insanın içinden kendisi ile konuşması  

her an bir şeyler düşünebildiğimize göre sürekli gerçekleşen hadise.ama nedense sesli yapıldığında deli muamelesiyle karşılaşılır.
(bkz: kendi kendine konuşmak)

insanın kimi zaman kendisiyle tartışmasına neden olan hareket,

örnek,

sokakta yere çöp atan birini görünce yaptığım şey,

iç ses:

"şu herifin yaptığını görüyomusun şimdi, görüyoruz herhalde kör değiliz, ne

biçim konuşuyosun sen, konuşurum çünki ben senim, ne? sen benmisin? sen

bensem ben sensem ben kimim peki.....

bunu yapan insan bir süre sonra etrafındaki bakışlardan rahatsız olur, "beynimi okuyan biri var mıdır lan?" düşüncesi kemirir içini. hatta "beynimden çık", "okumasana aklımı kardeşim" diye düşünmeye başlar. paranoyaklık başlangıcıdır.

kötü olan yanı, içinden kendisi ile konuşan insanın bir süre sonra sesli düşünmeye başlamasıdır ki etrafa rezil olabilir.

(bkz: berserk)

bir kitapçıda:
- (dükkan sahibine) bakar mısınız bu yazarın başka kitapları da var mı elinizde?..
(cevap gelmez.)

aynı günün gecesi evde:
- (kendi kendine) bakar mısınız, bu yazarın başka kitapları da var mı elinizde?....hüoopp kardeşim kime diyorum?..kime sesleniyorum ben yaa!!.. pardon ama deminden beri sesleniyorum ve duyduğunuzdan da eminim, neden bakmıyosunuz bana?..ne demek işim vardı?!..senin işin benim arkadaşım!..bak oğlum ben bi lafı bi kere söylerim, öyle iplemez tavırlarla hiç bi yere varamazsın!..ben müşteriyim hem, bana bakmak zorundasınız...insan gibi sorduk di mi?...adama bak yaa...skik!..olum bak gelmiyim yanına...(sürer de gider bu iç hesaplaşma)

insan içinde hem erkek hem kadın sesi (?) barındırınca çok acayip olan eylem.

kendi aralarında konuşuyo ipneler.

çizgi filmlerde ki genellikle looney tunes ta olur,biri melek biri şeytan olan 2 küçük kopyanın karekterin aklını karıştırmaya çalışması.

daha çok çelişki veya yalnızlık anlarında olur ve anlarsınızki sizi sizden iyi kimse bilemez...

(bkz: monolog diyaloglar)

kulağın duyduğu herşeyi an an tekrar eden, şarkılara aynı ritm ve sesle eşlik eden sestir.
okunulan ya da telafuz edilen herhangi bir şey esnasında içten okuyarak yanılma olanağı çok düşüktür. dıştan okurken ise tamamen hayal kırıklığı olur.
"çok güzel konuşur, anlar, tekrar ederim.. ama benden başka kimse duyamaz."

hesaplaşma demek daha doğru olur!
dışardaki seslere,düşüncelere,karmaşaya iç sesle cevap vermek,değerlendirme yapmaktır kendi içinde...
neler oluyor,ne olmalı sorularına cevap vermektir belki de!
kendi kendinle yüzleşme ancak bu yolla olur...düşünce bulutunun belirmesidir...
konuşulmalı,dertleşilmelidir ki,düşüncelerinle yaptıkların çelişmesin,zarar vermesin!

özellikle alkollü bünyede muhabbet iyice koyulaşır.

-uff amma içtim be
-sen götünle içiyosun zaten
-hadi lan bana koymuyo.
-ama miden bulanıyo değilmi?
-hayır....
-evet....
-hayır...
-evet....
-örghhhh!&+%^'

deliliğin başladığına işarettir.

ing.self talking.

(bkz: vantrilok)

düşünülenin aksine, sağlık belirtisidir.

dexter dizisinin ana karakteri dexter morgan'ın olaylar hakkındaki yorumlarını ve değerlendirmelerini iç ses vasıtasıyla izleyiciye aktarma yöntemidir. dizinin çok önemli bir öğesi olan bu konuşmalar dexter ile izleyici arasındaki bağlantıyı kurar, karakterle izleyicinin daha fazla bütünleşmesini sağlar.

duyguların yüksek olduğu anlardır.çok sinirli,çok sevinçli,çok üzgün vb.

bu da bişey mi, ben eşyalarla konuşuyorum.
ama örnektir;
-salaksın sen salak!

bir nevi terapi.

sarhoşlukla pre-sarhosluk arası hep başıma gelen diyalog. iç sesimle muhabbet ediyorum lan ne icirdiler bana dediğim bile olmuştur. hiç sevmem. bidi bidi konuşup can sıkar. genelde benim konuştuğum superego'm galba. zira sürekli kavga içindeyiz, ben de o sırada id kimliğime burunmuş oluyorum sanırım bu durumda.

kişinin kendisini en iyi anlayacak olan insan ile sohbet etmesidir. bazen içinden de değil, dışardan, sesli sohbet de etmek gerekir. kelimelerin kulaktan geçmesine izin vermek iyidir. bir çok probleme, bir çok detaya bu şekilde rahatça ulaşıldığı ve çözüldüğü görülmüştür.

hiçbir anormal yanı yoktur. hatta bunu herkes yaptığı halde, tıpkı; osurmak, geğirmek, işemek, sıçmak gibi; sanki kimse yapmıyormuş gibi davranmaktır asıl anormal olan şey. zaten insanlığa bakıldığında hepimizin yaptığı ama sanki kimse yapmıyormuş gibi hareket ettiği o kadar çok eylem bulunuyor ki.. tanrım, bu çok çıldırtıcı!

şahsen mütemadiyen yaparım bu eylemi. kimi zaman ikili diyaloglarımı şenlendirdiği de olur. burda biraz durum karışıyor tabii.. neyse işin özü en başta söylediğim gibi bunun normal bir şey olduğu, fakat tek can sıkıcı tarafının mimikler olduğunu söylemeden geçemicem. mimiklerinize engel olamadığınızı farkettiğiniz an bir başka kişiyle göz göze gelme durumu yok mu; tanrım o nasıl bir çıplaklıktır, o nasıl bir çıplak kalmaktır! sonra durumu kurtarmak için sanki dudağını ısırıyor gibi yapmak, baktın ki bu da kurtarmıyor, elini burnuna götürmek ve kaçınılmaz son, bakışlarını yere sabitlemek.. daha fazla devam edemicem. işte öyle bir şey..

kelimesiz düşünemeyen insanların düşünürken gerçekleştirdiği monolog.

evet monolog. çünkü çoğu zaman kendinizden bir karşılık alamıyorsunuz.

bunun nedeni ise düşünmenin doğal şeklinin edebî olmamasıdır bence.

ben deli değilim.

edidevam: normaldir tabi. bir düşünceyi önce metinselleştirmek ve aklın, o düşünceyi tekrardan convert etmesi zaman kaybettirdiği gibi dikkat dağınıklığına da sebep oluyor kanımca.