iki yaşındaki çocuğa allah dedirtmeye çalışmak  

(bkz: ukte)

ekseriyetle bay bay yapmak ya da seni seni diyerek parmak sallamaktan ibaret olan iki yaş çocuğu aktivitelerine zenginlik katmak amacı ile planlanmış eylemlerden biri.
gerçi iki yaşında bir çocuktan çok daha fazlası beklenebilir aslında ama sözkonusu çocuk iki yaşında hala allah bile diyemeyen bir çocuktur...idare edilecektir artık.

eşe dosta,konu komşuya baaaak bizim çocukta ne meziyetler var diyebilmenin farklı yollarında biri.

-aliiiiş hadi amcaya bi kokulu öpücük yolla...
+alicik kaşık kadar avcunu ağız niyetine burnuna sürterek,nah dercesine amcaya uzatır,amca sevinir,ebeveyn ihya olur...

(bkz: ilginç ebeveyn saplantıları)
(bkz: bizim çocuk aslında çok zeki)

eğer çocuk allah diyebilirse hemen akabinde çocuğa ihlas suresi ezberletilecektir.

2 yaşındaki çocuğa kafkaf çekmeyi öğretmeye çalışmaktan daha mantıklı olan hareket..
aha da buldum:

http://www.youtube.com/...

http://www.youtube.com/...

- lan bacaksız, allah de bakayım
- ehü ehüü
- lan ne ehüsü? allah diycen lan allah
- vijuvv vijuvvv
- lan, allah diyorum hooo allahh
- türkiye laiktir laik kalacak
- hööö??
- türban çankayaya çıkamaz
- sus lan sus tohumu bozuk
- şimdi darwin e göre tohum denilen...

sabah hürriyet manşeti : küresel ısınma ve suların kesilmesi nedeniyle cinnet geçiren baba 2 yaşındaki çocuğunu pencereden fırlattı. bu arada karakola götürülen cani babanın tüm sütçü ve tüpçüleri keseceğim dediği duyuldu.

(bkz: allah diyen aslan)

bu çocuğun kısa sürede kendi kendine "allah belanı versin!" demeyi öğrenmesine neden olacak eylem.

içi boş bırakılan herşey umarsızca kullanılıp tüketilmeye mahkumdur.o zavallıdır ki bir süre sonra öğrendiği kelimeyi cümle içinde kullanırken nasıl vurgulaması gerektiğini ve en olmadık yerlere sokmayı da öğrenecekir.

mutlu: allaaaaaahh.
şaşkın: allah allaaaah.
sinirli: hey allahım yaaa.
öfkeli: allah ın cezası.
nefret: allaaanı kitabını ...

onu yaratanın adı öğretilmeye çalışılıyordur.ateist bir anne baba değilise, mantıklı olan öğretmektir.sonuçta anne baba o çocuğu dünyaya getirmekte bir aracıdır.

bir papağana allah dedirtmeye çalışmaktan farkı olmayan uğraştır. iki yaşındaki çocuk o ne demek derse, anlattığınızdan bir bok anlamayacaktır çünkü. tek yaptığınız hayata getirdiğiniz için "tanrı"sı gibi hissettiğiniz çocuğu koşullamak olacaktır.

papağan a geri dönersek bir insan söylediği kelimenin anlamını bilmiyorsa papağandan hiçbir farkı yoktur.

-parka gidelim mi bebişim,oyuncaklar alalım mı sana ha ne dersin?
-allah derim.
-iiymiş!

youtube'da izleyebileceğiniz hadisedir.

