|
|
- kötü, istenmeyen rüya
- (bkz. freddy's nightmares)
- yanlış hatırlamıyorsam umman'ı yöneten sultan (sultan kabus)...
- genelde filmlerin sonunda yaşananların gerçek olmadığını bize gösteren,film konularının kaynağı niteliğindeki korkunç hayaller.
talihsiz bir sebeple yoğun bakımda yatan hasta siz olduğunuzda ve aniden** uyandığınızda, hayatınızı bıraktığınız gibi bulamama ihtimalini hiç düşünmüş müydünüz???(bkz: 28 days later)
- hayatı ve güzelim uykuları zehre çeviren olaydır. insanın gözünden uyku akar, gözleri yanar ama gene de yatağa yatmayı g.tü yemez.
- klişe bir esprinin yapılmasına sebebiyet veren rüya çeşidi.
- uyandım bu sabah erkenden. gece bana attığın o mesajı düşündüm. ne güzel yazmışsın öyle. çok hoşuma gitti. neyse işte. kalttım, üzerimi giyinmek için dolabı açtım. çok düşündüm bu gün ne giysem diye. biliyorsun, "güzel giyin bugün" deyince bana bir türlü seçemiyorum ne giyeceğimi. yeni aldığım bordo kazağımı giydim, lacivert bir etek ve bordo çoraplar. annemden kalan bordo eşarbı bağladım başıma. bana aldığın küpeleri taktım. aceleyle çıktım evden. beni yine bekleticeğini bilsem de acele ettim. atladım gelen minibüse, otobüsü beklemedim. yolda düşündüm de ben seni beklemeyi de seviyorum. acelem ondan yani. ben vardığımda sen daha gelmemiştin daha. aradım, "nerdesin" dedim. her zaman olduğu gibi "bekle geliyorum" dedin bana. biraz daha bekledim. geldin sonra önce sağ sonra sol yanağımdan öptün. sonra yürüdük, metroya girdik. akbilin bitmiş, benimkinde varmış, geçtik öyle.yürüyen merdivenlerde yürümedik, durduk.durduğum basamağın bir altına geeçtin, durdun. döndün bana yüzünü. sağ gözüne baktım yine. sen de benimkine. "biliyorsun onu daha çok seviyorum" dedim. güldün, gözükmedi gözlerin. metro gelmişti, koştuk. cam kenarına ben oturdum. yattım omzuna. gittik öylece konuşmadan.
durdum düşündüm."nerde inmeliyiz metrodan?".en çok nerde yürümeyi severdik. unutmuşum bak. osmanbey olsun bari. dolapdereden çıkıp harbiyeden taksime yürürüz. güzel anılarımız var o yollarda. evet tamam işte...
osmanbeye gelince indik. upuzun merdivenleri çıktık. dolapdereye. hava güzeldi. soğuktu biraz, ellerim üşüyordu. ama zaten yalnız değildim. ellerimi ısıtıyordu ellerin. yürüdük harbiyeye doğru. bir çiçekçi vardı yolda. bana o sarı, güzel kokan çiçeklerden aldın. devam ettik yürümeye. gezi parkına girdik. taşkışlanın önünde yürüdük, aşşağıya doğru. maçkadaki lunaparkın önünden geçtik. " hatırladın mı?" dedim. " nasıl korkmuştum gondola binince. çarpışan arabalarda ne kadar eğlenmiştik." devam ettik, dolmabahçe sarayının yüksek duvarları önünden, çınarların altında yürüdük beşiktaşa. yazdı, çok sıcaktı. okuldan kaçmıştık hani, mavi gömleğimi giyiyordum. saçlarım yeni yeni uzuyordu. toplamıştım saçlarımı, çok beğenmiştin. suyu dökmüştüm başından aşşağıya. yine bugün olduğu gibi iskelenin yanındaki çay bahçesine gitmiştik. o gün yoktu yer deniz kenarında, duvarın önündeki bankta oturmuştuk. ama bugün vardı yer deniz kenarında. oturduk taburelerimize. hafiften bir rüzgar esiyordu rüzgar. ama sen yanımdaydın ya, kesiyordun rüzgarı, ısıtıyordun ellerimi. iki çay istedik biri açık. bekledik, gelmedi. baktım yine sağ gözüne. ama bak bunu yazarken sol gözüne de bakmış olmayı istediğimi farkettim. gülümsedin yine. çaylar geldi. içtik bitti, sonra birer tane daha. kalktık sonra yürüdük biraz. otobüs geldi. yer yoktu. en arka köşeye gitiik. durdun önümde. baktım gözlerine yine.
