intihar edememek  

şeker tadı almaktır, sanki dünyada o şekerden daha tatlı bir şeker yokmuşcasına bu tatlı kokuya karşı koyamamaktır. o öyle bir şekerki bütün acıları dindirecek.
ancak bütün bunları düşünürken aklınızın buna karşı gelmesidir intihar edememek, bir şeker hastasının canının şeker istemesi ancak bu şekeri yiyemeyeceğini bilmektir intihar edememek.

ipin kopması veya merminin bitmesi halinde oluşan olaydır. kişi, ''bu bana bir işaret olsa gerek ne yapsam intihar edemedim demek ki ölmemeliyim'' tarzında bir düşünceye kapılırsa ayrı. işte o zaman intihar edememiş olur. ama intihar etmek isteyen kişi çok ısrarcıysa ve hayattan her türlü bezmişse, intiharın bir yolunu bulur, o ayrı konu.

(bkz: kendini intihar etmek)
(bkz: kendimi intihar edemedim)

intiharı yani ölümü cok arzulamak,fakat geride kalanlara utanç bırakmamak için susmak..hayata katlanmak..

(bkz: kendini öldürüp intihar süsü vermek)

intihar etmenin suç olması sebebiyle, intihar etme girişiminde bulunmak isteyen kişinin düştüğü zor durum..

aşama 1: doğum ve akabinde çocukluk... ailenizin, okulların ve çevrenizdekilerin size dini inançlar, özellikle de ahiret inancını* empoze etmesi...

aşama 2: ergenlik... bir zamanlar annenizin, okulların ve çevrenizin size empoze ettiği dini inançları, özellikle de ahiret inancını sorgulamak...

aşama 3: akabinde kararsız kalmak, dininize, insanlara olan inancınızın azalmaya başlaması...

aşama 4: bir konjonktür halinde hayata karşı umudun gelip gitmesi, kah neşelenmek, kah kederlenmek...

aşama 5: insanlara, dünyaya ve olaylara pembe gözlükle bakıp hayatı sevmeye çalışmak aşaması... dini inançlara daha sıkı bir şekilde sarılmak... safi iyilik için herkese güvenmek, karşı cins de buna dahil...

aşama 6: iyilik içinde yaşarken iyiliğinin bazı orospular/ orospu çocukları tarafından suistimal edilmesi...

aşama 7: aşırı genelleme yapmak... bütün insanların, olayların ve dünyanın ne kadar sahte, yalancı olduğunun anlaşılması... bunun tutumlara yansımaya başlaması...

aşama 8: tutumlara yansımanın zamanla alışkanlık halini alması... tembelleşmek... isteğin ve tatminin kaybedilmesi...

aşama 9: zamanında sıkı sıkıya sarıldığınız dini inançların kendi içinde de tutarsız bazı yanlarının olduğunun farkına varılmaya başlanması... tanrı'nın sorgulanması... tanrı'nın adil olmadığının düşünülmeye başlaması...

aşama 10: ahiret ve tanrı inançlarını tamamen reddetmemekle birlikte koyulan kurallara muhalefet etmek... alkol tüketiminin artması... sanata ilginin artması... kendini daha özgür ama daha sıkılmış ve yalnız hissetmek...

aşama 11: kronik depresyon aşaması...sanatın da tat vermemeye başlaması. isteksizliğin iyiden iyiye artması... herşeyin sahte olduğunun, en dindar denilen insanların bile mal, mülk, siyaset, şehvet gibi hırslar içinde olduğunun iyice anlaşılması, ama * aşırı genelleme yapmak...

aşama 12: "intihar" düşüncesinin akla gelmesi... ölüm düşüncelerinin artması...

aşama 13: yaşamamak isteği... ölmek isteği... mesela zaman zaman bir yolculuğa çıktığınızda "ulan keşke bugün bir kaza olsa da ölsem" diye iç geçirmek... uyumak isteği, uyanmadan...

aşama 14: dini inançlara artık inanmamakla birlikte "acaba gerçekten varsa" düşüncesi. aslında dilinizle "inanmıyorum" desenizde vicdanınızın "bu tabiatın bir yaratıcısı olmalı" diye size telkinde bulunması... iç konuşmaların artması... içten içe inancın var olması...

