hep itinayla atmaya çalışıp beğenmediğim ve daha sonra hep karakteri dahada beni yansıtan kıvrak, maymun iştahlı, yaratıcı, artistik olduğu için asla bir satıra sığmayan ve nedense hep aşağıdan yukarı yatik harfler sanatı ve ayrıyettende hemen hemen her imzam birbirini neredeyse az bir benzerlikle taklit ettiği için birgün bankamın bana ait olanı, bana vermeyeceğini düşündürten paranoyaklaştığım çizgi egsizi.
kişinin adı ve soyadını ya da adının başharfi ve soyadını içermesi gereken simge. ancak kimse olması gerektiği gibi yapmayıp, isminin baş harfinin etrafını karaladığı için, uluslararası geçerliliği olacak belgelerde, imzanın üstüne mutlaka ad soyad yazdırılır. bundan maksat; vatandaş imza atmayı bilmiyo, biz imzanın kapsaması gereken şeyi yazdıralım, gerisini o istediği gibi karalayıversin gariptir.
ölüm fermanının son noktasıdır. bir insanın yaşaması veya ölmesi kararının resmiyete dönüşmesi için hukuken gerekli olan son adımdır imza. bu imzayı atmak için her zaman hukukçu olmanızda gerekmez. sıradan bir insan bile ölüm kararının altındaki imza sahibi olabilir. hastaneye yatışlarda yapılacak müdahaleler için kişinin veya hasta yakınının imzası alınır. doğum ve kürtaj gibi müdahalelerde imza yetkisi eşindir. eş imzası alınmadan sağlıkçı olarak hamile bayana müdahale edemezsiniz. bu imza bazen eşinizin ölüm kararı anlamına gelebilir ne yazık ki.
yaş itibariyle lozan antlaşması imzalayacak yaşa geldim ama hala bir imzam yok. bir attığım ötekine benzemiyor çünkü sabit bir imzam yok. bankalarda yaşadığım arbedenin de hesabı yok ulan. biri bana bi imza bulsun. yeni nesle bakıyorum, ilkokul çocukların imzası benimkinin yanında abraham lincoln' un imzası gibi kalıyor.
ustalıkla taklit edilebildiği halde neden tüm resmi belgelerde şart olduğunu anlamadığım hede. bir de bu kendine ait imza edinme çabaları ilkokul yıllarında başlar. çizip çizip anneye gösterilir:
-anneeaaa ,bu olmuş mu?
-blackberry86 evladım senin isminde "o" yok ki..
-ama böyle havalı oluyor kocaman "o"yla falan?
yani ta o zaman bulduğumuz abuk subuk imza hayatımızın en önemli simgelerinden biri haline geliyor . parmak basmak bile daha mantıklıdır herhalde.. en azından kişiye özel.
üniversiteden mezun olurken bitirme ödevim sahte imzaları gerçek imzalardan ayırt edecek bir model kurup onu gerçeklemekti. işin el yazısı analizine hiç girmedim; bizim amacımız artık ucuza bulunan elektronik tabletlere (wacom) özel kalemlerle atılan imzalardan analiz yapmaktı. kaynağı belirsiz bir imzayı bir insanın bilinen beş on tane imzası ile karşılaştırıp o imzanın o kişiye ait gerçek bir imza olup olmadığına karar vermeye çalışıyorduk.
imzaları wacom benzeri tabletlerle alıp incelemenin en büyük avantajı atışlan bir imzayı sadece iki boyutlu bir resim olarak işlemek yerine imza atılırken kalemin ucunun yaptığı tüm hareketi kaydetme olanağımızın olması. bu hareket her 5-10 milisaniyede bir kalemin ucunun yerini gösteren x,y koordinatlarını ve kalemin kalemin ucunun tablete yaptığı basıncı veren z koordinatını içeren paketler hâlinde geliyor. hatta bazı tabletler kalemin tabletle yaptığı açıyı dahi veriyor. birisi gerçek, birisi tanınmayan iki imzayı sadece resim gibi karşılaştırmak yerine, kalemlerin ucunun zaman içinde ilerleyen hareketlerini karşılaştırmak mümkün oluyor bu sayede.
parmak izi, retina taraması, ses tanıma gibi daha teknolojik ve daha güvenli yöntemler varken hâlâ imza tanıma işine para/zaman yatırılıyor olmasının bazı pratik sebepleri var. bence en önemli sebep, imzanın daha insanî olması. markette alışveriş yaptıktan sonra parmak izinizi okutmak ya da gözünüzü bir alete yaslamak rahatsız edici bir deneyim olabilir ve dolayısıyla bunu insanlara kabul ettirmek oldukça zor olacaktır. ancak imza atmak hepimizin alıştığı bir şey. elektronik tablete özel bir kalemle imza atmaya pek az insanın itiraz edeceğini sanıyorum.
