beni kararsızlıklara zerk eden bu sorunsalın baş rol oyuncusu; istanbul'da bir süredir süzülmekte olan
mercedes citaro isimli teknölöjik dizaynlı otobüsümüzdür efendim.
*
günde minimum 8 otobüs kullanmak zorunda olan biri olarak ve maksimum 4 tanesinde bu şahane alete denk geldiğimden şunu söyleyebilirim ki bu koltuğun önüne geldiğimde her seferinde kendi içimde çelişkiler yaşıyorum.anılarım gözümün önünde canlanıp bana işkence etmeye başlıyorlar.zaten 1.5 kişi olan teyzeler mi üstüme oturmadı dersiniz,tıkış pıkış otobüste yanına oturmak zorunda kaldığım için fesupanallah çeken amcalar mı hepsine denk geldim şu ana kadar.bu koltuk muayyen günündeki bir kadın gibi adeta.boyumun ölçüsünü aldım artık elimden geldiği kadar uzak durmaya çalışıyorum.şu ana kadar bulduğum en iyi çözüm elinde bol poşetli orta yaşlı ve kilolu teyzelerin yayılmaları için buraları onlara terk etmek oldu.sağolun ayakta dikilirim ben zaten ne de olsa biz genciz,dinciz.
edit:hayır bunun nesini eksiledin anlamış değilim.poşetli teyze?yoksa sen misin?burda da mı?oh no!
