her zaman istiklal caddesi'ne çok mühim işlerimiz olduğu için girmiyoruz. bazen öyle oluyor ki "madem canım sıkılıyor, dur bir de tünel'e kadar yürüyeyim" şiarıyla hayatımızın kıymetli onlarca dakikasını amaçsız şekilde yürümeye adıyoruz. taksim'den caddeye girerek elleri ve kolları salıya salıya yaklaşık 3 kilometrelik yolu tepiyor ve menzilin sonuna geliyoruz. artık bir şekilde geri dönmeli olduğumuzu düşünürken.
daat.
etrafımıza bakıyoruz ve diğer insanların yüzlerinden hepsinin o an o caddede yürürken için mantıklı sebepler taşıdığı, bir bizim orada boş gezenin oğlu olduğu gibi bir anlam okuyup, durduk yere yüzseksen derece geri döndüğümüzde bu iş güç sahibi kimselerin bizi düşünmeden aylak olarak yaftalayacağı hissiyatına kapılıyoruz.
bu gerilimi atlatmak için bazımız sanki caddenin arkada bıraktığı yerlerinde bir işi varmış da dalıp unutmuş gibi yüzlerimizi ekşitip geriye doğru yürüyor, bazımız ise bir mağazaya bakar gibi yapıp sinsice taksim yönüne geri dönüyoruz.
1. bu tip gerginlikten hatta gerginliklerden hoşlamayan ve deyim yerindeyse tabanları mabadini tümtek usulü ile vuran bireylerin bazı vakitler hızını alamayıp kendilerini yalova'da buldukları vakidir.
hele ki bazıları başladıları noktaya varmak için geniş bir çember çizdiklerinden dolayı eğer biraz azimliyseler dünya turu yapıp geldikleri vakidir.
rivayet muhteliftir ki 17 yıl önce sigara alma bahanesi çıkan birey paris'in istiklal caddesi olan sanselize caddesinde böyle atraksiyona girmiş evine 17 sene dönmüştür ki bunu sergei reggiani l italien diye bir şarkı yapmıştır. elbette adama telif hakkı vermemek için fmüsad'a -müsad'ın frenk versiyonu- biraz şekil değiştirmiştir.
bir çinli bilgenin de dediği gibi;
millerce yol ufacık bir adımla başlar.
asmalı mescitin ve de tünelin güzelliklerinden haberdar olmama halinin sonucudur.
ben bu olayı atlatmak için ilk önce bir mağazaya bakar gibi yapıyorum. sonra telefonum çalarmış gibi yapıp "alo" diyorum. sonra da sanki beni yukarlarda bekleyenler varmış gibi "haa sinemanın orda mısınız?" gibi herhangi bir yalanla dönüp gerisin geri taksim meydana doğru ilerliyorum. hepimizin bunun gibi taktikleri vardır tabii. dün mal gibi döndük gerçi biraz gerilmedim değil.
sırf bu gerilim yüzünden istiklal caddesi'nin sonundan tünele binip karaköy'e inmişliğim, karaköy'den tramvaya binip kabataş'a gitmişliğim, kabataş'tan da fünikülere binip tekrar taksim meydan'a çıkmışlığım vardır. dikkat:
aylık akbil olmadan denenmemeli.
gecemin gündüzümün istiklal caddesi'nde geçtiği -homeless olarak- uzun yıllarda zaman zaman yaşadığım gerilimdi. kim yaşamaz ki? tarlabaşı'ndan u dönüşü yapmalar, tünelle karaköy'e inip vapurla karşıya geçtikten sonra bostancı-taksim dolmuşuyla geri dönmeler, isveç konsolosluğu'na iltica başvurusunda bulunmalar... tarık zafer tunaya kültür merkezi'nde tayvan sinemasının iğrenç örneklerini seyrettiğim bile olmuştu.
askerlik başıbozuğu adama çeviriyor gerçekten. asker dönüşü istiklal'e ilk çıkışımı hatırlarım; daha hala yerde ot görünce saldırdığım, yeşil elbiselere selam çaktığım dönem. altı-yedi arkadaş aznavur pasajı'ndan asmalı mescit'e doğru adi adım yürüyoruz, ne zaman ki karşıda tünel meydanı ve şişhaneye bakan devasa istinat duvarının parapeti göründü, ben kararlı bir tavırla gruptan ayrıldım. önce uygun adıma, ardından tören adımına geçtim. parapetin önünde gecikmeli tören adım duruşunu yaptım. esas duruşumu gösterdikten sonra sol bacağım eksen olmak üzere soldan geriye tam dönüş yaparak "marş marş!" ile kazım taşkent istikametinde bir hafif tempo koşu tutturdum.
o gün bu gündür hiç korkmam istiklal caddesi'nde manevra yapmaktan. her türlü sevk ve idareyi emniyetli bir kararlılıkla temin ederim.
(tembel, 18.11.2008 09:45 ~ 10:27) sadece istiklal'de değil, amaçsızca yürüdüğüm her durumda karşılaştığım bir gerilim bu. gerçekten amaçsızca dolaştığını kabullenmek de gerilimi azaltabiliyor ama ufak bir detayla: saate bakıp amaçsızca dolaşmanın bittiğini ve (istiklal için) yukarı çıkma vaktinin geldiğini farketme jesti çok rahatlatıyor insanı. yüz ekşitme bu esnada da kullanılabilir.
caddenin karşı tarafına geçip, bir vitrine bakıp, dönüş yönünde yürüyerek giderilebilecek gerilimdir. ayrıca olduğunuz yerde geri dönseniz de bunu farkedecek bir kaç kişi olur ancak, ki onlara nedir bu durumdan.
sona yaklaşırken gözünüzle en sona yakın bir mağaza seçersiniz
daha sona gelmeden mağazaya yönlenirsiniz( ki insanlar o mağaza için teee en başından beri yürüdüğünüzü düşünsünler )
mağazanın vitrinine uzun uzun gerçekten ilgileniyor,birşey arıyor gibi bakarsınız
sonra düşünceli bakışlarla sanki kafanızda bir kıyaslama yapıyor gibi sakin adımlarla geri dönersiniz
ha o geri dönüş yolununda bir sonu vardır o zaman napıcaksınız?
bir tek ben böyleyim sanıyordum.meğer benimle aynı saflığı taşıyanlar varmış.istiklal caddesi'nin o kendine özgü havası insana adeta volta attırıyor.yüksek topukmuş,ağır evrak çantasıymış umrumda değil,ben de boş kaldığımda yolum düştüğünde zamanı katletmek adına da olsa gidip dönüyorum o koca caddeyi.belki bilemeden sözlükdaşlarımla gözgöze geliyor ve birbirimizi tanımıyoruz bile.bu aklıma geldiğinde bundan sonra belki daha bir tebessümle bakınarak yürüyeceğim bu yolu
olduğun yerde 180 derece dönmemek için, ya uygun bir müzik market seçilir, içeri girilir, birkaç albümün arka kapağındaki şarkı isimleri okunur ve müzik marketten çıkılarak istenilen istikamete yürünür, yada müzik enstrümanı satan bir mağazaya girilir, mümkünse pahalı gözüken siyah renk elektro-akustik bir gitar fiyatı sorulur, hmm pahalıymış diyerek mağazadan çıkılır. ikinci yöntem daha tehlikelidir. bu şekilde gitar satın alan arkadaşlarımız mevcuttur, ki bu eyleme "istiklal caddesinin sonundan dönmek için gitar satın almak" denilir.
