kim ki duk adını duyunca izlemeden duramadığım fakat
hayal kırıklığına uğratan bir film. 12. filmiymiş kendilerinin. belki de
mükkemmel bir şey beklediğim için hoşuma gitmedi film emin değilim, ancak filmin sonundaki mantıksızlığı anlayamadığımdan eminim. her ne kadar çeşitli anlamlar yüklemeye çalıştıysam da olmadı, her biri birbirinden daha
saçma geldi. hatta biri beni aydınlatırsa çok
mutlu olabilirim. bir de filmde esas olan şeylerden biri,
kim ki duk'un bir başka filmi olan
boş ev'deki gibi konuşmadan anlaşması idi insanların. güzel bir şey tabii ki, fakat bundan sonraki filmlerinde de kelimeleri çok fazla kullanmamayı düşünüyor mu acaba diye merak ediyor insan. tüm bu söylediklerime rağmen, bir çok amerikan filminden daha güzel olduğunu da eklemeliyim. en azından an be an da olsa, sessizlikle, mimiklerle veya bakışlarla bazı duyguları hissettirebiliyor.