|
|
- kelimelerle ifade edilemeyecek içmeden sarhoş olma durumudur.
önce şöyle klas bir playlist hazırlanır. fear of the dark mı desem, hallowed be thy name mi, yoksa wasted years mı? hepsi ulan, hepsi. burada kafayı karıştıracak tek şey hangi şarkıları koyalım derdi değil, acaba hangi şarkıyı öne koysam derdi olmalıdır. panik yapmayın hepsini dinlersiniz ne de olsa. koyuverin gitsin.
mekanın güvenliği kontrol edilmelidir kesinlikle. son ses eşliğinde hayvan gibi coşmuş bateri ya da gitar çalar gibi yaparken içeriye birisinin girmesi hoş olmaz tabi. aynı şekilde camı pencereyi de kontrol edin, komşular küfretmesin. camları kapatın varsa panjuru da indirin, üstüne bir de perde çekin. kapıyı da kilitleyin. şimdi herşey okey.
bismillah deyip basın play tuşuna. en başta fear of the dark var diyelim. zaten ilk dakikadan itibaren başlar garip duygular bruce abi i am a man who walks alone der demez. sakin başlangıçla beraber yavaş yavaş ilerleriz. sonra başlar şarkı tam anlamıyla. sözler ayrı manyak müzik ayrı manyak. sonra bir bakarsınız kendinizi konserdeki şanslı yaratıklar gibi "oooooooooooooooo ooooooooooooooo" derken bulmuşsunuz. ayrıca nicko abiye eşlik etmeden de bitirmeyin şarkıyı. sıradaki şarkıya geçin. orada da eşlik edecek birilerini bulursunuz ne de olsa. janick abi gibi yapmayın da, coşmak serbest.
sonra tekrar dünyaya indiğinizde farkedersiniz ki üstünüzde bir rahatlama var, bir anlığına da olsa dertleri unutmuşluk var. hele bu atraksiyonu en psikopat ve asi anınızda yaparsanız etkileri kat kat artar. anı yaşayın. bu arada söylemek isterim ki ne gitardan anlarım ne de metalden. ama iron maiden sevgisi bir başka işte.
kendinize iyi bakın, ibrahim tatlıses dinlerken kendinden geçmek adlı girimizde asla buluşmamak üzere..
- (bkz: farz)
|