insanın kendini kandırması  

hayatta sık sık başvurulan durumdur kendileri.hayat istediğimiz gibi akmadığında ve bunu değiştiremeyeceğimizi bildiğimizde durumu sanki kendi istediğimiz durummuş gibi benimsemeye çalışırken bu yola bol bol başvurulur.eğer kandırma konularında iyiyseniz ve kendinizi de başarı ile kandırmışsanız sorun yoktur da ; eğer beceremiyorsanız kendinizi kandırmayı ve aklınızdaysa kendinizi kandırdığınız hep işte o zaman hayat herzamankinden zor olur...insan kendine bile güvenemez kendisi tanıdığı en büyük yalancı olur çünkü...

güzel bir örneği için:

(bkz: şimdi yatayım yarın erkenden kalkıp ders çalışırım)

birşeylere bel bağlama halidir. kafanın içindekilerden vazgeçememektir. görmemezlikten gelmektir. olmayacağını bile bile umut etmektir. kısaca zaman kaybıdır.

daha fazla üzülmek istemeyen insanın eylemidir.

aksi durumunda üzüleceğini, belki de acı çekeceğini düşünür.
olmamış gibi, yaşanmamış gibi davranmak işine gelir.

ne kadar doğrudur, tartışılır tabi.
ama gerçektir.

teorik olarak imkansız olsa da pratikte oldukça yoğun bir şekilde yaşanılan bir tuhaf durumdur; gerçeği bilip, görüp, farkında olup yine de istediğine inanmaktan, istediğini yaşamaktan vazgeçememektir. 'belki' ye sığınmak, 'bir şey olmaz' a inandırmaktır kendini. olric i kandırmaktır. kanan olric in dönüp sizi kandırmasıdır. gittiği yere kadar..

insanların kendilerini olumsuz yönde etkileyen şeylere karşı koyamaması durumunda mutlu hissetmek için yapacağı ve herkesin başaramayacağı zor bir iştir.
örneğin x problemi bir kişi için problemse bu kişi şöyle birşey söyleyemez "x yokki" çünkü kendisi bile inanmaz. ama bu kişi bu x problemine başka kılıflar giydirerek x'in olumsuz taraflarını gizlemeye çalışır ama ortadan kaldıramaz. sadece tatmin olur.

kendini kandırma genellikle dolaylı yollardan yapılır ki kendini kandıran kişi, kendini kandırdığının farkında olmasın,olsa bile her zaman göz önünde bulunmayacak bir şekilde olsun.bu yüzden kendini kandırma bir yetenektir.

hepimizin yaptığı bir şeydir. kandırırız kendimizi işimize gelmeyen her şeye bir kılıf uydururuz. yok öyle değildir yok aslında böyledir yok yok yapmaz o. kandırırız işte kendimizi, kandırmaya çalışırız, avuturuz yalanlarla polyannacılıktır bir nevi. oyun oynarız duygularımızla görmek istemediklerimizi saklamaya çalışırız. böyle mutlu etmeye çalışırız kendimizi ve sakladıkça gerçekleri birikir dayanamaz bünye işte ozaman şahsın bittiği andır bünyemize oynadığımız oyun işlemez artık, avutamazsınız duygularınızı şahlanır değişir, her şey bitince anlarsınız kendinizi kandırdığınızı.

titre ve kendine dön...

(bkz: eski kaşardan tost yapmaya çalışmak)

(bkz: züğürt de benim teselli de)

"hayır, o aslında böyle biri değil. inanıyorum, değişecek."

bunu başarabildiğin günler, başarabildiğin kadarıyla her şey yerli yerinde oluyor. tamam, yalan söyleyerek başarıyorsun kabul; ama insanın kendine söylediği yalanlar cezalandırılmasına sebep olmaz sanıyorum.

bu durumu daha da açıklayıcı olması bakımından örneklemek gerekirse sabah ekşimsi surat ifadesiyle uyanmasına rağmen everything in its right place demiş birileri* ki onlar da dahil, insanın kendisini kandırabilmesi için gösterdikleri insanüstü çabadan dolayı bu işte parmağı olan tüm etkenlere sevgilerimi yollamışımdır her zaman.. allah onlardan yoksun olduğumuz günler göstermesin.

(bkz: o da benden hoşlanıyor)

başkalarına söylediğin yalana inanmaktır.

kendine inanmamakla beraber hediye olarak gelir.

(bkz: yazık lan)

(bkz: nereye kadar)

ve insan en büyük yalanı kendine söyledi.

"ego"... kilit sözcük...

yediremeyiz işte... bu kadar basit.
kullanılmayı, başarısızlığı, aldatılmayı, yetersizliği...

yediremeyiz.
ve en kolayı da budur: kendini kandırmak...

ama fark edildiğinde en acı vereni de budur...
yıllar sonra...
yollar sonra...

çoğu zaman motivasyon için başvurulan bir yol olmakla beraber zamanla ruhsal bozukluklara sebebiyet verebilecek eylemdir.