|
|
- şiirde dizelerin sonunda tekrarlanan ve aynı sesi veren hecelerin benzeşmesine denir.
(bkz: uyak)
- (bkz: kafiyeler)
- şiirde ahenk unsuru olarak karşımıza çıkan kafiye (uyak) bilindiği gibi sadece dize sonlarında bulunmaz. şiirin genelinde kullanılabilir. asonanslar ve aliterasyonlar gibi iç ahenk unsuru olarak görülebilir. dize içerisindeki sözcüklerin sonlarında bilinçli bir şekilde ve ahenk unsuru yaratma kaygısıyla oluşturulmuş ses benzerlikleri iç uyak olarak adlandırılır. şiirde müzikaliteyi sağlamak ve alımlayıcıda estetik haz oluşturmak amacıyla yaygın olarak kullanılır.
(negatif, 12.08.2007 20:28 ~ 20:34)
- kreş şarkısıdır, yaptıkları müziği, yazdıkları sözleri ve hayat görüşlerini takdir etmeme biraz daha katkıda bulunan şarkılarıdır, sözleri şöyledir.
dünyanın söylediği şarkıya
kafiye olmak istemem
dünyanın söylettiği şarkıya eşlik edemem ben
o kadar mı aciz görünüyorum ordan
o kadar mı saf görünüyorum ordan
ahaaa ahaaaa
bu oyunun kuralı var
ahaaa ahaaa
bu oyunun kölesi var
ahaaa ahaaaaa
herkes gider ben kalırım
senin söylediğin şarkıya bir ses veremem ben
senin söylettiğin şarkıya bir söz yazamam ben
o kadar mı aciz görünüyorum ordan
o kadarmı saf görünüyorum ordan
ahaaa ahaa
bu oyunun kuralı var
ahaa ahaaaaa
bu oyunun kölesi var
ahaaaaaa ahaaaaaaa
herkez gider ben kalırım
dünyanın söylediği şarkıya kafiye olmak istemem
- (bkz: metn i kafiye)
- en güzeli doğal olanı denilebilecek metn-i kafkuflardan olmak ile beraber hiç kasmaya da gerek duyunulmasa da olabilitesi vardır.
(bkz: metn-i kafkuf)
- şiirin kalitesini düşürür genelde.
- ağzı bayat suyla çalkalanmış çocuğa rahim olan parti broşürleri.
- dize sonlarında görülen ses benzerliğidir. halk şiirinde kafiyeye ayak denir.
- gereksiz bişey.
(bkz: ayak yapmak)
|
