kare şeklinde bir kağıt alınır,4 e katlanır.o dört parçanın 3 ü bir tarafa 1 i diğer tarafa üçgen oluşturulacak şekilde katlanır.oluşan kağıt topağının ortasına bir parmağınızı sokup oluşan üçgenleri 2 ye bölecek şekilde katlanır ve yarım üçgenlerin uçlarından tutularak gururla seyredebileceğiniz bir geminiz olur.
bir kağıt parçasını yaklaşık olarak 7-8 katlama işleminden sonra ortasında üçgen bir kabini olan gemi(cik) yapmaktır.
küçükken ilk defa kağııtan gemi yaptığımda ve ablam parmağı ile kurcalayıp su almasına yol açınca çılgına dönmüştüm. nasıl salrıacağımı bilemiyordum. affetmek mi? o zamanlar hiç düşünmemiştim. kağıttan olsa bile o benim gemimdi. sen o kadar uğraş, çabala sonra birisi gelsin batırsın. aynı gerçek hayatta olduğu gibi.
eğer bir çocuğun karşısında yapılıyorsa çocuğun yüzündeki gülümseme ve şaşkınlığına hayret ettirebilecek kağğıttan nesnener yapmaktır. bir yetişkin gemi yaparken çocuğun kafasını uzatmasıyla gemi yapan kişinin görüş açısını daratlması muhtemeldir. çocuk onun nasıl yapıldığını merak eder ve gemi yapanı bir sihirbazı seyredermiş gibi şaşkınlıkla seyreder.
gemi yapılıp çocuğun eline verildikten sonra çok fazla değil sadece dört beş dakika sonra az önce verdiğiniz kağğıtan gemiyi çocuğun elinde ıslak top haline getirilmiş kağıt olarak görmek tekrar bir gülümsemeye neden olur.
çucuk: " dayı! bu gemi bozuldu."
ufacık gemiler yaparız biz hayallerimizi, düşlerimizi, dertlerimizi,taşısın diye. kağıttan gemiler yaparız ve usulca bırakırız içine yüreğimizi.kağıt gemilere teslim ederiz biz yaşamlarımızı.
kaleler yaparız,yürek kovamızdaki kumları umutlarımızla ıslatarak.bazen kocaman,bazen küçücük kaleler yaparız,yanı başında duran uçsuz bucaksız denize,amansız dalgalara meydan okurcasına.bazılarımız saklar kağıttan gemilerini,suya sokmaz.batar diye içine bir şey koyamaz korkar.diğerleri kumdan kale yapanlara güler "ne diye uğraşıyorsun"nasıl olsa bir dalgada yıkılacak,belki de bir ayak darbesiyle. kimileri cesaret eder sonunda bir kağıttan gemi yapmaya bir kale inşa etmeye.ama onlara bütün hayatını, hayallerini, rüyalarını yüklediğini sanır. ve su değip de dağılınca veya acımasız bir ayak basınca kalesine,bir daha affedemez,ne ayağı,ne suyu,ne kendisini.bunu nasıl yapabildim,o kadar hayali,rüyayı,umudu, öpücüğü bu gemiye ben nasıl koyabildim; alçak,nasıl bastın o özene bezene yaptığım kaleme der.bir daha ne gemi yapar,ne kale.batan hayallerinin acısı ve kendine karşı öfkesi arasında bir yerlerde kaybettiği yaşamını arayıp durur.ararken bir başkasının kalesini yapmakta olduğunu görünce bazen kendini tutamaz,içeride saklı tuttuğu öfkesi ile basıverir üstüne, yıkar o kaleyi de.ama öfke susmaz, yarası daha bir kötü acır.bazılarımız ise bu sırada devamlı gemi yaparız.kovalarımızı doldururuz kumlarla. pamuk ipliğine bağlı yaşamımızda ne kadar çok gemi yapabileceğimizi merak ederiz biz. ve her yaptığımız yeni gemiye daha fazla öpücük,daha fazla hayal,umut,neşe,yaşam doldurmaya çalışırız. bunu yapınca daha fazla korkunun da bizi beklediğini bilerek.öğrenmişizdir bir kere,gemiler batabilir ama öpücükler bitmez bizde! hayallerimizin geldiği yerden daha çoook hayal çıkar,kimse bizi yaşamamaya ikna edemez, henüz nefes alırken.kumdan kalelerimizi daha yüksek ve görkemli yaparız bir dahaki sefere,kağıttan gemilerimize daha da çok öpücük koyarız.
daha bir çoook gemi yaparız, çok şükür
bana kağıttan gemiler yap
gitmeden
denize bırakalım birlikte
özgürlüğümüz olsun.
belki yine gelirsin...
sus!
"hayır" deme
içimde bari bir
umut olsun
(cruella, 29.04.2009 14:33 ~ 14:34) şapka olarak da kullanabilirsiniz
(bkz:
mutluluk veren küçük şeyler)
hz nuh'un asla iştigal etmeyeceği durum.
