insan sevgisi  

kulağındaki müziğe uygun ritimle zıplarcasına yürüyen ve sürekli bir gülümseme edasında olan yüzleri gördükçe hissettiğim duygu. gel bi öpeyim seni hümanizma * *

yaşadığı kadar bilir insan, insanların içinden geçenleri, anlık gidiş gelişlerle kah zirvede kah yerlerde gezindiğini. türlü çeşit insan var kiminin derdi havyarın ekşimsi oluşu, kiminin derdi cihaza bağlı yaşamak, yiteni gideni var, bir yandan da devam eder yaşamak.kimi sevinir bir güzel şiir okuyunca, kimi sevdiğini görünce, kimi sevinir fark edilince.
şu gezegende biraradayız istesek te istemesek te..
(bkz: @4025400)

insanlar olarak, toprağa gömülmeden evvelki sürecimizde tanıdığımızı ya da bildiğimizi zannettiğimiz "diğerleri"ni gerçek anlamıyla anladığımızı kesinlikle düşünmüyorum. dolayısıyla, birbirini anlamadan yaşama evreleri oluşturmuş jenerasyon yumakları olarak tarihin kalıntılarını oluşturduğumuz ve tarihin gerçek olmayan karakterleri olduğumuz kanısındayım. çünkü tarih, yazının icadıyla başladı ve bunları bana yazdırtan şey birilerinin sürekli olarak boşa yazıyor olması. bu yüzden, "tüm insanları sevme zorunluluğuna katlanmadan da bazı insanları gerçekten sevebilecek kadar hümanist bir insan sevgisi noktasındayım.

yine bu noktada bardakların dibinde biriken beyaz süt tabakasının önüne geçemiyor ne bilim felsefesi, ne de kuantum fiziği. öyleyse neden bunca çile? tv kumandası benden çok uzakta, sevgilim telefon burda çekmio arıycam ben seni sonra, abi bence o akordan sonra bu akor gelsin, ben karpatların maradonasıyım, ben türkiyenin en iyi mankeniyim, prime timede beni izle anne,ah ela gözlüm bence hayat çok zalim, bırak sevdiceğim gel gidelim uzaklara... hayır, hayır..
böyle birşey değil söylemek istediğim. bırak.
sus. konuşursan ölürsün.