insanlara tahammül edemez hale gelmek  

boş insanların karşıdakini düşürdüğü durum. hiç tahammül edilemez cidden.

bi nevi "bunların gözlerinin üstünde kaşları var" tripleriyle dolaşmak veya olası final dönemi sendromu

nihayet eve çıkıyorum diyerek sevinen insanın, devlet dairesinde geçirdiği ilk 15 dakika sonunda girdiği ruh hali.

şu an içinde olduğum durum

devirdiğin gözlerini,yukarı kaldırdığında kimseyi görmeyi istememek...günlük rutinler esnasında etrafındakilerin seni görmemesini dilemek..birkaç günlüğüne en azından...

belli tür insanlara karşı her zaman hissedilebilecek, kronik bir duygudur. her an kendini bilmez, densiz bir hareket yapan, terbiyesizliği ele almış bir grup insanla sürekli iç içeyseniz bunlardan bıkmak bir insanlık gerçeğidir. vücudun ve ruhun haklı tepkisidir.

(bkz: raskolnikov)

zaman zaman içinde bulunduğumuz durumdur.tüm insanlar üstünüze üstünüze gelir ,konuşmaları, akıl vermeleri ,pis pis gülmeleri ...o kadar sinir bozucudur ki ;dişlerinizi sıkarak dinlersiniz ,içinizden orda bulunan insanlara dayanılmaz bir dalma isteği geçer.yalnız kalmak!işte tek isteğiniz budur.bir köşeye çekilmek ,sonsuza kadar müzik dinleyecek gibi hissetmek istersiniz.müzik dinleyerek beyninizi meşgul etmek ,olduğunuz yerde olmamak istersiniz çünkü kendinizi de tahammülsüz bulursunuz.

zaman zaman yoğun bir bunalım göstergesidir.kimi insanlara haklı ve sürekli olarak bu duyguyu beslerken, bazı buhran anlarında aileniz dahil herkese karşı aynı duygu bütünlüğündesinizdir. son bahsedilen durum genellikle geçicidir.

"hayatımın son gününü bilebilsem de o gün nasılsa yarını yok diyip içimde ne varsa söylesem de öyle gitsem" dedirten kalp daraltıcı his.

kürk mantolu madonna'da raif efendinin kendisini azarlayan patronunu karikatürize resmettiği anı okuyunca "insanlara tahammül edemez hale gelmek" bu kadar mı güzel oluyor kardeşim diyor insan.

materyalizmin insan ilişkilerini darma duman etmesi sonucuyla ortaya çıkmıştır. karşısındakinin hislerini, benliğini, sıfatlarını, onu sevenlerin de olduğunu yani kısacası bir insan olduğunu unutup ona var gücüyle saldırı yapan insanların (!) yaptığıdır.

(bkz: androfobi).

uzun uzun açıklama bekleme benden!..

anneye,babaya,kardeşlere dahi katlanamayacak duruma gelmek.bir nevi depresyon hali aslında.

bu duruma gelmek için o ana kadar yeterince tahammül ettiğini düşünmek gerekir. boş yere verilen toleranslar için pişman olunca da artık insanlara daha fazla tahammül etmek yersizdir. eski tahamüller düşünüldükçe başta kendine olmak üzere kişi tüm insanlara tahammül edemez olur.

özellikle %53,4 gibi bir insan kitlesine tahammül edemeyen için

(bkz: recep tayyip erdoğan)
(bkz: türkiye cumhuriyeti başbakanı)

bazen yalnız kalmak ister insan, bunalmıştır artık çevresinde olup biten herşeyden, her bi olay biribirine benzemektedir sanki her bi kimse kopyasıdır bir diğerinin...gün aynı ilerler hep, aynı yüzler aynı sesler hesabı...bi boşluktur bu durum çoğu zaman, yapacak hiç bişeyin yoktur belki de tututacak küçücük bi dalın bile...bi değişiklik istersin hayatında, şaşırtıcı belki biraz, az biraz da mutluluk verici...işte bu anlardan birinde en sevdiğin insanlar bile tahammül edilemez gelir, onlarla konuşmak, dertleşmek bile zevk vermez...

gözünün üstünde kaşın var deyimi ile akabinde yaşanması gelenekselleşen olayların da bu halet-i ruhiyeden çıktığı rivayet olunmaktadır..

(bu ruh haline girip, bu deyimi umarsızca kullanıp ve akabindeki olayları da doyasıya yaşadım da ordan biliyorum..tecrübeyle sabittir yani )

iki şekilde olması muhtemeldir:
a) ya insanlarla çok fazla muhatap olmanızı gerektiren bir işiniz vardır ve onlara laf anlatmaktan gına gelmiştir,
b) yada insanlarla hiç muhatap olmak istemeyen bir yapıdasınızdır ve tahammülsüzlüğünüzün temeli tamamen sosyal/psikolojik sebeplerdendir.

eğer a seçeneği çoğunluktaysa bankacı, mimar, gişe memuru, telefon operatörü veya doktorsunuz ve az para kazanıyorsunuz. (uyandıralım)
eğer b seçeneği çoğunluktaysa commodore 64 ile başlayan hayat hikayeniz tam gaz devam ediyor, nostaljik/melankolik bir kişisiniz. (giana sisters'ta bazen bomba farelerin üzerinde takılı kalabilir, sakin olun)

yalnız kalma ihtiyacının doruk noktasındaki hali. her şeyin silüetler halinde görülmesiyle insanların da gerçekliklerini ve samimiyetleri sorgular hale gelip çöküntüye, ana rahmine dönme arzusuna kadar sürükleyebilecek ruh hali.

yalnız yaşamaya alışmak.

otelcilik galiba bu söze en iyi örnektir. çünkü insan heryerde olduğu gibi otelde de parasının tam karşılığını ister bazen de abartır.otelcilikte çalışnalara ilk ögretilen şey "guest satifaction"(misafir memnuniyeti) dir. yani yok yoktur aslında vardır ama mesele söylemeyi bilmektir işte insan bu safhada dansöz gibi kıvrak değilse sonuçta insanlara tahammül edemez hale gelir

(bkz: les ottomans)

ota boka sinirlenmeye yol açar.bağırmak için bahane ararsınız.içinizden herkesle kavga etmek gelir en yakın dostlarınızla bile, sonra içinize kapanırsınız....

size bir şey vermediklerini, ancak yorduklarını kavradığınız sihirli bir yaşta başınıza gelendir. tahammül, sabır ve içe atma gerektirir ama yeter artık bir gün, tahammül biter, çekilirsiniz...

(bkz: misantrophy)