|
|
- bir şebnem ferah şarkısı. sözleri gerçekten çok hoş olmakla birlikte insana dinlerken dinlenme hissi verir
kalbim ellerim kadar küçük değil der durur nakaratında ama girişteki
siyah beyaz bir film gibiydin
tatil yerlerinde izlediğim sevgilimdin, çok özledim der
- (bkz. kalbim egede kaldı)
- bir şebo şarkısıdır
siyah beyaz bir film gibiydin herkes uyurken izlediğim
sevgilim benim çok özledim
her zaman gitmek istediğim tatil yerleri gibiydin
dergi sayfalarında hiç gidemediğim
bu bir masal başı iyi mutsuz sonlu
senle ben batı doğu ama dünya yuvarlak
kalbim ellerim kadar küçük değil
kalbim ellerim kadar küçük değil
en çok sevdiğim şarkıydın herkesten çok sevildin
sevgilim benim çok özledim
ben küçük bir kız heyecanlı oyuncaklarım tahtadandı
hepsi kırıldı yapıştırdım
bu bir masal başı iyi mutsuz sonlu
senle ben batı doğu ama dünya yuvarlak
kalbim ellerim kadar küçük değil
kalbim ellerim kadar küçük değil
ben küçük bir kız heyecanlı oyuncaklarım tahtadandı
hepsi kırıldı yapıştırdım...
- bir fikret kızılok şarkısı, yadigar albümünden
kalbim, neden hep olmazlarda
neden hep cikmaz sokaklarda
kalbim...kalbim...kalbim...
dayanmak artık kolay değil
bırakacak gibisin yarı yolda kalbim
sevdin olmadı
bir dünya istedin kardeşce, olamadı
dayanmak artık kolay değil
bırakacak gibisin yarıyolda kalbim
- kalp krizi geçirmekte olan şahısın ağzından gökülen ünlem.*
- kalp krizzinden ölen fikret kızılok'un şu sözleriyle beni bitiren şarkısı: "dayanmak artık kolay değil / bırakacak gibisin yarıyolda kalbim."
zaten bildiğim kadarıyla fikrte kızılok'un son eseri, sertab erenerin seslendirdiği ve sözlerinin "oysa yaşanacak yıllarım vardı, söylenecek bir şarkım vardı" (gibi) olan bir şarkıydı. garip, daha çok üzücü.
- içimde biyerlerde acıyan şey..
- aslolan işi vücuda kan pompalamak olsa da bazılarının duygulara alet ettiği organ halbuki duyguların kaynağı öd kesesidir. aşk mesela öd suyu gibi ağızda acı bir tat bırakır. bu da kanıtlıyor tezimi.
(chixculub, 08.05.2006 15:53 ~ 14.05.2006 13:09)
- benim yumruğum büyüklüğünde olduğunu söylüyolar hep. inanmıyorum ama ben onlara. sen daha büyüksün. ne korkular, ne üzüntüler, ne acılar , ne sevinçler barındırdın sen içinde. neleri sakladın, neler sızım sızım sızlattı senide benide. ama hiç yılmadın, beni yarı yolda bırakmadın hiç, belki de aklından bile geçirmedin beni yarı yolda bırakmayı. senin için pis kanı temizler diyorlar. bak bu doğrudur işte. o kadar temizsinki, her zaman başkalarının mutlu olması için o kadar çok çabalıyorsunki...bazen diyorum yapma, zaten sen acı çekiyorsun onun için, neden ona yardım etmek için uğraşıyorsun hem de sevgilisi ile arası düzelsin diye...ama sen beni dinlemiyorsun kalbim...sen o kadar safsınki...sen o kadar mutluluk dolusun ki....bazen seni çekip çıkarasım geliyor olduğun yerden diyorum bitsin artık....ama sen engel oluyorsun bana yine....dur diyorsun yapma deymez....sen benim en iyi dostumsun kalbim...
(troke, 11.05.2006 18:26 ~ 18:28)
- bakışlarım öyle boş ki, artık hissetmiyorum hiçbir şeyi...
sanki tüm duygularım, gözlerimdeki tüm ışık yok olmuş ve bir daha hiç
çıkarılamayacak kadar derinlere gömülmüş gibi. nerede hata yaptım bilmiyorum.
zaten kurumuş olan hangi dala nasıl da bastım?
daha önce beni mutlu ettiğini düşündüğüm her şey yok oldu sanki. neydiler ya da
kimdiler bilmiyorum ama artık yoklar...
