arşivlerde yerini "dream theater'ın 2. albümü" ismiyle almıştır, ama benim nazarımda ilk albümü. çünkü, her ne kadar profesyonel ve güzel şarkılar içerse de,
when dream and day unite albümü
charlie dominici'nin yetersiz(ki bu sıfatı da
dream theater isminin hatırına kullanıyorum, aksi takdirde "boktan" derdim, demiş kadar da oldum sanki ha? her neyse, devam...) vokaline ve amatör kayıt kalitesine kurban gitmiştir. o kadar kusursuz bir albüm ki "hangi şarkı en güzel?" sorusu, insanı 10 reha muhtar sorusu şiddetinde afallatabilir.bu durum,
dream theater'ın yüksek bir çıta ile bu alemde tanınmasını sağladığı için, son albümlerinde
** o çıtanın "
ass hole" bölgesine doğru meyilli olması söz konusu ya, haydi hayırlısı.
