john donne  

1572'de doğan, metafizik şiirin en önemli temsilcisi, ingiliz şair. şiiirlerinde kullandığı ilginç benzetmeler, metaforlar dikkate değerdir. en ünlü şiirlerinden biri the fleadır.

...
hiç kimse bir adanın tamamı değildir;
her insan kıtanın, esasasın bir parçasıdır;
bir kimsenin ölümü beni hüzünlendirir, zira ben insanoğlunun bir üyesiyim;
ve bu yüzden çanın kimin için çaldığını asla söyleme;
o senin için çaliyor.
...

dizelerinin sahibidir.

nasıl ayrılırlarsa bu dünyadan,
sessizce erdemli insanlar.
derlerken tüm dostları dört bir yandan,
'gidiyor galiba' , 'hayır daha var!'

bırakalım biz de birbirimizi,
fırtınalar koparmadan hiç öyle,
günah olur göstermek sevgimizi,
sevgi tekkesini bilmeyenlere.

korkutucudur sarsılışı yerin,
insanlar anlam vermeye çalışır,
ama titreyişleri kürelerin,
daha büyükse de zararsız kalır.

sevgileri bedeni aşmayanlar,
dayanamaz ayrılık acısına.
çünkü ansızın ellerinden kaçar,
sevmek dedikleri her şey adına.

oysa bağlanmış ince bir sevgiyle,
kendimizin bile anlamadığı,
uslarımız yeter de artar diye,
biz bırakırız el, göz ve dudağı.

eksilmez hiç birleşmiş ruhlarımız,
benim seni böyle koyup gitmemle.
tam tersine çoğalır varlığımız,
altın dövülüp incelmişcesine.

ayrıyız çünkü, ayrıysak da eğer,
bir pergelin iki bacağı gibi,
sen, o bacak ki görünmeden döner,
açık açık döndüğünde öteki.

ve ayrılmasa da bir an ortadan,
eşi olduğunda uzaklaşacak,
eğilip uzanır onun ardından,
dönüşünü kalkıp karşılayarak.

olacaksın hiç sarsılmaz desteğim,
giden benim tam sen de öyle işte,
yardımınla son bulacak çemberim,
ve döneceğim başladığım yere.
john donne / ağlama ben giderken




hiç kimse bir ada değildir,
ne de bütünüyle kendisi.
her insan kıtanın bir parçasıdır,
gövdenin bir bölümü.
bir toprak parçası deniz tarafından alıp götürülse,
avrupa azalır.
tıpkı haritadaki burun gibi,
tıpkı senin veya bir arkadaşının sahip olduğu mülk gibi;
bir insanın ölümü de beni azaltır,
çünkü ben insanlığın kendisinde içeriğim,
öyleyse asla haber gönderip sordurma!
'çanlar kimin için çalıyor?' diye;
onlar senin için çalıyor.
john donne / çanlar kimin için çalıyor

insan ada değildir,
bütün de değildir tek başına,
anakaranın bir parçası,
okyanusun bir damlasıdır;
bir kum tanesini bile alıp götürse deniz küçülür avrupa,
sanki kaybolan bir burunmuş,
dostlarının ya da senin bir yurdunmuş gibi;
bir insanı ölümüyle eksilirim ben,
çünkü... bir parçasıyım insanlığın;
işte bu yüzden hiç sorma çanların kimin için çaldığını, çanlar senin için çalıyor.

john donne

"hiç kimse infaz hücresinden sehpaya giden yolda uyuyamaz; ama hepimiz ana rahminden mezarlığa giden yolda uyuruz." diyen zat-ı muhterem

death be not proud adlı şiirinde kendine bir nevi terapi uyguladığını düşündüğüm 17. yüzyıl şairi. karısını ve tüm çocuklarını kaybeden bir adamın ölümü aşağılayarak, kalemiyle onu yok etmesi bu olsa gerek:

death be not proud, though some have called thee
mighty and dreadfull, for, thou art not so,
for, those, whom thou think'st, thou dost overthrow,
die not, poore death, nor yet canst thou kill me.
from rest and sleepe, which but thy pictures bee,
much pleasure, then from thee, much more must flow,
and soonest our best men with thee doe goe,
rest of their bones, and soules deliverie.
thou art slave to fate, chance, kings, and desperate men,
and dost with poyson, warre, and sicknesse dwell,
and poppie, or charmes can make us sleepe as well,
and better then thy stroake; why swell'st thou then;
one short sleepe past, wee wake eternally,
and death shall be no more; death, thou shalt die.

thee: seni/sana
thou: you
dost: you do
canst: can
thy: your
art: is