|
|
- insanın içinden gelen her şeyi olduğu gibi yaşaması gibi algılanan aslında hiç de öyle olmayan ve insanın dış etkilerle birlikte içinden geleni ne kadar yapabildiğini ölçen kavram
- 'ya olduğun gibi görün ya da göründüğün gibi ol' demiş üstad.
birde 'başkası olma kendin ol böyle çok daha güzelsin' var...
- genelde insanların yüzlerinde görünmez bir maskeyle gezdiklerini düşünürsek , gerçekleşmesi zor bir durum...* * *
- hiçbir insan %100 kendi gibi olamaz orası kesin ama çevrenin karakteri ya da davranışları üzerindeki etkisini minimuma indirebilen insan kendi gibi olan süper insandır.
- (bkz: insanın candy olması)
(bkz: şeker kız candy)
- (bkz: be yourself)
- önce kendini bulmasını gerektirir.
ardından kendini bilmesini... (kendini bil kendini)
kendini bulup, ne menem bir şey olduğunu öğrendikten sonra, insanın kendi olması ya da olmaması durumu ortaya çıkar.
...bütün mesele budur.(cohen, 18.04.2008 22:30)
- keşke kendi olmasa dedirten insanlar da olduğundan bazen gereksiz bir davranış biçimi.
- gece gelir, en yalnızından, soğuğundan...
ruhu olmak istediği yerlere savururken, beynin kendiyle hesaplaşması da başlar bi yandan.
yalan yoktur o vakitte. bi kenara fırlatılıp atılmış, her gün yüze takılan maskelerden arınmıştır, ayna karşısında yalnızca kendinin yansımasını bulur...
kendini görünce dayanamaz sorar sonra...yaptıklarını, hissettiklerini, yalan gülümsemeleri, gerçekten yanında olmasını istediği insanları, sahteyi tatmış elleri...
yüzleşmekten korkmadan, kendine yaklaşır insan gecede...karanlık, bir adım daha yaklaştır her saniye, gün doğmadan, maskesini tekrar takmadan, kendi olur insan...
insanın kendi olması zordur, acıtır, yorar, sorgulatır ve çoğu zaman ağlatır. ama bi yandan da hep rol yapmaya alışmış benliği rölantiye alır, besler belki, uyutur küçük bi bebek gibi.
o gece geçince herşey eski haline dönecektir belki, kendinden uzaklaştıkça yalan mutluluğu elde edecek ve belki bunu sevecektir de...
ve belki...
ruhu karanlık ve maskelenmişken,
kendinden yine vazgeçecektir.
- zordur....çok yakın bir arkadaşımın dediği gibi, başkalarına kendini hem çok yakın hem çok uzak hissettirebilmektir bence...bazen sevimsiz görünmeyi, soğuk bulunmayı, bazen de sevimli görünmeyi, sımsıcak bulunmayı kabullenebilmek gerekir ve eğer gerçekten kendinizseniz insanlara daima açıklama yapmak zorunda kalacağınızı da bilmektir çünkü aklınızdan geçeni söylediğiniz için insanlar ya yanlış anlar ya da siz yanlış anladıklarını sanırsınız. çok zordur çook...
- bir insan ne kadar kendi olmaya yaklaşırsa 'bunları takacağına..', 'bunu böyle yapacağına..','bu kadar uğraşacağına..' 'bunu giyeceğine..' vb. eleştiri cümlelerini duyma olasılığı da o kadar artar. bir süre sonra zaten kendinizce bir savunma geliştirip toplumun beklentileri yönünde hareket etmeye başlarsınız; her şeyin en iyisinin peşinden koşma, elde ettiklerini çabucak tüketip, yeni bir hedef bırakıp bu kez onun için çabalama, kısacası hızlı tüketim toplumunun uyumlu bir parçası olma işte... hal kabaca böyleyken, dışarıdan bakınca herkes 'aynı' iken, iyiyi ve kötüyü nasıl ayırt edebileceğimizi bilemiyorum. neyse, macbeth'de şöyle bir şey okumuştum:
"bu yerlerde insanların gülüşünde hançerler gizli."
öyle ya, en sık kullandığımız maske de gülümseme değil mi?
- bi' tek yalnızken mümkün olabilecek hadise.
|
