kızlarıma mektuplar  

emre kongar'ın ebru ve elif adındaki *amerika'da bulunan kızlarına yazdığı mektuplardan oluşturduğu kitabı. bu kitabı okumaya karar verişim bir arkadaşımın tavsiyesiyle oldu.

-kızlarıma mektuplar güzel fena değil. ben de sevmem öle öğüt veren kitapları ama bu öyle değil.

diye bir yorumunun ardından "iyi bari okuyayım" dedim. ipek ongun'un bu hayat sizin tarzı bir kitabı değil diye kendi kafamda paraphrase yaptım arkadaşımın bu cümlesini. sonuç şu an bu kitaba dair diyebileceğim hiçbir şey yok. öyle yitirilmiş bir zaman ve kendini kandırma. sakın ola siz yapmayın ama yine de bir yerini yazmışım:

"kendimizden başka kimseye güvenmeseydik, her şeyi bizzat kendimiz yapmaya ve denemeye kalksaydık, bugün belki hala durmadan tekerleği icat ediyor olurduk."

bu cümleyi sevmiştim ve bazı yerlerde de kullandım ama kaynağını hatırlamıyordum meğer emre kongar'mış. güzel bir cümle. beni rahatlatmıştı. insanların birbirine ihtiyacı vardır ve toplum içinde yaşamak o kadar da kolay kavranılacak bir şey değil.

"hayata bir katkım olacaksa eğer, mükemmelleştirinceye kadar tekerleği yeniden icat etmeye razıyım. başkalarının hayatlarıyla yamanmış, yamalı hayatlar istemiyorsak, yapmamız gereken, elimizden geleni yapmaktan ibarettir. denemek, çok daha fazla denemek, başarıyı getirecekse eğer, denemeye değer.."
yukardaki sözlerin söylenmesine vesile oldu bu kitap, çok sevdiğim, fikir dünyası çok zengin bir insan tarafından. bilemiyorum, sanırım tekrar ve inceden inceye okumak gerek.

emre kongar' ın kızları için yazdığı, bir dost, bir baba şevkatiyle verdiği öğütleri konu eden kitabı.

''mutlukluğu gelecekte yada yaşamın olağanüstülüklerinde değil, günlük yaşamın olağanlıklarında aramayı öğrenin.''

''baskıcı değil açıklayıcı, kişiliği ezici değil geliştirici bir ilişki, çocukların demokratik bir ortamda kendi içinde gelişmelerine yol açar.''
kitabında yazdığı bu cümleler aklımda kalanlardan.

(bkz: kızıma mektup)

kelebek insanlar diye bir kavramı ortaya atmış kitaptır. şöyle der;

'kelebek insanlar (verirken ve severken zarif ve güzel, karşılık beklemediği için de ağırlıksızdır.) ve kelebek ilişkiler, genellikle kendi iradeleriyle gelir ve yine kendi iradeleriyle uçup giderler.'