indra, ejderha vrtra’ya [vrtra’nın tiamat’a benzerliği ve o’nun da marduk tarafından mağlup edilmesi benzerliği dikkat çekicidir] karşı kazandığı zaferden sonra, tanrıların konutunu yeniden yapmaya ve güzelleştirmeye karar vermiştir... tanrısal zanaatkar viçvakarman bir yıl süren bu çalışmadan sonra muhteşem bir saray inşa etmeyi başarmıştır... fakat indra memnun kalmış gibi görünmemektedir; inşaatı daha da büyütmek, onu daha ihtişamlı ve dünyada bir benzeri olmayan bir hale getirmek istemektedir... sarf ettiği çabadan ötürü tükenen viçvakarman yaratıcı tanrı brahma’ya yakarmıştır... o da viçvakarman'a yardım etmeye söz vermiş ve kendisinin de basit bir aleti olduğu yüce varlık visnu’ya başvurmuştur... visnu, indra’yı gerçeğe döndürme işini üstlenmiştir...
günlerden bir gün hırpani bir erkek çocuk indra’yı sarayında ziyaret etmiştir ki bu bizzat visnu’dur, bu kıyafete tanrıların kralını küçük düşürmek için bürünmüştür... kimliğini hemen açıklamamış ve o’na "çocuğum" diye hitap ederek, sayılamayacak kadar çok evrende o ana kadar gelmiş olan sayılamayacak kadar çok indra’dan söz etmeye başlamıştır... ona bir ındra’nın hayatı ve krallığının 71 eon'dan [bir devre, yani bir mahayuga, 12.000 tanrısal yıldan, yani 4.200.000 insani yıldan meydana gelir] oluştuğunu hatırlatır, brahma’nın da bir gece ile bir gündüzü 28 indra’nın var oluş sürelerine eşittir... fakat brahma’nın bu şekilde, brahma gecesi ve gündüzü cinsinden ölçülen varlığı da yalnızca 108 yıldır... bir brahma’yı bir başka brahma izler; biri yatar, diğeri kalkar, onları saymak mümkün değildir... [bu brahmaların sayısının sınırı yoktur... indralar için bir şey söyleyemiyoruz... o kadar gereksiz ıvır zıvır yani...]
çocuk kılığındaki visnu devam eder konuşmaya: "fakat her biri kendi brahmaları ve indraları olan evrenlerin sayısını kim tahmin edebilir? düşünülebilecek en uzak noktanın ötesinde, tüm uzayın ötesinde evrenler sonsuz şekilde doğmakta ve yok olmaktadırlar... bu evrenler tıpkı hafif gemiler gibi, visnu’nun bedenini oluşturan saf ve dipsiz suyun üzerinde yüzmektedirler... bu bedenin her bir küçük deliğinden her bir an için bir evren çıkmakta ve patlamaktadır... bunları sayabileceğini mi sanıyorsun? bütün bu evrenlerin tanrılarını sayabileceğine inanıyor musun? şu andaki ve geçmiş evrenleri?"
oğlanın söylevi sırasında sarayın büyük salonunda bir karınca alayı belirmiştir... iki metre genişliğinde bir saf haline gelen karınca kitlesi döşemenin üzerinde geçit yapmaktadır... oğlan onları fark edince önce şaşırır, sonra da gülmeye başlar... indra "neden gülüyorsun?" diye sorunca "karıncaları uzun bir alay halinde resmi geçit yaparken gördüm ey indra... bunlardan her biri eskiden bir indra’ydı, her biri imanı sayesinde eskiden tanrılar kralı mertebesine yükselmişti...ve fakat şimdi bir çok beden değiştirdikten sonra her biri yeniden karınca oldu... bu karınca ordusu, eski bir indralar ordusudur" diye cevap verir...
ardından indra’nın aklı başına gelir ve viçvakarman’ı çağırıp ödüllendirir, adam gibi bir tanrı olur...
hamiş: bu efsanenin niyeti şeffaftır... visnu’nun bedeninden çıkan ve kaybolan sayılamayacak kadar çok evrenin baş döndürücü bir şekilde hatırlatılması, indra’yı uyandırmaya tek başına yetmiştir; yani onun tanrılar kralı durumunun sınırlı ve katı bir şekilde şartlanmış ufkunu aşmaya zorlamak için yeterli olmuştur... hatta buna "tarihsel konumunu" aşması da diyerek ekleme yapma eğilimi de bulunmaktadır, çünkü indra ancak belli bir tarihsel anda, muazzam kozmik dramın belli bir aşamasında, tanrıların büyük savaşçı önderi olarak bulunmaktadır... indra bizzat visnu’nun ağzından gerçek bir tarih dinlemektedir, dünyaların ebedi yaratılışı ve yok edilişi tarihi, bunun yanında onun kendi tarihi... vrtra üzerinde olanıyla zirvesine ulaşan sayılamayacak kadar çok kahramanlık macerası, aslında "sahte tarihler" olmuşa benzemektedir, yani bunlar "aşkın"/transandantalist anlamı olmayan olaylardır... "gerçek tarih" ona, büyük zamanı, her varlığın ve her kozmik olayın hakiki kaynağı olan efsanevi zamanı ifşa etmektedir... işte bu nedenden ötürü, tarihsel olarak "şartlandırılmış konumunu" aşabilir ve dindışı zaman tarafından, yani onun kendi "tarihi" tarafından yaratılmış yanılsamalı örtüyü yırtabilir ve böylece indra gurur ve cehalet hastalıklarından iyileşebilir, hristiyan terimleriyle söylenmesi halinde, "kurtulmuş"tur... ve efsanenin bu selamete kavuşturucu işlevi yalnızca indra için değil, aynı zamanda onun macerasını dinleyen tüm insanlar için çalışmaktadır... dindışı zamanı aşkınlaştırmak, efsanevi büyük zamanı yeniden bulmak yüce gerçeğin ifşa edilişine eşdeğerli olmaktadır... bu, ancak efsaneler ve simgeler aracılığıyla yaklaşılabilen sıkı sıkıya metafizik bir gerçektir...
hamiş'in hamiş'i: mağrur olma indra, senden büyük brahma var... [kamusal alanda gülmek yasak...]
