: bir king kong olarak kızkardeş)
(bkz: bir seksenlik kızkardeşler)

bu kavgalarda sağlık sınırı 3 yaştır, delta yaş>3 olduğu durumlarda kardeşin sağlığı tehlikededir lakin yaşlar ilerledikçe seneler önce fakir ama gururlu bir kardeş olan zat intikam almak için bütün ergenliğini spor salonlarında geçirip hayatının en verimli senelerini "işte geldim burdayım, ben bu işte ustayım" deyip yediği dayaklarının hesabını sormak için harcayabilir...

küçük kardeş sizden fiziksel olarak iriyse sonunda canınızı yakacak olan kavga biçimi... anlık tartışmalar bütünü... canınız,ciğerinizdir çünkü... ne kadar birbirinizi yesenizde geriye döndüğünüzde bir tek o olacaktır... anneden,babadan tek hatıra size kalan... tabi gerektiğinde kafası buzdolabına sokulup,sonra vicdan azabı çekilebilir...

demir kürek fırlatarak kardeşin kafsasını koparma girişimine kadar ilerleyebilen, annenin 2 dklığına elini üzerlerinden çekmesiyle evi savaş alanına döndüren kardeşlerin arasındaki husumettir.çok eften püften sebeplerden çıkar genelde.çikalatanın bölünmesinde büyük parça kime gitti vb... ama şu da bir gerçektir kardeşime benden başka kimse dokunamaz annem bile.onu ancak ben dövebilirim, başkası bu işe kalkışırsa karşısında beni bulur.anlamlandıramadığım bir durum ama böyle işte.büyük olmak bu sanki; ya da sadist olmak.

tarihsel süreç içinde kaçınılmaz bir değişime uğramıştır şüphesiz.

- in lan tahtımdan, babam bana emanet etti onu, keserim götünü
+ biraz daha oturayım be ne kötüsün

iken,

- ver lan kumandayı babam yokken büyük benim, kalk o koltuktan da
+ anne şuna baksana ya

olmuştur.

eninde sonunda demokratik kavgalardır.kardeş bir güzel dövülür,eve ebeveynler gelince kardeş üzerinde hasar tesbiti yaparlar ve sonra size girişirler.

sebebe gerek yoktur. girişirsiniz, küfür bile edilebilir; arada bilinen sırlar hatırlatılarak tehditler savurulur fakat zamanında ne kadar sinir olsanız da, kardeşten uzaktayken çoğunlukla saçma olan bu kavgaları bile özlersiniz...

öncelikle büyük çocuklar için;
(bkz: sen sus) çünkü sen büyüksün. sus ki seni örnek alsın.
iyi de niye? bunca toleranstan, şımartmadan sonra her dediğine 'he' denilen varlık ne bilecek allahını seversen örnek almayı?
büyüklere hitaben;
sus, büyüklük sende kalsın lafları öncelerde kalmış. şimdiki çocuklar laf ebesi azizim; çata çat, pata pat. altta kalma gibi masumane düşünceleri katiyyen yok. varsa yoksa her şeyi ben bilirim havalarındalar. ama ağızlarının payı verlince uzun bir süre sessizlik hakim olabilir. bu yüzden susma hakkımı bu küçük şey üzerinde kullanmaktan vazgeçtim. tamam mı anne?

genellikle bakkala kimin gitmesi gerektiği,bilgisayarı paylaşamamak veyahut can sıkıntısından çıkan kavgalardır.en sonunda küçükler kazanır (kızım o senin küçüğün iyi örnek olsana sen büyüksün)

kardeşlerden birinin diğerine laf atmasıyla başlayıp üçüncü kardeşinde olaya karışması ile başlayan savaş dansıdır. dansın sonunda abla şu tv yi açda bizim diziyi izleyelim şeklinde biten aile içi hır gür olayıdır..

a:x kanalını açar mısın?orda güzel bir film vardı bugün.
b:hayır ben burayı izliyorum.
a:ya açsana ya..
b:bana ne git diğer odada izle.
a:anne kızına söyler misin açsın diğer kanalı.
anne:öfff..bıktım elinizden kendi aranızda anlaşın.

tam bu sırada a; bye saldırır.çetin bir kumanda kapma savaşı gerçekleşir.sonunda a kumandayı alır.fakat küçük kardeşinin ağlamasına engel olamadığından film de güme gitmiş olur.

her ailenin tuzu biberidir. yaş küçükken kavgasız bir gün, büyüyünce kavgasız bir hafta geçmez. 20den sonra ise kavga olmaz genelde. ama zevkli şeylerdir, cam pencere inmediği sürece.

kişilerin kavga etme yetisini hakkını aramasını savunmasını güçlendiren bir olaydır, illaki lazımdır, gelişimini tamamlar insanın. bir kumanda için saç saça baş başa girersin ardından ahhanda ben büyüktüm lan şimdi bittik hesabıyla geri adım atarsın, aferim aslanım şimdi teşşekür et bakayım diyerek hizaya getirirsin kardeşi. o sizin deneme tahtanız, o sizin sinir topunuzdur. hele bir de 2 kardeşten fazlaysanız, küçük kardeşler birleşip en büyük kardeşten intikam alabilir. olaylar daha seri hale dönüşür, ama hepsinin tadı ayrıdır, ayrılınca artık büyüp de küçük şeylerin hesabını yapmadığınız anlarda anlaşılır.
bu noktada bi olayı paylaşıyım, ablam üniversiteyi yeni kazanmıştır, artık evde fazla duramıyordur, devamlı ders çalışır notlarını yüksek getirmek için çabalar, oysa biz abimle ablamın eskisi gibi bizle dalaşmasını bekleriz, yok kız evden okula, okuldan eve ve hatta kitaplarına yumulmaktadır. bir gun oyuncak bir hamamböceği aldık, o koca kalın calculus kitabının içersine koyduk içerde oturuyoruz. beklediğimiz tepki gelir, kocaman bir çığlık, ardından biz de çığlık atarız sanki bişey varmış gibi. ablam o gun iptaldir, ders mers yalandır. ama akıllanmıştır, daha düzenli ders çalışıp bizimle kavgalarını eksik etmemiştir. (bkz: bildiğin manyak)