ilkokul öğretmeninin deftere not aldırması  

tüm sınıfa "yazın!" komutu vermesiyle başlayan atraksiyon.
"satırbaşı" diye seslenerek, öğrencilerin satırbaşına yazmalarını belirtir. ayrıca "nokta, virgül, iki nokta üst üste" gibi komutlarla yönlendirmeleri olur.
"aç parantez, kapa parantez" komutu tartışma yaratır:
-parantezi nerede kapatıyorduk?

veli toplantısı vb. ebeveyn ilgilendiren aktivitelerin bildirilmesi için aldırılan notlardır. demek ki biz de baya gerizekalıymışız ki okuldan eve gelesiye unutuyormuşuz "cumartesi 2'de toplantı var." demeyi. öyleymişiz resmen.

o günleri düşündükçe sinirlendiren hadise.

bir de solağım* ben, ağır da yazardım, hep geç kalırdım; teneffüs yapmaz arkadaşlarımın defterlerinden yetiştireceğim diye kasım kasım kasardım. "böyle geç kalmaya devam edersem ortaokul ve lise de halimin duman olacağı" ima edilirdi.

tırsa tırsa başladım ortaokul, liseye. boşunaymış. her şey kebaptı. gerekirse fotokopi vardı. 1 kutu tombo 0,7 uç 1 sömestr idare ediyordu. sonra lise bitti, bilgisayar aldım; o gün bugündür kalem kağıtla pek işim olmaz. olursa da yazımı benden başkası okuyamaz. doktor olsaydım eczacı okuyamazdı, o derece. belki çözdüğüm bulmacalarda biraz düzgün yazarım o kadar.

level 1de (1. sınıf) bizzat kendilerinin yazdığı da görülmüştür o notu deftere . oha lan.
kermesler, toplantılar filan duyrulurdu ki bu daha da oha.

edit: noktalama

kardeşlerimin okul dağılma zili çaldıktan sonra ortalama beş dakika sonra okuldan çıkmalarına neden olan zulümdür.dışarıda evladını, kardeşini bekleyenlere işkencedir.

ey 2-b'nin öğretmeni sana sesleniyorum, bir veli, bir abi olarak:
-zile on dakika kala versene şu ödevi, derdin nedir senin dostum!?

zorunlu bir uygulamadır. balık hafızasından az hallice hafızaya sahip insanlardır, ilkokul çocukları. eve gidene kadar unutanları geçelim, sınıf kapısında bekleyen annesinin yanına gidene kadar söylenenleri unutanlar var efendiler. ulan koskoca cümleler de değil unuttukları, maksimum 3-4 kelimelik cümleler unuttukları.