itü sözlük yazarlarından şiirler  

(bkz: postmodern şiir denemeleri)

(bkz: posta gazetesi şiir köşesi)

dün gece düşlerimden sıyrılıp gittin
oysa masum bir başlangıç
ve çocukça bir heyecanla gelmiştin
yüreğimin en kutsal yerine
saba melikesi edasıyla
gelip
taht kurmuştun

bu gece dolunay var

dünden kalan küçücük bir küskünlük
selluka gibiydin usumda
sarmaş dolaş yüreğimde
kokun varla yok arası

artık sabah
gitmiştin bir masala
bitmişti..
günaydın dünya!

kehaneti gideceğiydi
gitti
sımsıcak bir günün ortasında
keskin bir bıçak tadında

titriyor ellerin
dokunurken geceye
aradığın sanki gündüz
güneş

biraz da aşk
o’nu arama
“gelince zamanı”
gelecekmiş sana

farkında mısın her gün biraz daha azalıyoruz
biraz daha azalıyorsun içimde

içimin en tenha yerinde seninle kesişen acı bana bıraktığın hazine
ve işte başlıyoruz
tüketmeye ömrümüzü
sen mi bizi bitirdin
biz mi seni
yazık sana da
ama bize de

“kandırdı”
işte burada ellerinin durduğu yerde başlarken dokunuşları
önceleri ilk yazın ılık yağmurları gibi bakarmış
hayat onların bilmediği bir yerlerde daha zalimmiş
birbirlerine bu öyküleri anlatırlarmış

tek tümceyle anlatmaya çalışıyor
ne kadar basit
kolaya kaçış

mutlu günler gelecek tabi ki bu gam ömürlük değil ya
dünya da dönüyor gün de
er geç iyilik de kötülük de yerini alacak

“affetmen beni büyük incelik”
gerçi kolay olmadı
az kalsın canımı alıyordun

aşk

şimdi bu ağrı nerden geldi

dünyanın tüm yükü sanki omuzlarında

senin ellerinde büyürken
ne güzeldi hayat
hep bir çocuk olarak kalmak istemezdim
ama kucağında tutarken
ve sallarken beni dünyanın dönüşü ilk defa bu kadar güzeldi
ve tatlı

küçücük müyüm şimdi senin gözlerinde
o kadar büyüttüğüm abarttığım gözlerinde
sen
seni abarttığım kadar var mısın

kafası karışmış
dağınık bir ruh hali içinde
dedim ki bunlar geçecek
yok ısrarla geçmeyecekmiş gibi
iyi o zaman kendin bilirsin

nedir sorusu
çözmeye çalıştığı
sıfır gibi ilginç açılımları olan

buradayım
senin arayıp da bulamadığın kadar uzakta değiliz

kimdi o

sessizlik

“aradım kendimi sende
yoktum”

ne kadar zor
bazen her şey

anlamak zor kimi zaman

senin anladığın ve karşındakinin anladığı da aynı değil çok zaman

bertrand russel(?)

ve mevlananın sözü
“karşındakinin seni anladığı kadarsındır”
ya karşıdaki bir küçücük çay bardağı kadarsa
ya anlatmak istediklerim okyanusa kadar uzanıp onu da geçip dağılıyorsa sonsuzluğa

hepsi birbirinden güzel, çok süper şiirler. o değil de extra'da şöyle bir fasilitemiz var;
(bkz: konsepte aykırı)
(bkz: http://www.itusozluk.com/...)

söyle stain bu sen misin?
neden aynama düşüyor
yorgun argın akislerin?

sensiz nefesim boğazımda düğümleniyor gibi
senin yokluğunla gömülüyorum sanki diri diri
ve bir gün gelip dese ki biri "neşesiz olabilir misin ki neşeli"?
biliyor damarıma bastığını, soruyor kinayeli
cevabım şu oluyor pek de samimi
ben onun için ya ölürüm ya da olurum deli
ben onun için gömülürüm de diri diri
yeter ki hep tutsun elimi
yeter ki benim sevdiğim gibi sevsin yüreğimi ...

ne zaman alınsa bir nihai karar
kalbimdeki mevsim olur sonbahar
bir yaprak dökümüdür bu,başlar...
hep böyle olur ama bana
bir şekilde kaybederim iyi ve güzeli bir arada
kimi zaman geçmişim olur sebep buna
bugünüm / geleceğimdir kimi zaman da
sen yine de sakın unutma
çünkü bu deli yürek unutmayacak dokunduğu deli yüreğini asla

ensemde, soğuk kışın nefesini ne zaman duysam,
aklımda, o ağzımda kalan yıllar öncesinin paslı tadı.
kalakalmış bir ben ve
boşlukta asılı alkol kokulu kadının hatırası...

o kadın ki benim kadınım...
vapurun bir iskele bir sancak tarafından sarkan,
fotoğraf makinama kaçak gülümsemeler atmadan,
yakalamamam için bana üstsüz oyunlar kuran...