aşama 15: "intihar"ı ciddi ciddi düşünmek ve içinizdeki zerre kadar inancın, hadi ona inanç demeyelim, "şüphe" diyelim sizin intihar etmenize mani olması aşaması... işte "intihar edememek" bu aşamada olan bir şeydir.

bundan sonra ne olur, henüz oraları yaşamadım... tahminimce aşağıdaki şekillerde olabilir:

a- inancın büsbütün kaybolması ile birlikte güvenin ve isteğin sıfır olması, karşı cinsle olan sorunlar, sosyo-ekonomik sorunların giderek artması ve neticede o kaçınılmaz son * olur.

b- herşey güzel olur. süper bir yaşamınız olur, mesela çok sadık, çok güzel, çok tatlı bir eşiniz olur, evlenirsiniz. müthiş çocuklarınız olur. severek yaptığınız iyi bir iş olur. ülkenizin sorunları biter. tuttuğunuz takım şampiyonlar ligi şampiyonu falan olur. siz de mes'ud bir şekilde yaşarsınız..............

c- herşey daha kötüye gider ama siz bakış açınızı değiştirirsiniz. dini inancınız olmasa bile pozitif bir bakış açısı ile davranırsınız. intihar da olmaz.

d- iyice zıvanadan çıkarsınız... mesela bir hitler olursunuz... ya intihar edersiniz, ya su yolunda kırılan testi olursunuz...

e- belki bindiğiniz otobüs gerçeken kaza yapar, ölürsünüz. ya da yatarsınız bir deprem olur. binanın altında kalırsınız...

f- hiç sorgulamadan kendinize bir inanç bulursunuz. mesela bir memur olursunuz. ot gibi olursunuz. "sikerim" dersiniz "dünyayı" sorgulamazsınız hiç birşeyi. hiçbir şey hissetmeden öyle yaşar gidersiniz...

bu olasılıkların limiti sonsuza kadar gider.

en mantıklısı, bakış açısını değiştirmekle olacak galiba...

belki de gerçekten şairin dediği gibi "bir insanı sevmekle başlayacak"tır "herşey"...

allah "senin buna hakkın yok ki" dediği içindir. yeterince günahkâr olmuşken cehennemin daha da dibini boylamak istemediğim içindir..

yoksa zor bir şey değildir, cidden istersen yaparsın, ne var ki? acır biraz, olsun o kadar da. sonra biter. ama işte ondan sonra her şey aslında daha yeni başlıyor olacağı içindir..


herkes cidden hayatının belli dönemlerinde kendini öldürmeyi istiyor mu bilmiyorum ama ben istiyorum. bâzen çok istiyorum, böyle evimi son kez temizleyeyim, yatağımı toplayayım, kitaplarımı falan düzelteyim, birkaç kişiyi öylesine aramış gibi yapıp onlarla son kez konuşayım falan. sonra öleyim.

her seferinde başka bir şekilde ölmeyi hâyâl ediyorum. ama hiçbirinin gerçek olamayacağını da biliyorum. delirsem keşke diyorum, delirip kendime bir şey yapsam sorumlu da sayılmam. ama şimdiye kadar delirmediysem o da zor artık..

sonra düşünüyorum, zâten cehenneme gideceksem şurda ne uğraşıyorum ki diyorum, mantığım bulanıyor. sonra susuyorum.

bekliyorum...

hayatın neden yaşamaya değer olduğunu söylemek ne kadar mümkün değilse, intihar edememeyi açıklamak da bu derece mümkün değil. sadece denemeye çalışıyorum. saçma sapan bir dolu şeyle iştigal ederken, "iyi ya işte mükemmel, tat alamadığıma göre hala yaşıyorum" diyip tahammül etmeye devam mı ediyoruz yani. ama nasıl olur.

yaratıcı korkusu da demeyin bana, o'na ancak yokluğu konusunda sıkıcı bir açıklamaya-tartışmaya girişecek birini susturmak için, "iyi iyi tamam inanmıyorum" diyecek kadar inanıyorum. bana engel olan bu korku olamaz, ve daha birçoklarına. belki, ne kadar buruk olsa da, eşsizliği cezbediyor bizi yaşamanın. eşi benzeri bulunmaz nimet, var olmak. güzel bir rüyadan uyanmak istemeyiz, ama sonsuza kadar uyumak ve rüya görmek de istemeyiz. öyle değil mi.