bugün kötü bir rya gördüm. bırakıp gitmişsin beni öylece. biz ayrılalı tam dört ay 18 gün olmuş. çok özlemişim seni. oturmuşum boş bir evde birşeyler yazıyormuşum yeni aldığım defterime gecenin bir yarısı. saat üç buçuk olmuş. arayamıyomuşum seni, çok özledim seni diyemiyormuşum. çünkü artık beni sevmiyormuşsunsen. artık özlemiyormuşsun. o aynaya baktığımız halimiz gelmiyormuş aklına. gelse de unutuyormuşsun hemen. kalbimi kırmaktan korkmuyormuşsun. dedim ya kötü bir rüya gördüm. çok kötü bir rüya.
neyse işte otobüse mi binmiştik en son. evet.
levente geldik. bekledik beraber otobüsün gelmesini. hava soğuktu biraz daha. ama gıcık otobüs geldi yine. öptüm sağ yanağından. koştum yetiştim otobüse. akbilim bitmemiş. geçtim oturdum. kulaklığımı taktım kulağıma. şey çalıyordu:
"bugün orda da cumartesi mi
sende beni benim kadar özledin mi?"
sonra açtım okudum sevda sözlerimi. bir sayfa seçtim senin için.
"iki çay söylemiştik orda, biri açık,
keşke yalnız bunun için sevseydim seni."
21.01.2007, 04.21
- iki küçük çocukla yapılan otobüs yolculuğudur. hiçbir özelliği olmayan bir sabah, yeni yeşil otobüse binilmiş, sevgiliyle buluşmaya gidiliyordur. cam kenarında en güzel yere oturup boğaz manzarası eşliğinde hayaller kurmaya başlarsınız.. ta ki arkanıza iki tane 5-6 yaşlarında iki çocuk oturana kadar...
annelerinin kucağındaki kahramanlarımız, yolculuktan sıkılmış olacaklar ki birbirlerine sorular sormaya başlarlar:
+ sana soru sorıyim mi?
- hadi sor..
+beş üç daha?
- (parmaklarla) biiiir ikiiiii üüüüç dööörttt beeeş allltıııııı yeediiiii seekkiiiizzz........... sekiz
+ evet doğru... bi tane daha sorıyim mi??
- sor sor..
+ hmmmm.. üç beş daha?
- (yine parmaklarla) biiiir ikiiiii üüüüç dööörttt beeeş allltıııııı yeediiiii seekkiiiizzz........... sekiz
+ aferin.. bu da doğru...
- şimdi ben sorıyim?
+ olurr..
- on üç beş daha??
+ (inanmıycaksınız ama yine parmaklarla) biiiir ikiiiii üüüç döööört beeeş alllttıııı yediiiiii sekkkiiiiz dookkuuuz ooon oonbiiiiir oonniiikiiiii ooonnnüüüüç ooonnddööörrtt oonnnbbeeeşşş ooonnnaalltııııı oonnyyeediiiii ooonnnsseekkiiizzz.... on sekiz!!!
- evett çok kolay oldu di mi ehehe
+ daha zor sor o zaman
- pekii.. hmmm kırk kırk bir daha??
misuf, içses: olum misuf siki tuttuğun an bu andır.. sıçtın, başlıycak parmaklarla yine biiiir ikiiiiii ... seeekseeenbiiiirr....
+ (çocuktan beklenmeyecek cevap) seksen bir..
- evet doğru...
misuf, içses: hassiktir.. lan o zaman neden beş üç daha'yı parmaklarla yaptınız???
+ anneee, sıfır kere sıfır çift sıfır mı eder???
* sıfır sayı değildir oğlum..
misuf, içses: hadi ordan, sıfır sayı diilmiş, sayıların babası o be..
