daylight dies'ın
no reply albümünün en iyi parçası, hatta dinlediğim kadarıyla grubun yaptığı en iyi şey.
önce arpejini sevdiğimin parçası diye beni hüzünbaz imgelem eden, ara ara nakaratlarıyla coşup bünyeyi hönkürten bu parçanın 03.37 itibariyle solo bölümü başlar.
ama esasen 05.40 itibariyle başlayan öyle bir bölüm vardır ki aynı kefeye koymak imkansız olsa da verdiği hissiyat açısından
comfortably numb ,
marooned ya da
song for the innocent tadındadır, bir filmin sonunun müziği olmalıdır, arkada bir şeyler yıkılmalı o sırada esas karakter sakince yürümelidir falan filan. ayağı bir şeye takılmamalıdır kesinlikle.
dedirten süper parça özetle. çok kadirşinas.