pskiyatrist birinden ögrendigim kadariyla,bir baskasini öldürmekten daha cevval bir kararlilik sahibi olamayi gerektiren intihar eylemini gerceklestirememek

hayatı yaşamayı becerememişken ölmeyi de becerememektir.

daha kötüsü ilan edememektir.

aslında çok olağan bi durumdur. adam kafaya koymuştur intihar etmeyi ama bi türlü o gücü kendinde bulamamaktadır. şimdi kim gidip banyoya camları kapatacak, doğalgazı açık bırakacak sonra huzurlu bir şekilde kendini küvete bırakacaktır zor işlerdir bunlar gözünde büyür bizim adamın boşver der sonra bakarız. günler torbaya mı girdi deyip sürekli erteler. sonra erafındaki bazı dallamalar ya abi sen çok kötü gözüküyosun gel seni bi doktora götürelim derler. her zaman ki gibi bizim adamın gözünde o işte büyür ya boşverin çocuklar şimdi hiç hastaneye kadar gidemem biraz daha uyuyum der.dallama dallamadır ısrar eder adamı zorla doktorun karşısına dikerler. doktor da napcek tabi bi antidepressan vercek sonra bu hastayı yatırmamız gerek ama bu aralar millet tırlattığı için serviste boşyer yok deyip hastayı eve gönderecek. dallamalarada tembihler dikat edin bu aralar kafasındakileri yapabilir diye. bizim adamımız ilaçları almaya başlar bi iki hafta geçince kendini biraz daha iyi hissetmeye, gücünün kuvvetinin yerine geldiğini görür. sonra yaw der benim yapacağım bi iş vardı ama bi türlü hatırlayamadım der o tarafa dolanır bu tarafa dolanır sonunda aklına gelir evet intihar edecekti. sonra yukarıda saydığımız eylemleri gerçekleştirir. sonsuz huzura erer.

anlık cinnetler sonucu gelişen intihar girişimlerinde girişimin başarısızlığa uğraması ya da uzun planlar sonucunda varılan intihar kararının ardından kişinin bazı korkularından kaynaklanan durum olabilir. bu korkular ölüm anında duyulması muhtemel acı ve/veya ölümden sonra neler olacağı düşünceleri olabilir, olmaya da bilir. ancak kişi intihara karar verdiyse bunun nedenleri arasında mutlaka bu dünyada bir şeyleri yapamamış olmak da bulunmaktadır, bir şeyleri de yapması gerekir artık yani en azından bir şey yapsın, tek bir şey, son bir şey.

sinir bozucudur.

ağdayı yapıştırıp çekemeyecek kadar canı tatlı olan bir insanın haliyle intihar edememesi normaldir.

"halat gibi burulmuş bi çarşaf boğazımı sıkıp can çekişmeye başladığımda canımın yanmasından korkuyorum. can çekişmeye başladığımda canımın yanmasından korkuyorum. can çekişirken ölmek istediğime pişman olmaktan korkuyorum. ölüm benim için günden güne ne kadar özlenen bir kurtuluş gibi geliyorsa da ölmekten çok korkuyorum. "

gülün dikeni adlı kitaptan alıntıdır.

"intiharı düşünen bir insan için en kötü şey, kendisini öldürmesi değil, bunu düşünüp yapmamasıdır." *

“geçenlerde ilk defa intiharı düşündüm. sonra direkt bu düşünceyi kafamdan sildim. çünkü benim intiharım annem ve babamı yıkacaktı. tabii böyle bir şeye sebebiyet vermemek için önce onları öldürmek zorunda kalacaktım. sonra onların ölümüyle teyze ve amcalarımın da hayatı kararacağından, onları da öldürmem gerekecekti. ve basit intihar girişimim sonunda bir toplu katliama dönüşecekti…” *

zamanınız çok ama çok fazlaysa okuyun, yoksa geçin. sonunda hiçbir bok olmayan fransız filmleri gibi. bir mesaj yok, mesaj kaygısı da yok. hiçbir şey yok. bu tip şeylerden bahsederek prim yapılamayacağını bilen birisinin kendisiyle çeliştiği, belki sonradan da sileceği, sikindirik bi yazı.

