izmir den nefret etmek  

nefret etmek isteğine izmir'i alet etmektir olsa olsa..

mümkün olabileceğini düşünemediğim eylem.

(hayatının en kötü günlerini izmir'de geçirmiş bir izmirli ve şimdi hayatından acıklı kesitleri sözlüğe yansıtmak istemeyen bir insan olarak) ben bile izmir'den nefret etmek yerine izmir'i hala ölesiye seviyorsam; insanlardan "izmir'den nefret etmeleri" için çok ciddi, hatta travmatik sebepler öne sürmelerini beklerim.

nefret değil de kıskançlıktır o. *

izmirli olamamanın izmirli gibi hissedememenin kuyruk acısıdır zannımca. tarihi rum evlerinin süslediği daracık sokaklardan geçerken insan sokağın sonunda deniz olduğunu bilir. evet izmir mahalle kültürüne çok bağlıdır yıllar geçmiş her şehir gri apartmanların esiri olmuşken o hala; üç dört katlı, oturanların hepsinin birbirini tanıdığı konutlarla çevrilidir. izmirli olmamak piriştina yı, körfezin kıyısında sabah koşularına çıkıldığını, haftasonu ailelerin körfezin kenarına çocuklarıyla gidip zaman geçirdiğini bilmemektir. birbirine yolda sürekli gülümseyen, otobüste iki gün üstüste karşılaşıldığında sanki kırk yıllık arkadaşmıçasına konuşan insanlara alışık olmaktır izmirli olmak. şehirleri gibi renksiz yüzleriyle sokaklarda dolaşan insanlar bilirler izmirli olmanın ne demek olduğunu. bu yüzden sürekli izmire ve izmirliye haset ederler.
belki de hiç gelmemelidir nefret edenler izmir e. izmirli nin de içinde nefret barındıranlara ihtiyacı yoktur nitekim. renksiz ve soğuk şehirlerinde kalabilirtler ebediyen.

izmir'de askerlik yapan istanbulluların izmir'e karşı içlerinde patlak veren hissiyat. istanbul dışında her yerin köy olduğunu savunan, konak'ın tadını dilediği gibi çıkaramayan, bulunduğu karakoldan kordon'un kokusunu duyamayan ve hatta belki deniz dahi göremeyen er kişilerin büyük hem de çok büyük yanılgısı.

(bkz: bir kız sevdim vermedi)
(bkz: izmirli kızlar)
(bkz: kedi uzanamadığı ciğere mundar dermiş)

aslında şehirden nefret etmek yerine oralı insanlardan yediğimiz kazıklardan falan nefret etmek daha mantıklı bir davranıştır. belki de bir şehirden, bir parça ülke toprağından nefret etmek yanlış da olabilir. gel gelelim izmir'den nefret ediyorum. bunun için sözlüğe yansıtmak istemediğim travmatik sebeplerim var. yarışmacı arkadaşlara başarılar dilerim.

buca gibi bir yerde okuyor ve yaşıyorsanız içinde bulunacağınız ruhsal durum.

gündelik koşuşturma sırasında incirin, karabiber ağaçlarının, yaseminlerin, rokanın, ızgaradaki çipuranın kokusunu duymayanların, borsa, para, ihale, faiz hesapları döngüsüne saplananların kısaca hayata dokunamayıp ıskalayanların taşıdığı duygu.

her ne kadar nefret kelimesi ağır kaçsada kendini istanbul lu olarak gören bünyenin tepkisidir.

üsküdardan kız kulesine, bostancıdan adalara, çengelköyden boğaza karşı demlenme standartına alışmış bünyeye kordon 4 beden küçük gelir.

taksimin, kadıköyün, ortaköyün, arnavutköyün eğlence hayatını tatmış bireye alsancak, kordon, çeşme vs. yavan gelir.

kızlar konusuna gelince, 18 ini geçenleri soluğu istanbulda alıyor. burdan kalkıp izmire gitmek gereksiz.

bu durumda, hissiyatın altında sevilmeyen şehrin izmir veya başka şehir olması önemli değildir, istanbul dan başka bütün şehirlerde kendini doyuramamak yatar.

bu durumu yüzyıllar önce napolyon tanımlamış, sözlerimizi ondan bir alıntıyla bitirelim. eğer dünya tek bir ülke olsaydı, başkenti* istanbul olurdu.

gerçekten karşısında verilen tepkileri anlayamıyorum bu nefret etme hadisesinin. tamam nefret etme fiili biraz ağır olabilir, giriye başlamadan önce bunu sevmemek olarak kabul ederek devam edeyim.

izmir'i sevmemek, herhangi bir şehri sevmek veya sevmemek kadar doğaldır. teoride böyledir böyle olmasına; ancak alınan tepkilere bakılacak olursa 7 ölümcül günahın toplamının karesi değerinde bir günah sanırım. izmir'i sevmek zorunda herkes. aksi takdirde kıskançlıkla, çekememekle ve hatta ancak söyleyenin kendisine yakışacak bir şekilde kuyruk acısı ile suçlanabiliyor.

gücüme gidiyor anasını satayım. hayır, denizinizin olması değil. bu derece şımarıkça, leş, ikiyüzlü tepkiler vermeniz. gerçekten anlamıyorum, bir izmirli ankara'ya "soğuk şehir, renksiz şehir. bürokrasi hüküm sürüyor. rerörerö" diye saçmasapan bir şekilde hakaret etme hakkını kendinde buluyor ve bunun sonucunda diğer izmirperver arkadaşları tarafından övülebiliyor; ancak eskaza bir başka şehir mensubu izmir'i sevmediğini belirtme gafletine düşünce kıskançlıkla ve kuyruk acısı ile suçlanıyor.

