bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne.
"o olmazsa yaşayamam. " demeyeceksin.
demeyeceksin işte.
yaşarsın çünkü.
öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki.
çok sevmeyeceksin mesela. o daha az severse kırılırsın.
ve zaten genellikle o daha az sever seni,
senin o'nu sevdiğinden.
cok sevmezsen, çok acımazsın.
çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem.
çalıştığın binayı, masanı, telefonunu, kartvizitini. . .
hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin.
senin değillermiş gibi davranacaksın.
hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de korkmazsın.
onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın.
çok eşyan olmayacak mesela evinde.
paldır küldür yürüyebileceksin.
ille de bir şeyleri sahipleneceksen,
çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin.
gökyüzünü sahipleneceksin,
güneşi, ayı, yıldızları. . .
mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak.
"o benim. " diyeceksin.
mutlaka sana ait olmasını istiyorsan bir şeylerin. . .
mesela gökkuşağı senin olacak.
ille de bir şeye ait olacaksan, renklere ait olacaksın.
mesela turuncuya, yada pembeye.
ya da cennete ait olacaksın.
çok sahiplenmeden, çok ait olmadan yaşayacaksın.
hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi, hem de
hep senin kalacakmış gibi hayat.
ilişik yaşayacaksın. ucundan tutarak. . .
hayatı yalayıp yutmuş can yücel'in kaleminden çıkmış bir yaşam manifestosu.
"çok sahiplenmeden, çok ait olmadan yaşayacaksın. " yaşamın sırrı bu cümleyle özetlenmiş bu şiirde.
edit:(bkz: bu)
