|
|
- ince sivri batıcı delici şey.
- doktorların kullandığına şırınga denir.
- çocukların öcüden sonra en çok korktuğu şey.
- ironik laf sokma, taş
- bir iğne yaktım.
batırdım yine boğazıma
baktım bitti,
attım gitti
yürüyüp gittiğin yollara.
- (bkz: iğneyi kendine çuvaldızı başkasına batır)
- çocukların korkulu rüyası.
özellikle ebeveynler tarafından "yaramazlık yaparsan iğneci gelir." diye tehdit edilir.
hatta mahallede en ağır teyzelerden birine iğneci teyze" adı takılır.
sonra kolaysa bu çocuk ilkokulda aşı olsun.(venom, 28.05.2007 12:39)
- ilk iğne ve topluiğnelerin kemik ya da bitkilerin dikenlerinden yapıldığı sanılmaktadır. ilk iğneler ayakkabı yapımı ve onarımında kullanılan ve biz denilen iri, deliksiz iğneler gibydi. gözleri yok ve yalnız deriyi delmeğe yarardı. açılan delikten sırım denilen ince meşin şerit geçirilirdi. bugüne kadar edinilen bilgilere göre, gözleri olan ilk iğneleri kullananlar avrupa'da yaklaşık 50 bin yıl önce yasamış taş devri avcılarıydı. bu avcıların izlerine fransa ve ispanya'da rastlanmıstır. o zamanlar kullanılan iğneler kemiktendi, ama yuvarlak bir delikleri vardı ve cilalanmışlardı.
ilk metal iğneleri yapanlar tunç çağı insanlarıydı. hem tunç, hem de demir iğneler romalılar'ca biliniyordu. bugün kullanılmakta olanlara benzer çelik iğneleri ilk kez çinliler'in yaptığı ve mağgripler aracılıyla avrupa'ya geldiği sanılmaktadır.
ortaçağ avrupasında iğneler çogunlukla manastırlarda üretilirdi. hatta galler'de tintern manastırı'nda yaşayan keşişler demir işlerinde, özellikle de tel çekmedeki ustalıklarıyla ünlüydüler. gereçleri ise ise worcestershire'da redditch'ten sağlanırdı.
kral 8. henry 1530'larda manastırları kapattığı zaman, pek çok keşiş bu bölgede kalarak iğne yapımını sürdürdü.
redditch bugün de ingiliz iğne ticaretinin merkezidir.
iğneler çok çeşitlilik gösterir. örneğin döşemecilikte, dericilikte ya da yelken yapımında birbirinden değişik özellikleri olan iğneler kullanılır.
iğnelerin çoğu tel halinde çekilmiş sheffield çeliğinden yapılmaktadır. çelik tel, iki iğne uzunluğunda parçalara ayrılır. bu parçalar donuk kırmızı renk alıncaya kadar ısıtılır; merdaneler arasından geçirilerek doğrultulur ve düzgünleştirilir. parçanın her iki ucu bir zımpara taşında sivriltilir, tam ortasıysa düzleştirilir ya da yassılastılır. göz yerleri işaretlenir ve zımbayla delinir. her iki gözden birer tel geçirilir ve parça ortadan kesilerek iki iğneye ayrılır. iğne başları yuvarlatılır ve düzgünleştirilir. ipliği yıpratmamaları için gözlerinin iç yüzeyleri taşlanır. daha sonra iğnelerin yüzeyleri parlatılır ve büyüklüklerine göre sınıflandırılır.
yün örmekte kullanılan şişler plastik ya da alüminyumdan, pikap iğneleri safir ya da elmastan yapılmaktadır.
- acıtır.
- yutulmamalıdır.
|