ölü bedeni asılı kadınım...
o zamanda mı gülüyordu yüzün?
yoksa bu da son oyunun muydu küstüren,
ve de bana kaderimi, akıntısına karşı yüzdüren?

şimdi iki adım yukarı çıkacağım.
ardından boynumu ipten geçirip
yüzüme bir de gülümseme takacağım...
hayatımı, kaderimin ucunda sen varsan, sonlandıracağım...

sözcükler damlıyor satırlara yine..
susuyorum.. yazıyorum..
seni anlatmaya çalışıyorum dünyaya..
dünyamı anlatmaya..
gözlerini yazamıyorum, tanımı yok kelimelerde..
sessizce camdan bakıyorum geçenlere..
geçip giden çiftlere..
suskunluğum düğümleniyor sonra..
boğazımda bir sancı..
yutkunuyorum..
yutkunamıyorum..
duramıyorum sen kokan evde.. evimizde..
eskiden evimiz olan yerde..

koşuyorum çılgınca... yok bir hedefim..
hiç olmayacak bir yerde soluklanıyorum..
yığılıyorum olduğum yere..
sendeyim yine.. sensizlikteyim..
aklımda dönüyor yine son cümlelerin..
"sevmiyorum seni.. sevmiyorum seni.."
rüya gibi.. uyanmam lazım..
uyanamıyorum..
sen yoksun ve rüya değil..

anlıyorum yine gerçeği..
yoksun..

19/04/2009 12:00

altı yedi yıldır yanımda taşıdığım defterdeki lisede yazdığım şiirler aklıma geldi şimdi, o zamanlar tam bir enkazım şiir konusunda gülmeyin lan gerçek duygu bunlar o bu değil sanatsal başlıyorum geyikle bitiriyorum anlamadım ;

işte onlardan biri ;isme bak isme;

karın ağrısı masallara

susmam konuşmam günlerce
açmam derdimi gönül istemeyince
mutluluğu aramak hakkın, o konuya gelince
ne sen sor fikrimi
ne ben söyleyeyim
sadece ortak olayım sevincine

aşk bekler seni belki ıssız bir koyda
veya hiç beklemediğin anda karşında
seni sen yapan kaderine yazılıymış bu sevda
kaçma aşktan ona sarıl sıkıca

benim derdim bana yeter
tatlı belam var hasretim keder
bazen beni bu candan eder
biliyorum beni delice sever
allahtan dileğim ayrımasın bizi seneler
seni de elbet bir enayi sever....

24.02.2004

düzeltme:tarih ekleme

cahildim.
okuma yazma bile bilmiyordum işte.
daha sağımı solumu söyleyemezken
ki yaş 17 idi
seni gördüm mini etekle
önce gözlerimde şimşekler çaktı
sonra kalbime bi elektirik aktı
sonra da daha aşağılara
koşuyordun
sülün gibiydi vücudün
sülün demişken ne lezzetli kuştur
aç adama her şey hoştur
boşver ama konuya dönelim biz
seni gördüm işte
çoşturdun içimde bişeyleri
sonra gittin gözümün önünde
öptün o hergeleyi
kız olsam bende verirdim ona gerçi
işte böyle karışık duygular içinde yazdım sana bu şiiri

güzel gözlerine kandım,
en güzel şiiri ben kendime yazdım...

ahh içtiğim sigaram gibisin sen
tobaccocum içimi yakan
geçen çakmağı unuttum
bakam bakam
içimdeki sen ateşiyle yaktım
sigaramı tobaccocum
dudağım yandı
ouww yee ups!

o kadar mutluyum ki şimdi kusabilirim adlı yazarımızın en nadide eseridir.yaşanmışlıklı bir şiirdir.based on a true story durumudur.

yalarım yara yaparım
skerim acıtırım
hiç düşünmem domaltırım
dibine kadar bastırırım

s.kim sımsıcak kaynıyor
kır üstünde yumurta pişir
ey itüsözlük halkı
alın size dmnlksm dan bir şiir.

yalnızlığım oyuncağım oldu,
sıkıldığım anlarda hıncımı aldım ondan,
ortadan kaldırmayı planladım çoğu zaman,
gerçek hayatı ona tercih ettiğimi anladığı an,
başucumda duran oyuncağım kayboluverdi ortadan,
belkide başından beri istediği şey buydu,
hiçbir zaman sahip olamayacağım mutluluktu...