hep gidenlerdi. bazen bir sokak ötedeydiler; bir şekilde yıldızlar arası gibi gelen bir uzaklıkta... bazense toprağa saçılmış bedenleriyle, sanki yanımızda gibi..
ama suç bizdeydi! iz bırakanların arkasından çok fazla ağıt yaktık. suç bizdeydi, onlar üzerine o kadar çok yazıp çizdik ki, onları erişilemez kutsal varlıklara dönüştürdük. halbu ki, tam tersini yapmalıydık! iz bırakanların arkasından tek bir kelime bile etmemeliydik! bir şekilde yüreklerimizi onlar kadar katı bir şekle sokarak onları unutmuş ayağına yatmalıydık!
gittiklerinde artık buralarda adları bile hatırlanmaz bir duruma düşürmeliydik onları. böylece korkunç ve harika bir intikam alabilirdik iz bırakanlardan; gidenlerden..
ama olmadı! güçsüzdük, bağımlı ve de aç! hergün hiç sıkılmadan masalarımızda onları andık durduk! yüzümüze kapatılan telefonlara aldırmadan yüreğimizin en narin köşelerini açtık onlara!..
böyle yapanlar ve yapmaya devam edenler, biliyorsun ki, asla huzura kavuşamayacaklar, ama her şeyi yakıp yıkacak bir sevgi doğuracak er geç kalpleri..
kimse bir iz bırakmasın!
iz bırakanlar hep gidenler oldu!
(biriktirdikleriniz içinde bkz:
gidemeyenler)
