insanlık onuru toplu taşıma rezaletini yenecek  

adam akıllı raylı sistemlerin çözüm getirmesini beklediğim, ancak her nedense bi türlü çözülemeyen ulaşım rezilliğidir.

yakın mesafe bahenesi ile almayan taksiciden, adamı uyuz eden dolmuşçudan, içerde nefes alamadığın otobüslerden canına tak edince araba almaya heves edersin, onu alınca da sorun tam olarak çözülemez, masraf, trafik gibi yeni dertler başlar.

nihayetinde bir ümittir...

----------spoiler olabilir-----------------

crash filminde iki zenci ( siyahi, afrikalı, vs.) eleman otobüse bineceklerdir. birisi diğerine sorar; 'bu otobüslerin camları neden böyle kocaman, vitrin gibi biliyor musun? alt sınıflardaki insanları gözler önüne sermek için. araba bile almaya parası olmayan sefilleri herkes görsün diye. ( ya da buna benzer birşeyler)

----------hımm neden olmasın-----------------------

korkarım ki şu an sözlükte yazan neslin tanık olamayacağı şey, iett konserve taşımacılığında ısrar ettiği sürece.

1871'den bu yana biz "insan" taşıyoruz...

pasolarınızın arkasına bakarsanız, bu yazıyı görürsün. özellikle tırnak içinde yazmışlar insan kelimesini. taşak mı geçiyorlar yoksa cidden buna kendileri de inanıp söylüyorlar anlamadım.

aktarma olayını kaldıran istanbul büyükşehir belediyesine karşı olarak atılacak bir slogandır aynı zamanda.

bir tespit de bulunacak olursam :

bu adamların gözünü para bürümüş cami mi yapacaklar ne yapacaklarsa. zaten ulaşım pahalı insanlar aktarma kullanarak daha çok araca daha kısa süre binerek hem ucuz hem de çabuk gitme yolunu seçiyorlardı. bu şekilde hem biraz olsun trafik rahatlıyor hem de otobüsler balık istifi yerine biraz daha boş oluyordu. şimdi ne olacak millet en ucuz olanı tercih edecek yani tek aracı kullanmayı. böylece insanlar tek araçta yığılacak ve her araç daha dolu olacak.

uzun yıllar imkansız gördüğüm önerme.

çünkü toplu taşıma rezaletini yenmek için yine toplu bir eylem-hareket gereklidir. fakat biz onun yerine araba alıp düzene uymayı tercih ediyoruz. sonra da arabalı ilk günümüzde iett otobüslerindekilere acıyan gözlerle bakıyoruz. bu kafayla zor...