ümitlenme her telefon çalışında
koşma kapılara her adım sesinde
senin sandığın yıldız artık yok yerinde
kabul et kalbim, kabul et kalbim
ah kalbim biz ayrıldık
"aşk"... tarifini bile yapamazken öyle olabildiğimizi ya da olabileceğimizi
iddia ediyoruz, ne garip değil mi? kocaman bir soru işaretinden ibaret olan
hayatımızı bu ne idüğü belirsiz şeyin ardından koşmakla geçiriyoruz hep.
yakalayınca ne oluyor peki? bir anlık bir huzura kavuşuyoruz ve yine bir anda o
huzuru kaybediyoruz...
kovalamaca; o basit ve bizi hayatın ne kadar kötü yanı olursa olsun yinede
yaşamaya değer olduğunu düşündüren yakalamaca oyunu en baştan ve yine yeniden
başlıyor...
içimde bir şeyler kopuyor, paramparça oluyorum. aynı parçalar yeniden kopup bir
daha parçalanıyor, sonu yokmuş gibi, garip bir yap-boz oyunu bu...
gitti giden dönmeyecek,
kabul et kalbim
asla seni sevmeyecek,
hayat ne zalim...
bağırmak istiyorum, haykırmak istiyorum ama kelimeler boğazıma düğümleniyor ve
susuyorum... susup sabrediyorum ve üstelik korkum daha da büyüyor... aslında
ummadığım bir yerde, ummadığım bir anda patlamaktan korkuyorum... düşünüyorum
da; sayılarını hatırlamadığım kadar çok olan "keşke"lerime bir yenisini daha
eklemekten ve geri dönüşü olmayan bir yola girmekten korkuyorum aslında...
o yanmadı senin kadar
feryat etsen neye yarar
ya sen dur sonsuza kadar ya kabul et...
kabul et kalbim, kabul et kalbim...
ah kalbim biz ayrıldık...
diğer yandan da; hayat kısa, bağır çağır, boşalt içini diyorum kendi kendime.
sonra da bu kısacık hayatı daha da çekilmez hale getirebileceğimi düşünüyorum.
çelişkiye düşüp yine susuyorum. kendi içime haykırmaya devam ediyorum kimsenin
duymadığından emin bir halde.
gözyaşlarımı içime akıtıyorum ve biliyorum ki kimse görmüyor, göremiyor... ve
"sessiz çığlığıma" ses vereceğin "o" günü bekliyorum...*(te5ir, 17.07.2007 01:10)
- dünya'nın şerrine en dayanıksız organımız. en kırılgan.
- dayanılmaz kalp ağrılarımın yaşamama engel olacak kadar arttığı anlardan birinde keşfettiğim, bu durumda olmamın nedenlerini en güzel şekilde özetleyen, "benimle aynı şeyleri yaşamış,hissetmiş" insanlar olduğunu göstererek yalnızlığımı bi nebze götüren, fikret kızılok harikasıdır.
- göğsümde 15 yara var
saplandı göğsüme 15 kara saplı bıçak
kalbim yine çarpıyor
kalbim yine çarpacak
göğsümde 15 yara var
sarıldı 15 yarama
kara kaygan yılanlar gibi karanlık sular
karadeniz boğmak istiyor beni
boğmak istiyor beni
kanlı karanlık sular
saplandı göğsüme 15 kara saplı bıçak
kalbim yine çarpıyor
kalbim yine çarpacak
göğsümde 15 yara var
deldiler göğsümü 15 yerinden
sandılar ki vurmaz artık kalbim kederinden
kalbim yine çarpıyor
kalbim yine çarpacak
yandı 15 yaramdam 15 alev
kırıldı göğsümde 15 kara saplı bıçak
kalbim
kanlı bir bayrak gibi çarpıyor,
çarpacak
(bkz: nazım hikmet ran)
- kalbim bakır bir mangır gibi boynuma asılmış
ondan kurtulmak için sürgünlere gitmeye razıyım
kaptan
attila ilhan
- kaan ince ..
yok
gitti yeraltına umudum
kalbim
fırtınada uçuşan kurum
gibi durmadan dolar
gözlerine birilerinin
ağlatır kanatır
huysuzum
tok
bir çocuk benim sevgim
kalbim
kırılan oyuncaklarım
gibi hep
özletir bana
güzeli
yorgunum
|
