insan ve yalnızlık  

bir bütünün ayrılmaz iki parçası yada o bütünü teşkil eden iki farklı cihet. değişmeyen tek gerçeği ise ikisininde birbiri olmaksızın olmayacağı. yani mevcuduyeti ikilinin varlığında zuhur eden oluşum silsilesi. insanın hep bir yönüyle idrak edebildiği ve idrakın trajıkomikliğinin en güzel örneği ve ispatı. gördüğü kendisi ve başkaları karşısında göremediği şeyin saklı olanı. yada diğer bir ifadeyle kendisini ve başkalarını görmenin mutluluğu içeisinde kendisini yani öz benliğini kandırdığı ve diğer yarısını arama elzeminden uzaklığının ta kendisi. bir çoğunun bazı anlar sadece hififce hissedebileceği ama ömürleri boyunca bihaber oldukları diğer yarısı. kişiliğin içerisindeki habersiz kişilik.

zamanın daha bir hızla akıp geçtiği çağımızda,çağın birbirine yakınlaştırdığı iki şey.bugünlerde her insanın dilindedir "kalabalıklar içinde yalnız olmak".koşuşturmacalar da yalnızlaştırır insanı.hayatı zamanın peşine takmışız,sadece kovalamakla meşguluz.şöyle bir an durup;"hayatın neresindeyim?"diye bile soramıyoruz.sormadıkça içselleşiyoruz,içselleştikçe yalnızlaşıyoruz.kendimizi kendimizden başkasıyla paylaşamıyoruz.

ha bir de, bencilleştikçe yalnızlaşanlar var.onlar ayrı bir yerde dursun şimdilik.

"...yalnız doğarız, yalnız yaşarız, yalnız ölürüz. yalnız, hep yalnız..
ve sevişirken bile yalnızızdır. eti ile yalnız, hayatıyla yalnız, paylaşılması imkansız bir tünel gibi.
ve yaşlandıkça yalnızlığımız artar, zamanla yokolan bir hayatın hatıralarıyla karşı karşıya.
hayat, bir tünel gibidir. ve herkesin küçük bir tüneli vardır. ama tünelin sonunda, bir ışık bile yoktur; hiçbirşey yoktur. hafıza bile ayrışır, sondan önce.
yaşlılar bunu iyi bilirler. küçük bir hayat, küçük tasarruflar, küçük bir emeklilik, ve sonra küçük bir mezar. ve bütün bunlar hiçbir işe yaramaz..."

(bkz: seul contre tous)
(bkz: gaspar noe)