1. çoğu zaman pişman olunası bir durumdur.
    insanları öyle sever öyle değer verirsiniz ki bunca şeyin sonunda güzel bir kazık yediğiniz zaman 'keşke' demenin faydası olmadığını görürsünüz.
    aslında biliyorsunuzdur bu kadar değer vermenin yanlış olduğunu ama bu sefer ki farklı diye düşünürsünüz her zaman ama ne yazık ki gün gelir 'o' da gerçek yüzünü gösterir ve siz yine başınızı duvarlara vurmaya başlarsınız.
  2. hak ettiğinden fazlasını gören kişinin kendini kaybetmesi nedeniyle sonu hep hüsrandır.vay ben neymişim,madem bu kadar değer görüyorum demek vazgeçilmezmişim... cümlelerini içten içe kurup havalanmak suretiyle sizi bin pişman ederler her yaptığınıza.ayarı kaçırmamakta fayda var...
  3. üç kuruşluk adama beş kuruşluk değer verirsen aradaki iki kuruşa seni satar şeklinde özlü msn iletisine de konu olan durum.
  4. kişiye hakettiğinden fazla değer verirsen, sonunda ya o nu kaybedersin ya da kendini mahvedersin...buradaki ayrımı iyi belirlemek gerekir,kimin hayatınızda ne kadarlık bir yer kapladığını,sizin için ne ifade ettiğini ve size neler kattığını/sizden neler eksilttiğini sadece kendi iç sesinizin muhasebesi sonucunda belirlemelisiniz.eğer bu içsel sorgulamanızdan sonra,artılar eksilerin altında kalmışsa,değer verip adam saydığınız sizi hoyratça ypıratmışsa ve deşelenen/didiklenen bir özel alan kalmışsa elinizde son kale babında; bilin ki, kime ne kadar değer vermeniz gerektiği sorunsalı sizin için vazgeçilmez bir yaşam pusulası olmaya adaydır ömrünüzün kalan kısmında...
  5. her defasında pişman olunacak bir durum olsa da;
    ne demiş üstat
    ' bir insanı sevmekle başlar herşey' ve 'dünyayı güzellik kurtaracak'