izmir'i seviyorum. neden bilmiyorum, sebeplerini de saymak niyetinde değilim. içinde bulunduğum zamanlardan pişman değil, gayet mutluyumdur. izmir'le bir alıp veremediğim yok, gayet harika bir şehir. hatta (bkz: izmir/!twinkle).

izmir'i sevdiğim kadar, körükörüne, belirli kalıplarla izmir'i savunan, başka şehirlere (çoğunlukla görmeden) bok atan, izmir'le ilgili en ufak eleştiriyi veya negatif görüşü kaldıramayan, deniz şımarığı izmirlilere de ayar oluyorum. şu güne kadar bir tek ankarasakininin çıkıp da "izmirliler ankara'yı sevmiyorlar; çünkü başkent olmamızı çekemiyorlar." dediğini, bir eskişehirsakininin "izmirliler bizi kıskanıyorlar; çünkü öğrenci şehriyiz." dediğini veyahut ne bileyim bir alanyalının "rus kızlarımızı ve portakal bahçelerimizi kıskanıyorlar." dediğini asla duymuş değilim. lakin bir takım izmirlilerin çıkıp da başka şehirlere "renksiz, sıkıcı, boğuk, sepya, re, rö, re, rö." deme hakkını kendinde bulmasıg gayet alışıldık olmaya başladı.

dileyen dilediği şehri sever veyahut sevmez. hemşeriniz olan diğer izmirliler gibi bulunduğunuz güzel şehrin kıymetini bilip, etrafa bok atmadan o güzel şehirde yaşamanızı diliyorum. benim tanıdığım izmir insanına yakışan budur. denizin kokması sorunu yeni çözüldü bildiğim kadarıyla, şimdi siz başlamayın kokmaya, rica ediyorum.

yazları sıcak ve kurak kışları ılık ve yağışlı bazen bokunu çıkarana kadar yağışlı geçtiği için bazen ise hiç mi hiç yağmur yağmayıp yazın inadına sıcak olduğu için olabilir. bir ihtimal kabızlık da sebep olmuş olabilir bu duruma. netekim diyarbakır'dan nefret etmekten veyahutta artvin'e hasta olmaktan bir farkı yoktur, afişe etmek gereksizidr, ilginç bir davranıştır, çekirdek alıp izlenesidir hatta çiğdem de diyebilirsiniz, olmadı istanbul sokakları'nı dinleyin ya da siktiredin hepsini bir de izmir'i sevmeyi deneyin? yok ben küfürler savurarak geldim ve şimdi hastasıyım ondan diyorum.

neredeyse imkansız.

askerliğini izmir'de yapanların yaşamış olabileceği duygu.*

şehrin çok güzel olmasına rağmen erkek arkadaşın izmirde yaşayan bi kız için o şehre gitmesi ve size bir çift boynuz takmasıyla başgösterebilecek davranışlardan biridir (bkz: kendimden biliyorum)

(bkz: nefes almadan yaşamaya çalışmak)

(bkz: marjinal tavırlar)

"et amına koyim... izmir'den nefret edilmesi bile bambaşka güzelliktedir..." diye cevap verilesi ruh halidir...

bu şehirde dibine kadar umutsuzca aşık olup, bilmem kaç akşam şişenin dibini görüp, nice güneşleri körfezin ardına batırıp sonra sabahları tekrar doğurmuşsan ve bu sefer de umutsuz aşkın üzerine bir de izmir'e her sabah tekrar tekrar aşık olmuşsan izmir'den nefret edeceksin... etmezsen adam değilsin...

izmirliler'den nefret etmekle yakinen ilişkili olduğunu düşündüğüm -en azından benim açımdan- nefret..bu bizim izmirimiz bitanedirciler, izmir gibisi yok ayolcular, otsbeşbuççukçular, en modern en batılı en bişey bizizciler, öyle ilericiyiz ki, "cehepeli ilericilerimiz" yetmezmiş gibi, gidip gidip cem uzana basıyoruz mühürü-üstelik de mehepenin kalelerinden biri oldukçular, hiç çekilmez..yoksa ne, pasaportta günbatımını izleyerek denize nazır bi çay iç, unut herşeyi.. gerisi gevşeklik-yavşaklık..

düzeltme şeyi: bu giriden sonra, kuduz gibi en sevilen eserler bölümündeki girilerin eksilenmesini pek komik bulduğumu belirtmek istedim... yaa işte,izmire-izmirlilere laf etmenin sonu budur.. biz adamı..-türü bi dersti verilmek istenen herhalde..anlıyorum..izmirlilerin "biz izmirliler" türündeki grupal reflekslerinden, spontane kucakkucağalıklarından da tiksindiğimi de söyleyeyim laf açılmışken..neyse..

(bkz: bunu mu demek istediniz) (bkz: yeni başlayanlar için izmir)

ön yargılı olmadan önce bakılmalıdır.

fesatça düşünceler doğrultusunda şekillenen bir tavır. başka şeyleri sevmiyordur aslında da, çamuru izmir'in üzerine atıyordur. (bkz: anladın sen onu)

(bkz: çeşme'den nefret etmek)

orjinal takılma isteiğinin verdiği rehavetle sarfedilebiliecek bir cümle ya da takınılabilecek bir olgudur.

geçerliliği yada gerçekçiliği olmayan söz öbeği.

klişe gibi görünse de;
(bkz: büyük aşklar nefretle başlar)