+ geldik di mi anne??
kabus bitmişti.. hayata dönmüştüm.. kafayı yemeden otobüsten inmeyi başarmıştım.. o değil de, çocuk orda x.lnx in integralini alsa daha az şaşırırdım 81 cevabını şak diye vermesinden.. helal olsun..(misuf, 28.03.2007 01:27)
- rüyada itüsözlük yazarlığının artık paralı olmasıdır. hem de aylığı 50 değil 100 değil tam 120 ytl'dir. (120 ne alaka anlamış değilim) tam bi kabustur. söz konusu para yıllık da değildir. nası bi rüyadır bu? allahım nolur rüya olsun , napacam şimdi diye kara kara düşünmekteyken wondrous o sırada "eveeet paralar..." diye geliverir. evet, en ilkel biçimde yurdun dört bi yanına turne düzenlenerek yazarlardan para toplanmaktadır. neyse,cebimden kuruşu kuruşuna çıkan tam 120 ytl'yi veririm bi anda. verdiğim anda arkasından ağlıyorum ama ne fayda.. bari diyorum yıllığı 120 olsun. kes be! diyor. oturuyorum yerime. artık verdik 1 ay dolu dolu yazayım bari diyorum. uyanıyorum o anda..
çok etkisinde kalmış olucam ki bu zor koşullarda uyanır uyanmaz koştum internet kahveye. nolur nolmaz! *
- 3-4 sene önce yüzüne gülüp arkandan iş çeviren birinin tekrar hayatında yer almaya başlaması
- gece vakti uyanıp, yanınızda bir karaltı görmektir. o da nesi biri kıvrılmış yatıyor, nefesi tutar tüm bildiğiniz duaları okur, kımıldayamaz kalırsınız, sonra battaniye salağının şekil bulup insan silüetiyle ödünüzü patlattığını çakar, tekmeleyip uyumaya devam edersiniz...
(bkz: göz yanılması)(heidi, 19.11.2007 10:35 ~ 10:38)
- her şarkısı olduğu gibi enfes bir karakan şarkısıdır, sözleri de şöyledir ;
"getir bana getir korkuyu getir
kabusun yanında korku nedir"
cartel ve karakandan gelen adam
yalanları değil gerçekleri anlatan
her zaman ve her an karşında olan
türkçe sözlü rap i dünyaya tanıtan
bak bak gözlerini aç bak
nerde olursan ol senden hızlı olacak
iki cambaz bir ipte oynamaz
bu mikrofon ise sana hiç yaramaz
anca bana yeter
seni eder beter
dağıtır ve mahfeder
feleğini yan çizer
zannetmeki yıkılmayan adam
bir anda kayboldu piyasadan
seneler geçti
geldi yine geriye
eskiden beriye
daima ileriye
battal gazinin taş oku gibi
tam onikiden vuruyorum hedefimi
zorla olmaz nası anlatsak
yakın ama uzak kabuslu tuzak
nakarat
şimşek gibi hızlı deniz gibi derin
sözlerin yalandığı dünyaya hoşgeldin
alper ağa ve kabus
işte süper formül
karakan gelince sana yol görünür
2 sene bekle biraz daha dene
ondan sonra al mikrofonu eline
şaşma sakın eğer salon boşalırsa
seyirci alışmıştır bizim performansa
karakan üstün rap teknoloji şirketi
kim olursa olsun yoktur bizden iyisi
nakarat
kabustan size yeni bir anı
unut olanları çıkaralım tadını
"bozuk bi türkçe böyle müzik olur mu"
eğri büğrü ama sözleri doğru
önce düşün ve sonra konuş
yoksa olur senin değerin beş kuruş
al sana benden on bu da olsun son
"fanfinifinfon seksi don"
cartele laf yok, o benim ailem
aileme laf edersen seni affedemem
bu yaka bu yaka!
sana tatlı rüya
selam söyle kabustan öteki dünyaya
dokuz canlı canavar
nasıl orda havalar
manita araba ve çuvalda paralar
kabus ve alper ağa
saatli bomba
patlıyor müzikte her takta
9 milimetreni evde bırak
çırak başına beklenmedik işler açacak
tak fişi bitir işi
bunu bilir iki kişi
benden eyvallah
korkunun gelişi
- geçmeyen zamanın ortasında, kocaman bir özlemin ezdiği bir böcek gibi hissetmek.
