geçmişini hafızasına kazıyan insandır. ilkokul yılları ona yetmemiştir. aradan yıllar geçse de o günleri hatırlar. 794'tü ilkokul numaram. öğretmenim didar hanımdı. kaç yıl geçti aradan ayrı gayrı ama asla silinmez hafızamdan. silinmez. dertlerim var.
anılara, yaşanılanlara değer veren kişi olabilir ama bu konuda farklı bir bakış açısıyla bakarsak bu kişi rakamlarla numaralarla kafayı yemiş biri de olabilir. ama iyi niyetli davranmak lazım
(bkz: 375)
ilkokuldan üniversite'ye kadar hiçbir numarasını unutmaz bu insan. unutmamak için kastığından ya da odasındaki bir kağıda kocaman okunaklı bir şekilde yazıp poster şeklinde asmak suretiyle her gün gördüğü için de hatırlamamaktadır. sadece hafızasına yerleşmiştir o kadar. unutmak için de ayrıca çaba göstermeye gerek duymaz. zira zaten bellek dolunca belleğe ilk giren ilk olarak çıkacaktır*. hatta sadece kendinin değil sınıfındaki bütün arkadaşlarının numaralarını hatırlayanlar da vardır. bir zamanlar sınıf başkanlığı yapmış olma ihtimali yüksektir.
hafızanın güçlü olmasından ziyade beyninin öğrenmeye en açık olduğu dönemde 5 yıl boyunca hergün duyduğu bir sayıyı unutmaması doğal olan insandır.
bunun daha abukları da vardır ki herşeyi unutup, 15 sene geçmesine rağmen anadolu liseleri giriş sınav numarasını hatırlayan insanlar vardır. 4453210030 gibi bir numara nasıl unutulmaz sayın okur?
ilkokul* öğrencisidir. halihazırdaki numarasını da unutuyorsa yaşamasın zaten tıfıl.
60 yaşına geldiğinde hala unutamayanlar da varmış, oha nasıl olur lan; kesin kaç kardeş olduklarını da hatırlıyordur o. benim de böyle hafızam olur mu acaba, özendim şimdi.
