|
|
- ibrahim’e su taşıyan karınca
insana en kutsal öğüdü verir:
ibrahim’e su taşıyan karınca
hasret ateşinde buzullar erir
ümit baharına, aşka varınca
çıktığımız sefer iç yolculuğu
kırılgan gönüller küser-incinir
berrak, duru; saf sevgiler oluğu
yalnızlık gurbeti: mücerret-zincir
ne desen bu efkâr sinmez kâğıda
bıçak ucu uçurumlar sıratı
terk edilmiş eski masal dağı da
ey süvari, gök-burcuna sür atı
kokla alevdeki o serin gülü
arzular ceht ile erer menzile
hayat serüveni: düş kuran ölü
dilersen, sonrasız olanı dile
bilge bir cân gibi hikmete ulaş:
kaç mevsim dirildi şu narin eşkin?
akşamlı gün için niye bu telaş?
öte bir idrak ol, eşyadan aşkın
insana en kutsal öğüdü verir:
ibrahim’e su taşıyan karınca
hasret ateşinde buzullar erir
ümit baharına, aşka varınca.
olcay yazıcı
|
