ikiru  

akira kurosawa’nın 1952 yapımı filmidir.ıkiru japonca yaşamak anlamına gelir ve filmimiz yaşamı anlatıyor dersek aşağıdaki öyküyü anlatmanın bir yararı olmaz ….



öncelikle film boyunca isminin çok az zikredildiği ve bir çok akira kurosawa filminde oynadığı başarılı rollerle takeshi shimura var. (seven samurai izleyenler hatırlayacaktır).

bay watanabe yaşamının en değerli 30 yılını bir belediyede halkla ilişkiler müdürü olarak vermiştir.ancak emekliliğine az bir süre kala mide kanseri olduğunu öğrenir.hayat aslında onun için bitme zerresine yakınken bir daha başlamıştır.ve daha önce yaşamadığı bir çok yaşamaya sol tarafında çarpan sıcak bir kalbin varlığını hissetmeye ve yüreğiyle aynı anda atan heyecanlara sarılmaya başlamış ancak istediğini başaramamıştır.sonrasında yaşamında kalan 6 aylık bir süreyi bir mahalledeki çocuk parkı yapımına adamış ve bu onun yaşamda kalmasını sağlayacak tek dal olmuştur.lakin çocuk parkını yapımında bürokratik yolları git-gel yaparak aşındırmış ve sonunda başarıya ulaşmıştır.

yaşam gerçekten çok kısa ve her insan kendinden bir şeyler bırakmak ister bu dünyaya .yönetmen kurosawa burada çocuk parkıyla yaşlı bir insan arasındaki bağıntıyı sağlam temellere oturtmuş ve hikayenin temeline 30 yılı bomboş uğraşlarla geçirmiş bir insanın çocukluğuna dönerek çocuk parkı yapmaya çalışmasını ,ve ölüme yaklaştıkça insanın yaşama nasıl dört elle sarılacağını nakşetmiştir.

kurosawa her filminde olduğu gibi satır aralarına yine çok güzel serpiştirdiği modernize bir şehir yaşamını ele almış ve çok yavaş ilerleyen bürokrasi çarklarını anlatmıştır.

size neyin kötü olduğunu söylemek istiyorum yaşam gerçekten çok boş; ama daha kötüsü ne biliyor musunuz? bir çok insanın bunu bilincinde olmadan ölmesi…

ekşisözlük te gezerken rastladığım ve filmi izlerken not alamadığım için kafamı duvarlara vurduğum replikleri alan ekşi sözlük yazarına selam ettiğim filmdir.

ben anlamsız romanlar yazan biriyim.
beni düşündürttünüz bu gece.
talihsizliğin asaleti hakkında söylenenlerin gerçek olduğunu şimdi anlıyorum.
çünkü talihsizlik bize gerçeği öğretir.
kanser,hayatınız konusunda sizin gözlerinizi açmış.
biz insanlar çok dikkatsiziz.
hayatın güzelliğini, ölüme rastlayınca anlıyoruz.
fakat sadece birkaçımız ölümle yüzleşebilir.
daha kötüleri, ölmeyinceye kadar hayat hakkında bir şey bilmiyor.
muhteşemsiniz. hayatınza bu yaşta isyan ediyorsunuz.
asi ruhunuz beni harekete geçiriyor.
hayatınızın kölesiydiniz. şimdiyse onun efendisi olacaksınız.
demek istediğim, hayattan zevk almak insanların görevi.
boşa geçirmek, tanrının bu büyük hediyesinin kutsallığını bozmak.
hayat konusunda açgözlü olmalıyız.
bizlere açgözlülüğün kötü olduğu öğretildi, fakat bu artık eskidi. açgözlülük bir erdemdir.
özellikle hayata karşı açgözlülük.
hadi gidelim.
boşa geçirdiğin hayatı düzeltmeye gidelim.
bu gece senin mephistopheles'inmiş gibi davranmak benim için büyük bir zevk olacak.
karşılık beklemeyen iyi bir mephistophales.


(axellennox, 30.03.2007 21:32)#10713042 !?

mide kanserine yakalanan watanabe'nin kalan altı aylık ömrünü nasıl geçiridiğini anlatan, akira kurosawa'nın 1952 yapımı mükemmel filmi. kurosawa'nın en hümanist filmi olduğu söylense de, içindeki iletişimsizlik, ideallerin hadım edilişi ve sistemin bireyi yavaşça sindirmesi temaları gözönüne alındığında bir tür cinayet ve şiddet senfonisidir.