büyük bir hevesle dinledim bu albümü. hayal kırıklığı yaşadım. nerede when the sun goes down, nerede 505, nerede mardy bum, ah nerede vah nerede diyesim geldi. çok bir depresif. o "eğlendiren" arctic monkeys'i bulamıyoruz bu albümde. hiç prodüktörü falan suçlamıyorum. bizzat alex turner'ın suçudur. last shadow puppets hevesini arctic monkeys'e sıçratmış. yanında eleman getirmeler falan.
grup indie'yi falan bırakmış bildiğiniz rock'n roll yapıyorlar. yine de dinlenesi şarkılar var tabi.
pretty visitors ve
potion approaching şimdilik önereceklerimden.
edit: beğenmedim abi albümü. eskiden eğlendiren, günlük hayattan hızlı şarkılar varken, bunda alex
*'in
last shadow puppets geyiğine fazla kaptırmasından dolayı yavaş, bayıcı, iç sıkan bir albüm dinliyoruz. şarkı sözleri de bir o kadar bayık ve anlamsız. 1-2 şarkı dışında vasatı aşamamış olduğunu fanatik
arctic monkeys hayranı olarak üzüntüyle söylüyorum. son sözüm
josh homme'ye ulan sen
go with the flow gibi bir şarkı yapmış bir adamsın. nasıl böyle bir albüm çıkartabildin. rezil. utandırmayayım milletin içinde şimdi. neyse.