köpeğin ölmesi  

bu sabah ne demek olduğunu çok iyi öğrendiğim olay. henüz dedesinin ve anneannesinin ölümü dışında bir yakınını kaybetmemiş şanslılardan biri olarak, en az onların ölümü kadar beni üzmüş hadise. aynı şey değil belki ama, aynı olan bir şey var; ölüm. on yıldır bahçemizde yaşayan, en kötü ihtimalle günde en az iki kere selamlaştığım, laf attığım, dur şunu sarayım yer bizimki dediğim, yani hayatımın bir parçası olan canlı öldü. dün akşam yaşıyordu. biliyorum, dünyada ne dertler var ama benim en büyük derdim bu, bir süreliğine. sonra 'hayat devam ediyor' olacak.

sözlük formatına dönersek;köpeğinizin ölmesi, bir insanı kaybetmekten en fazla bir gömlek aşağıda bir kederdir. çok özlersiniz, kızdığınız zamanlar için pişman, paylaştığınız güzel anlar için minnettar olursunuz.

yaşanması halinde, yeni bir köpek edinmekten korkmanıza neden olan üzücü olaydır. yas dönemi atlatılıp, 'hayat devam ediyor' evresine geçince; bahçedeki köpek kulubesine daha çok takılır olur gözünüz. orada bir can ister canınız. hoşgeldin desin, uğurlasın. sonra ne kadar kötü bir insan olduğunuzu düşünürsünüz. önceki can yoldaşınızı ne çabuk unutmuş, ne çabuk yerini doldurmaya karar vermişsinizdir. sonra kötü olmadığınıza, sadece insan olduğunuza kanaat getirirsiniz. yeni bir yavru köpeğiniz olur, cin bakışlı. ölen köpeğinizi çok sevmeye devam eder, yenisine kalbinizde bir yer açarsınız.

(bkz: hayvan sevgisi)

çoğu insana yanlış ya da abartı görünse de dedenziin ölümünden daha fazla üzen olaydır.kimse kınamasın ama işin aslı benim için öyle oldu.

çünkü ''güzel'' bir ölüm olmamıştır en kötüsü;kalp krizi gibi kısa sürede öbür tarafa geçememiştir.gözünüzün önünde 1 hafta can çekişmiştir.veteninerlerin yapabileceği hiçbişe yoktur;rahim kanseridir.verdikleri ağrı kesicilerin işe yaramaıdğını sabaha kadar bağırmasından anlıyorsunuzdur ve yapabileceğiniz tek şey bir battaniyeye sarıp sabaha kadar kucağınızda ''tamam kızım'' diyip tüylerini okşamaktır.bir yandan gözünüzdeki yaşları silmektir.

1 aylıkken gelmiştir evinize,11 yıl birlikte yaşamışsınızdır.birlikte uyumuş,yediğiniz her lokmadan ona da vermişsinizdir.o kadar düşkündür ki size sırf sen yiyorsun diye senin yediğin portakaldan,havuçtan yemiştir.üstelik psikilojisi bozuk bir köpektir.evde asla yalnız bıraktığınız bir gün,eve geldiğinizde kapının dışından kan kokusu duyarsınız;arkadınızdan gelmek için kapıyı eşelemiştir;o kadar eşelemiştir ki tırnakları yerinden oynamış patileri kan içinde kalmıştır.kucağınıza alıp banyoda yıkarsınız acıyan patilerini...patilerinin acısı umrunda değildir,ha bire kuyruk sallıyordur geldğinize mutlu olduğu için...ve bir daha asla evde yalnız bırakmamışsınızdır.

yılbaşından 3-4 gün önce durumu ağırlaşır ama yılbaşı günü ''doğumgününüzde'' daha iyidir.belki hissetmiştir,o yüzden son kez o gün iyi olmuştur.ertesi gün yine ağırlaşır;yürüyemiyordur,arka bacakları tutmuyordur,yattığı yerden su içirirsiniz sadece çünkü yemek yiyemiyordur.

ve 4 ocak olur...başını okşarken gözlerinde titreme olduğunu görürsünüz.''baba iyi değil'' dersiniz.feci bir şekilde yağmur yağarken bir battaniyeye sarılı gecenin bir yarısı veterinere koşturur babanız.ve bir telefon gelir ''uyuttular...''

balkonda beklersiniz ve bir battaniyeye sarılı cenazesini babanızın kucağında görürsünüz...aşağıya inmeye yürek mi var? balkonun karşısındaki ağacın altına gömerler.olduğunuz yere çöküp üzerine toprak atışlarını izlersiniz...o güne kadar ''aman yaw ölse de kurtulsak'' diyen babanız yağmurun altında üzerine toprak atarken hıçkıra hıçkıra ağlıyordur.

ve bugün 11 mayıs'tır.hala aşağıya inip mezarına yaklaşamamışsınızdır,hala o yürek yoktur sizde.her sabah balkondan bakarsınız uzaktan...bu yazıyı yazarken hala ağlıyorsunuzdur...

anlatacağım olay, benim başıma gelmedi. hiç tanımadığım bir insanın, ölen köpeği için döktüğü göz yaşlarını hala unutamam. lise 1. sınıftaydım ve teneffüs zamanı arkadaşlarımla bahçedeydik. birden ani bir fren ve küt diye bir ses geldi. hemen okulun kapısına doğru gittik. neler olup bittiğini rahatça görebiliyorduk. yolun ortasında yatan bir köpek ve bir yanda köpeğini arabalardan fırsat bulup, yoldan çekip alamayan genç bir kadın. hüngür hüngür ağlıyordu. birden kadını tanıdım. sabah okula gelirken görmüştüm, köpeğini gezdiriyordu. sonra, bir adam köpeğin tasmasından tutup, yoldan çekebildi onu. çok büyük bir köpek değildi. kadın kucağına aldığı zaman, ağzından kan parçaları döküldü. araba çarptığı anda ölmüş olmalıydı. arkadaşlarımla kadını teselli etmeye çalışıyorduk ama bizi duyduğunu bile sanmıyorum. sanki evladı ölmüş gibi ağlıyordu ve köpeği kucağına alıp, oradan uzaklaştı.