(bkz: minik dualar)

çocuğa bir şeyler söyletmeye çalışmak,ne olursa olsun,saçma bir eylem olduğundan bu da öyledir.çünkü sen zaten allah ı günlük yaşamında zikreden bir insansan çocuk da üstün öğrenme kabiliyetiyle bir süre sonra söylemeye başlayacaktır.kendin çoğu gününü allahı anmadan,düşünmeden,yaptığın işlerde onun yasaklarını göz ardı ederek yaşayıp da çocuğuna ismini söyletmeye çalışmak riyadan başka bir şey değildir..
ha bu arada çocuğumuza anne baba dedirtmeye de çalışıyoruz,bu da mı saçma diyecek olanlar için ekleme:özelikle çocuk ilk evlatsa evde anne ve baba sıfatını taşıyan insanlara kimse böyle hitap etmeyeceği içün bu sözcüklerin söyletilmeye çalışılması mantıklıdır.saygılar..

yanlış ellerde canavar yaratabilecek eylem...

bünyamin:allah de oğlum yengene hava atacaz hadi len.
bebiş:auuuu
bünyamin:yok allah dicen bilader... aaa necla ne işin var dışarda ben çıkma demedim mi kız?
necla:bünyamiin.asıl senin ne işin var be maçın vardı hani?
bebiş:seviyoruz allahsız takipte mi etmeyelim?
bünyas:hönkk?!/^

(bkz: muhabbet kuşuna beşiktaş dedirtmek)

baba: bak yavrum dedeye, marx dede. karl marx, karl marx.
çocuk: agu ma aba ga ma ka
baba: hay allah hala kabile reisi gibi konuşuyor bizimki hanım
çocuk: hay alla! hay alla!
baba: hassiktir noluyo lan

müslümanlıkta, sanırım doğduktan sonra kulağa ilk söylenen kelimedir allah. illa, o, işitsek bile anlamadığımız tümcelerin içinde sığınacak bir yer bulur kendine. allah analı babalı büyütsün, allah nazardan saklasın, allah ım sana şükürler olsun v.s... duarlarla, aminlerle hayata adım atıyosun, ne oluyor yahu bile demeden 2 yaşında cübbe giyip dede yanında namaza oturuyosun, o anın salt bir bilinciyle. sonrası zaten sökülmüş ip gibi birbiri ardına geliyor. allah birdir, tektir, müslüman olmayanlar kafirdir, cehennemliktir. verilen öğütler, insani yanımdan öte soyut bir şeyin varlığını inkar etmenin intihara kadar götürebiliceğine dayandırılıyor. rüyada ak sakallı bir dedeyi görebilme ihtimali ile yatarken, arapça niyaz etmenin belirsizliğiyle başı sağ tarafa yaslayarak yastığa koyar, uyandığında 'gün içinde şeytanı yanına hiç sokma bu yüzden abdest al' falan filan söylemleriyle tekdüze ilerlemenin önüne geçilmiyor. dedelerin eğitiminde, namaz kılınıyor, oruç tutuluyor, camiiye gidiliyor. öyle bütünleştiriliyor ki, artık yaş ilerleyip 2 lafı bir araya getirebildildiğimizde her cümlede allah lafını kullanmak zorunda hissediyordu insan kendini.

lakin öyle bir zaman geliyor ki; hoca cemaat ilişkisinin içinde çevreye yalnızca uyum sağlamaktan öte gitmediğini, hayaliyle yaşadıklarımın ortadan kaybolduğunu, kimi vaazcıların kendisinden olana güleryüzünü gösterirken başka bir inanç ile dünyaya gelmiş birine kin ve nefret kusmaya başladığını görüyosun. barış sevgi ve hoşgörü toplumu 2 yaşındaki gibi saf ve ezbere görünmemeye başlıyor artık. hayati arayışların ve beklentilerin boşa gittiğini anlıyosun. 2 yaşında annenin leğenin içine sokup döve döve yıkaması gibi zaman içinde soğuk, korkak, kötü bir his bırakıyor bir dediğim allah kavramı. korkmaya başlıyosun insanlardan, din uğruna doğaya yayılan kötülüklerden. 'o yaşta bana öğretilenler, ileride ayaklarımın üstüne basarak özgürce düşünebilmek için bir basamakmış aslında' diyerek, yaşadıkça nedenlerin kapısını açarak kendin oluyosun, allah dedirtenlere de varlığını kabul etmeyenlerde her şeye minnet ediyosun. iyi ve kötü olan ne varsa her soyutsal istencin insandan insana değiştiğini ve sadece insancıl yanının farkına vararak nefes almanın keyfini sürüyosun.