'father mckenzie writing the words of a sermon that no one will hear, no one comes near' demiş, çalsın arka fonda biraz.

boktan bir gün. bildiğin boktan. bir şeyler kurmuştum kafamda, yine istediğim gibi olmadı, neyse alışığım zaten. olmadı. siktiret. siktiretin nasıl doğru yazıldığında siktiret. senden bir bok olmaz.

otobandayım, eve doğru gidiyorum, hızlıca akıyor kesik beyaz çizgiler sağdan soldan. ibre 120de. iyi aslında her şey. o kadar insan var benim durumumda olmak isteyen. hem de çok var.

asla anlamadım intihar eden insanları veya intihar etmek isteyenleri. herseyi çıkarırsak neyimiz var elimizde, bu hayat iste. bitiremeyeceğin kadar jetonun olan bi atari salonundasın. derdin ne olm? gerizekali...

gözlerimi kapıyorum iki saniyeliğine. uykum yok, tek zevkim uyku zaten, 10 saat uyuyorum hergun. uykum yok, evet. ne tatlı bir iki saniye bu. açıyorum, neden bu kadar çekici geldi? otoban sağa doğru kıvrılıyor hafifçe. gözlerimi kapamak istiyorum. hayatımdan biraz daha düzenli cd rafımın içine bakıyorum, arabalar geriye doğru gidiyor sağdan, soldan. echoes'un ilk cdsini buluyorum, takıyorum dandik teybime. mp3 çalan bir teyp almalıyım, cdlerle uğraşmak zor. teypin ufak ekranında 8 yazana kadar basıyorum şarkı atlama düğmesine.

'and i am not frightened of dying, any time will do,
i don't mind. why should i be frightened of dying?
there's no reason for it, you've gotta go sometime.'

kapıyorum gözlerimi, biraz daha kapalı tutuyorum. güzeeel. biraz heyecanlı hatta. dene bunu da dene, çeyrek asırdır bu dünyadasın, anlayamadın, deli gibi uğraşıyorsun, aptal seni, o ufacık beyninle şu koskoca hayatın kurallarını çözebileceğini mi sandın? son zamanlarda her şeyi denemek gerektiğini düşünüyorsun ya bunu da dene.

ne istediğimi zaten bilmiyorum. üzerine olmayacak kıyafetleri deniyorum son zamanlarda. oturmuyor. olmuyor. ya çok sıkıyor ya bol geliyor. eskiye dön ya, olmuyor işte. otur evinde, yeni gruplar bul, onları dinlemeyi dene. fazla değişiklik iyi gelmiyor işte.

zavallı; gizemli ıssız adam muhabbeti mi çekmeye çalışıyorsun bana? siktir git lan, senin ne olduğunu çok iyi biliyorum.

'i thought of all the stupid things i've done' diyor biri bir an ufak kafamın içinde. o deyince oluyor. acıların çocuğuyum muhabbetiyle adam yapıyor şarkıyı.

güzel, biraz daha devam et, belki biri şerit değiştirir, heyecanlı. hava zaten karanlık, erken akşam oldu bugün. açma gözlerini.

ne yapıyorsun olm? aç gözlerini. düşünsene birsey olsa, sakat kalsan falan, haftalarca, aylarca ugrasacan. anlatamazsın da kimseye, aptal ya... ölsen hadi neyse, yani, nedense daha iyi, sakat kalıp öyle uğraşmaktansa. aç olm gözlerini.

her şey normal... normal ne kadar aptal bir kelime.

evde hiçbir şey kalmadı. bıkmadın mı her sabah aylar önce aldığın konserveleri sigara altı yapmaktan? onlar da bitti zaten. saat 9, şurdaki market hala açıktır, git, süt, yumurta, ekmek falan al.

(bkz: bir şeyi de becer)

götün yememesidir. bu kadar basit. hayat lan bu sıkar biraz. öyle kafana esince bitiremezsin. her şeye rağmen can tatlı. kim demiş hatırlamıyorum ama şöyle bir şeydi;

tanrı insanlara tahammül edemeyecekleri kadar boktan hayatlar ve demir gibi bir hayatta kalma içgüdüsü vermiştir.

(bkz: her ölüm erken ölümdür)

zaman zaman beceriksizliğin daniskası, zaman zaman da dandikten intihar teşebbüsleri sonucu "ah uleyn ölmeyi bile beceremiyom" triplerine girip ölmekten beter hale gelmektir.