- korkulu rüyalarımın birinin kucağına düştüm yine önceki gece. bu defa uykudan uyandıran cinsten değildi beni ürküten. uyanmak isteyip, uyanamadım. hani bazı gerçekler vardır, rüya olsun, uyanınca bitsin isteriz ya. hani anlamsızdır ya bu istek. gerçektir, oradadır ve acı vericidir. yaşamak gerekir. işte ben de aynı mantığı kurarak- rüyamda bile mantıklıyım artık görüyorsunuz- nasıl olsa istesem de hemen uyanamayacağım diyerek iyice içine battım kendi rüyamın.
ayaklarım bağlıydı. yatağımda olduğumun bilincindeydim. yataktan kalkamamak rüyama bağlıyordu beni. rüyamda ise istediğim gibi hareket edebiliyordum. neden eski zamanlarda esirleri prangaya vurduklarını anladım. özgürlüğümü eksilttiler benim de. yüksek bir binanın en üst katında, çok kapılı ama hiç çıkışı olmayan bir evde kendim kaçtım, kendimi kovaladım. her saniyesini aynı netlikte hatırlıyorum rüyamın. iki tane kız, hem de hayatımda hiç görmediğim iki tane kızdı bana bunları yapan. birisi istemişti benim acı çekmemi, ama söylemediler bana kendilerini kimin yolladığını. sokağa çıktığım an kurtulacaktım sanki. aşağıya inmemin bir yolu olmalıydı. zaten hayatta her şeyin bir yolu yok muydu? biz bulamadığımız kadar acı çekiyorduk. var olan yolu beğenmeyip ‘ama neden benim istediğim yol yok?’ deyip kahretmiyor muyduk kendimizi? kendi kendime telkin ediyordum: ‘korkma, korku varsa sadece tek taraf korkar, sen korkutan ol korkan değil’ dedim kendime. korkuyordum ama kararlıydım. özgürlüğümü istiyordum. acı çekmekten yorulmuştum ve artık buna müsaade edecek tahammülüm kalmamıştı. gözümü karartıp koşmaya başladım. oradan oraya koştum; her kapıyı, pencereyi hatta duvarı denedim. sonra birden bir merdiven gördüm ve üçer beşer inmeye başladım. aşağıya bakmaya çalışırken peşimden geldiklerini duydum. ne kadar da hızlıydılar. binanın en alt katına kadar inmeyi başardım. çöp bidonları vardı merdivenin bittiği yerde. yurtdışında yaşamış olmamın getirdiği bir alışkanlıkla kafamda o şekilde yer etmiş olsa gerek, geri dönüşüm için ayrılmıştı çöp kutuları. bana en yakın olan, cam eşyalar için ayrılmış olandı. kutunun üstündeki şişeyi gördüğüm gibi kaptım. boğazından tutup şişenin kıçını merdivenin korkuluğuna vurdum. (izlediğim filmlerin etkisinde kalmış olmalıyım.) ‘ben kimseyi öldüremem ki? bu şişe ne işime yarayacak?' derken bana söyledikleri şeyleri duyamadım. bir şeyler söylüyorlardı. ama o an neyin daha önemli olduğuna karar verip ona göre hareket edecek durumda değildim. uyanmak istedim. o an uyanmak istedim. uyanamadım. her uyanmak istediğimde, az önce koşarken hissetmediğim bağı hissediyordum ayak bileklerimde. şişenin kırılmış tarafındaki sivri bir çıkıntıyı düşüncesizce ayak bileklerime yaklaştırıp görmediğim ipi kestim. gözümü açıp, bacaklarımı yatağımdan aşağıya uzatarak doğruldum. saat 03:12 idi. ışığı açtım. korkumdan ağlamaya başladım.(closer, 18.01.2008 01:23 ~ 01:35)
- bir koltuk.
bakıyorum.
sedefli.üzerinde siyah çiçekleri var.
uzanıyormuşum.kafamın altında et.bir bacak sanırım.kaldırıyorum hafifçe başımı.annemin yüzü.
gözleri tedirgin bakıyor '' korkma '' diyor birde o gözler.
hala uzanıyorum
noluyor? derken , etraftakiler koşuşturmaya başlıyor. panikle.
bilmediğim evde, sedefli koltukta uzanırken dışarıyı göruyorum. perde yok pencerede demek ki babam burda değil diyorum.