aslolan, bebe yaşta kimin ne dediği de önemli değildir. hayatın bir dalına tutunup diğer dalları kırmamaktır, aklını kullanabilmektir esas olan. nefis ödülün önceden biraz tadılmışlığının verdiği tad işte bundan ibaret olmalıdır.

insanoğlunun dil gelişimi ilginç bir seyir izler. gelişim psikologlarının yaptıkları gözlemler sonucu tüm dünyaca kabul edilen verilere göre yaklaşık olarak;

1 yaşındaki çocuk yeryüzündeki sadece 3 kelimeyi kullanır,
1,5 yaşında bu sayı 100'e çıkar,
2 yaşında 200 ile 250 arasında kelimeyi kullanır,
2,5 yaşında ise 500'e varan bu sayı,
3 yaşında 900- 1000 civarında seyreder.

yukarıdaki bilimsel bilgiye güvenen bir insanın başlığa yaptığı tanım:

çocuğunun zekasından şüphelenmeyen ve allah'a inanan, seven, ilgi duyan anne-babanın sergilediği olağan davranış.


edit: bir açıklama yapsam iyi olur. ve bağlacı iki durumun birilikte gerçekleşmesini ifade eder. yani çocuğun zekasından şüphelenen bir anne-baba çocuğuna allah demeyi öğretmeye çaba harcamaz çocuğunun zekasından şüphe duymasa da kendisi allah'a inanmayan, ilgi duymayan, onu sevmeyen anne-baba da böyle bir şey için çalışmaz. ve bağlacıyla bu iki durumu da birlikte yaşamayan anne baba tarafımdan kastedilmiştir. böylece tanım cümlesinde yanlış anlaşılmaya müsait bir ifade kullandığımı kabul ediyorum açıklayarak düzeltiyorum. zira bu giriyi eksileyenlerin hepsi 18 yaşının üstünde olduğuna, piaget'e göre soyut işlem evresini çoktan aşmış bulunduğuna ve iki önerme arasında bağlantıyı kolaylıkla kurabilecek erke sahip olduğuna göre inanıyorum ki bir tanesi dahi eksilerken 2 yaşında çocuk 200 (en azından 200) kelime bilebiliyorsa bunlardan biri allah olması mantıksızdır düşüncesiyle o davranışı sergilememiştir.

(bkz: iki yaşındaki çocuğa fener dedirtmeye çalışmak)
(bkz: iki yaşındaki çocuğa beşiktaş dedirtmeye çalışmak)
(bkz: anneni mi daha çok seviyosun babanı mı)
(bkz: baban anneni öpüyo mu)
(bkz: türkün oğlu olması tutup bir yerini kopartması)

edit: iki yaşındaki çocuğa din öğretmeye çalışmak bence yanlıştır, ters tepebilir. anlamaz çünkü daha çocuk, ona sen çayın ütünün cısss olduğunu öğret anca. anlamayacağı şeyle yorma. zaten dinimiz de dinin aklı erenlere öğretilmesini tavsiye eder. ha allah dedirtmek din öğretmek mi, tabii ki değil. e o zaman neden kasıyosun, di mi? ama her şeyin vakti zamanı var.
bunu demeye çalıştım, anlaşılmadı herhalde. ha bu girinin kötülenmesi harbi umrumda değil ama en son oylanan 20 girim değişti birden, ha o da dert değil harbi canınız sağ olsun ama vaktinize emeğinize yazık sabahın bi vakti sonuçta. bir sosyolog olarak söylüyorum, yaptiğınız şeyleri siyasi taraftarlığınızdan dolayı yapmayın, hele ki size zaten bir faydası yoksa. ha sen bundan tatmin oluyorsan, en büyük marifetin eksilemek ise, bununla bir halt yediğini sanıyorsan zaten allah kurtarsın.
(bkz: aşın bunları)

(bkz: allah diyen karga)

bir ileriki safhası ilkokula başlamadan hatim indirtmektir. çocuğun haliyle türkçe okuma yazması olmaz ama kur'an-ı kerim'i baştan sona okur.

(bkz: ben bugün bunu gördüm)