bazen canına tak ettiyse insanın hayal ederek kendini huzurlu hissedebileceği bir andır. ancak bu huzurlu hissetme durumu çok uzun sürmez. geride bırakılacak insanlar gelir akla, beyin belki de ölmemek için duygu sömürüsü yapar kendi kendine. çoğunlukla da başarılı olur. bukadar kolay pes ettiğini düşünmek üzer insanı. acaba ben öldükten sonra kimler üzülecek arkamdan, kimler ne kadar yas tutacak diye bu düşünme zamanı daha da uzatılabilir. ama birgün geriye dönüp baktığınızda kaybedecek hiç birşeyinizin kalmadığını anlarsanız gönül rahatlığıyla o köprünün üstünde bulursunuz kendinizi. oysa mutlaka geride bıraktığınız bir şey vardır...
