karl marx'ın bir şiiri...
jenny! gülerek sorarsın
neden şarkılarım "jenny'ye",
yalnız senin için yüreğim hızla çarparken
şarkılarım yalnız senin için ağlarken
yürekleri yalnızca senden esinlenirken
her hece söylerken yalnız senin adını
alırken her ses yalnız senden tınılarını
soluklarım tanrıça'dan atmazken adımını.
çünkü sevgili adın öyle tatlı çınlıyor,
bana neler söylüyor onun uyacıkları,
dopdolu, çeşit çeşit sesler yankılanıyor,
uzaklarda titreşen ruhlara gider sanki,
altın telli sitern'in dalgalanan uyumu,
bilinmeyen, güpgüzel, tılsımlı birşey gibi.
işte! binlerce cilt doldurabilirim,
"jenny" yazarak yalnız her satırına,
gizleniverir yine düşünceler, duygular,
sonsuz yapı, mutlak istenç, dizeler arasına,
taptatlı dizeler ki yumuşacık özlerler,
bütün ışımaları esîr pırıltısını,
kutsal sevinci, korkunç kederin acısını,
benim olan tüm yaşam ve bilginin tadını.
yukarlardaki yıldızlarda okuyabilirim,
zefir'den yankılanıp geri gelir o bana,
kuduran dalgaların uğultusundan gelir.
evet, nakarat gibi yazabilirim onu,
görebilsinler diye gelecek yüzyıllara -
aşk jenny'dir, jenny de aşkın adı.
