|
|
- bu önermenin doğruluğunu ispatlayacak “dünyayı kirlettiler, doğayı yok ettiler, yaşanabilen her yerin ağzına sıçtılar, birbirlerini hunharca öldürdüler, yere tükürdüler, oralarını karıştırdılar” falan gibi sonu gelmeyecek binlerce klişeleri kullanmak yerine, insanın bir aynaya, sonra da doğaya bakması yeterlidir.
insanın mağaradan çıkıp doğa üzerinde egemen olmaya başladığı günden itibaren en büyük kaygılarından biri hayvanlar ile arasındaki farkları bulmak ve kendini doğadan olabildiğince soyutlamaktır. çünkü kendini doğadan ne kadar soyutlarsa, o kadar “az hayvan” ve o kadar “çok insan” olacağını düşünmüşlerdir.
ama büyük yanılmıştır ve kendini doğadan soyutlayarak aslında doğa ile en uyumsuz hayvan olmayı başarmıştır.
diktiğimiz binaların karınca yuvalarından, konuştuğumuz dilin köpek havlamasından, giydiğimiz giysilerin ayı postundan, ürememizin bir aslanın dişi aslanın üzerindeki belgesel jenerik görüntüsünden görsel olarak farkı olsa bile amaçsal olarak hiçbir farkı yoktur.
nefes ise hayvanlar ile insanlar arasındaki temel benzerliktir. bir nevi kader birliğinin ortak paydasıdır. ilk nefesten son verilen nefese kadar sarfedilen hayatta kalma çabası, canı koruma içgüdüsü, yeni nesil üretme kaygısıdır. doğaya her fırsatta üstünlüğünü kanıtlamaya çalışan insanın bir türlü kaçamadığı ölümdür. nefesin olmadığı yerde ise sadece insan, hayvan değil bitki, su, taş, gezegen veya evrenin var olması mümkün değildir.
özet olarak, insan ancak kendini ruhani ve bedensel olarak yeterince incelediği ve içinde yaşağıdığı evreni anlayabildiği ve ona uyum sağlayabildiği noktada bu önermenin doğruluğunu idrak edebilecektir.
kısaca insan bir hayvandır hem de hayvanın en önde gidenidir.
- (bkz: hayvan/@1128962)
|