'' perde yoksa mahremiyet gider '' der babam.
babam yok demek ki babam yok demek ki peki ya kapılar neden kitleniyor bir kapı var iken neden çok kapı kitleniyor
düşünüyorum .
tanınlayamadığım bir korku kaplıyor içimi.daralıyorum geriliyorum.nefesim hızlanırken göruntuler yavaşlıyor etraftakiler koşuyor annem çoktan ''yavaşlatılmış'' yasımı tutmaya başlıyor.
normalim diyorum.ben niye yavaş değilim.
oda devrilmeye başlıyor duvarlar dönuyor, deforme oluyor ateşte eritilmiş bir plastik kap gibi.herkes '' yavaşlatılmış'' kaçıyor.
artık kalkmak aklıma geliyor dirseklerimin üzerine durup başımı kaldırıyorum ki tanıdık bir ses fısıldıyor kulağıma:
'' üzülme..''
kim bu diyorum ceviriyorum başımı.kıvırcık sacları değiyor yüzüme.tanıyorum hemen bakamıyorum gözlerine.bırakma diyorum sessizce.dinlemiyor gidiyor yavaşca.
oda dönuyor,
sedefli koltuk ışıldıyor,
annem '' yavaşlatılmış '' yasımı tuttmaya devam ediyor,
etraftakiler '' yavaşlatılmış'' koşuşturuyor,
kıvırcık saclı uzaklaşıyor.
'' normal '' bir şekilde izlerken etrafı '' yavaşlatılmış '' şekilde nefes alıyorum.
cabuk çekmeliyim nefesimi diyorum ; yetişmiyor.
düşünürken oda eriyor devriliyor, kıvırcık saclı odanın devrilen kapısından dimdik çıkıyor.
nefesim yetmiyor, boğulucam.
uyan!
8 saniyedir her ruya gibi kabuslarda.olması gereken süre ne kadar uzun ise kısılır kalir tum konu o 8 saniyeye ve konu ne kadar uzun ise o kadar korkunçlaşır o 8 saniye.
acelesinden midir nedir herşeyi olağan korkunçluğu ile yaşatıverir.
eğer rüya içinde ''uyan'' emrini verebilirseniz kendinize o 8 saniye dolup siz uyandığınızda yaşayacağınız ruh halini bir nebze azaltmış olursunuz.(be ce, 23.01.2008 12:36)
- (bkz: modiodal)
- geceyi, gündüzü, kısaca koca bir günü zehir eden görüntüler bütünü.
öyle bir zaman dilimidir ki, uyandığınızda gerçek ile rüya kavramlarını ayırt edemezsiniz. saçma sapan triplere girersiniz o an. ya "hayırrr" diye sayıklıyorken bulursunuz kendinizi, ya da ağlamaya hazır, yüreğiniz pır pır ederken. kalkar bir bardak su içer, yüzünüzü filan yıkarsınız. az önce kalktığınız yatağınız, şimdi size düşman gibi geliyordur. uyku anınızda ya sevdiğinizi ellerinizden almıştır, ya da acıların en büyüğünü yaşatmıştır. aslında onları yaşatan, tüm bu hayal kırıklığı ile sizi gecenin bir köründe yalnız bırakan yatağınız değildir... işte o kabustur. insanın zayıflıklarıyla alay etmesini bilen, korkularıyla yüzleşmesine neden olan sadece görüntüler bütünü.(elera, 30.03.2008 11:57)
- endişe ve stresin baş kaynağıdır... genelde gündelik sıkıntılardan dolayı görülür...
- kötü, ürkütücü bir durumu nitelemek için de kullanıldığı görülmüştür..
"kabus gibi bir yolculuktu" cümlesinde olduğu gibi..
(bkz: repeat after me)
|